Με ιδιαίτερα σκληρή γλώσσα και μετωπική κριτική απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Ισραήλ, αλλά και στην τουρκική πολιτική, ο Σταύρος Καλεντερίδης, μέσα από το κανάλι του, παρουσίασε τη δική του ανάγνωση για τη μεγάλη κλιμάκωση στη Μέση Ανατολή, υποστηρίζοντας ότι οι Αμερικανοί δεν μπήκαν μόνοι τους σε αυτή τη σύγκρουση, αλλά σύρθηκαν από τους ισραηλινούς σχεδιασμούς.
Στην τοποθέτησή του, έδωσε ιδιαίτερο βάρος στις εξελίξεις στο Ιράν, μιλώντας για διαδοχικές δολοφονίες υψηλόβαθμων στελεχών και για μια νέα, πιο επικίνδυνη φάση του πολέμου, όπου η σύγκρουση δεν διεξάγεται μόνο με κλασικά στρατιωτικά μέσα, αλλά και με χτυπήματα αποσταθεροποίησης στο εσωτερικό των κρατών. Κατά την προσέγγισή του, οι επιχειρήσεις αυτές δείχνουν την αποτελεσματικότητα των ισραηλινών υπηρεσιών, ταυτόχρονα όμως αποκαλύπτουν και το βάθος της κλιμάκωσης, αφού πλέον στο στόχαστρο μπαίνουν πρόσωπα και δομές που ξεπερνούν το στενό πεδίο ενός συμβατικού πολέμου.
Ιδιαίτερα αιχμηρός εμφανίστηκε και απέναντι στον Ντόναλντ Τραμπ, τον οποίο παρουσίασε ως τον πιο χρήσιμο Αμερικανό πρόεδρο για την Τουρκία. Όπως υποστήριξε, η αμερικανική στάση απέναντι στην Άγκυρα δείχνει ότι μια σειρά από ανοιχτά μέτωπα, είτε αδρανοποιούνται είτε κλείνουν προς όφελος του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Στο πλαίσιο αυτό στάθηκε στην υπόθεση της Halkbank, στο ζήτημα Γκιουλέν, αλλά και στις αμερικανικές επιλογές στη Συρία, υπονοώντας ότι η Τουρκία έχει βρει ξανά χώρο να ανασάνει και να διεκδικήσει ρόλο.
Στο ίδιο πνεύμα, ο Σταύρος Καλεντερίδης συνέδεσε τη στάση των ΗΠΑ με τη συνολικότερη εικόνα της περιοχής, υποστηρίζοντας ότι η Άγκυρα ωφελείται όχι επειδή είναι ισχυρότερη στρατιωτικά ή διπλωματικά από όλους, αλλά επειδή ξέρει να πατά πάνω στις αντιφάσεις των άλλων και να αξιοποιεί τις ρωγμές που ανοίγουν οι μεγάλες δυνάμεις.
Ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο της παρέμβασής του αφορούσε την αμερικανική στρατιωτική παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο και ειδικά τα όσα ακούγονται για το αεροπλανοφόρο Gerald Ford και τη Σούδα. Εκεί έθεσε ερωτήματα για την ασφάλεια, τη διαφάνεια και τη σιωπή που, όπως είπε, επικρατεί γύρω από σοβαρά ζητήματα, τα οποία θα έπρεπε να απασχολούν ευρύτερα την κοινή γνώμη.
Παράλληλα, αναφέρθηκε στην κατάσταση στα Στενά του Ορμούζ, σημειώνοντας ότι η εμπορική κίνηση δεν έχει νεκρώσει πλήρως, αλλά συνεχίζεται με διαφοροποιήσεις, ανάλογα με το ποιος έχει σχέση με την Ουάσιγκτον και ποιος κινείται έξω από τη δική της σφαίρα επιρροής. Για τον ίδιο, αυτή η εικόνα αποδεικνύει ότι ο πόλεμος δεν επηρεάζει μόνο το στρατιωτικό επίπεδο, αλλά αναδιατάσσει και τις παγκόσμιες οικονομικές και ενεργειακές ροές.
Το πιο βαρύ πολιτικό σημείο της ανάλυσής του αφορούσε, ωστόσο, τις αντιδράσεις μέσα από το ίδιο το αμερικανικό σύστημα. Ο Σταύρος Καλεντερίδης έδωσε ιδιαίτερη σημασία στην αποχώρηση του Τζο Κεντ, παρουσιάζοντάς την ως σοβαρό πλήγμα για τον Τραμπ. Κατά την εκτίμησή του, η σημασία αυτής της εξέλιξης είναι ότι βγαίνει πλέον ανοιχτά προς τα έξω η άποψη πως ο πόλεμος κατά του Ιράν δεν υπαγορεύτηκε από μια καθαρή αμερικανική ανάγκη ασφαλείας, αλλά από πιέσεις και σχεδιασμούς που υπερβαίνουν το στενό αμερικανικό εθνικό συμφέρον.
Στο ίδιο πλαίσιο, ο Σταύρος Καλεντερίδης περιέγραψε μια Αμερική εσωτερικά διχασμένη, με πρόσωπα από τον χώρο της ασφάλειας και του κρατικού μηχανισμού να εκπέμπουν σήματα δυσφορίας ή και ευθείας αντίθεσης. Αυτές οι αντιδράσεις, όπως υποστήριξε, δείχνουν ότι το μέτωπο δεν είναι ενιαίο ούτε στην Ουάσιγκτον ούτε συνολικά στη Δύση.
Συνολικά, η εικόνα που έδωσε είναι εκείνη μιας περιοχής που μπαίνει σε νέα, πολύ πιο επικίνδυνη φάση, με το Ισραήλ να πιέζει, τις ΗΠΑ να εμφανίζονται ευάλωτες σε εσωτερικές και εξωτερικές επιρροές, την Τουρκία να προσπαθεί να αποκομίσει οφέλη και το Ιράν να μετατρέπεται σε επίκεντρο μιας κρίσης που μπορεί να προκαλέσει αλυσιδωτές ανατροπές πολύ πέρα από τα σύνορα της Μέσης Ανατολής.