ΜΝΗΜΗ ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΑ ΘΕΟΦΙΛΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΕΓΕΙΩΤΗΣ
Στράφου μια νύχτα, Θεόφιλε. Βάλε μια φωνή να ξυπνήσει η χώρα ούλλη. Η νήσος Κύπρος κατά παντού.
…………….
Ήταν μια συνάντηση αντικατοχικών στο αμφιθέατρο του «Φιλοξενία», αρχές της δεκαετίας του ενενήντα. Ένα ρωμαλέο παιδί. Ένας ηρωικός άντρας. Υπήρχαν τότε αρκετοί στη Λευκωσία που ακόμα αντιστέκονταν. Δεν τον είχα συναντήσει, κι ας τον διάβαζα συχνά. Ήταν ο Θεόφιλος.
Με έναν τρόπο αναλυτικό και επίμονο άνοιγε δρόμους πράξης, αντίστασης και συνέχειας. Ήταν από τα πιο καθαρά, πρακτικά και επίμονα μυαλά της νήσου.
Πολύ τον χάρηκα, κι ας ψιθύριζαν πολλά μας αδέρφια τότες: «Εν υπερβολικός ο Θεόφιλος. Εν πολλά επίμονος ο Θεόφιλος». Ήταν ο Θεόφιλος Γεωργιάδης. Ο καταδρομέας, ο βαθύς γνώστης, ο άνθρωπος της Κύπρου που πρώτος ξεκαθάρισε την όντως ουσιώδη απόκριση στον τουρκικό επεκτατισμό.
Δεν μας ήθελε απομονωμένους, νοσηρούς, αυτάρεσκους στον αντικατοχικό μας αγώνα. Μας ήθελε πρωτοπόρους, πρώτους στις συμμαχίες, μπροστάρηδες σε πρωτοβουλίες στήριξης των συμμάχων μας. Να κτυπούμε πόρτες, να συμπαρασύρουμεν όσους των κομμάτων είχαν φιλότιμον…
Γι’ αυτό και ασχολήθηκαν μαζί του μυστικές υπηρεσίες, αρχές ασφαλείας δυτικών κρατών.
Οραματιζόταν συμμαχίες λαών κατά του παντουρκισμού και των ανήθικων επεκτατιστών. Αγάπησε το αντάρτικο των Κούρδων. Τους ατίθασους λαούς της Ανατολής. Τα κινήματα ελευθερίας. Αυτά που ανακάλυψαν οι Δυτικοί όταν κατερχόταν απειλητικόν το Ισλαμικόν Κράτος.
Ήταν δεκαετίες μπροστά ο Θεόφιλος. Αυτός ο άνθρωπος του τόπου μας που ικέτευε για ένα μονόστηλο της εφημερίδας, για να διαψεύδει την τουρκική προπαγάνδα.
Αυτός ο δρομέας, οκύπους, ο συνεχώς εν εγρηγόρσει.
«Πήρες το φαξ για τους Κούρδους μαχητές; Σε παρακαλώ, γράψε κάτι για τους βουλευτές μας που πήγαν μάρτυρες υπεράσπισης στη δίκη των Κούρδων στη Γερμανία».
Ο Θεόφιλος που πολύ τον κούραζαν οι έριδές μας, η αναβλητικότητά μας. Ο Θεόφιλος της πρώτινης αγάπης. Ο Θεόφιλος που οσμιζόταν το κακό που θα ’ρχόταν από τις πρεσβείες και τους χλιαρούς και εύκολους στον έμμεσο χρηματισμό, στην τρυφηλή ζωή.
Ο Θεόφιλος που δεν ήθελε να ανταλλάξουμεν την ελευθερίαν με την πρωτοεμφανιζόμενην τότε έννοια-έκτρωμα, την «επανένωση».
Μια νέα μελέτη των κειμένων και του βίου του θα καταδείξει πού καταντήσαμε, πού μας κατάντησαν…
Ο Θεόφιλος θυσιάστηκε για να ’χει η Κύπρος μιαν καντήλαν φωτός από εκείνη τη λαμπάδαν του Καλοπούλλου στον Μαχαιρά. Είχεν την αγωνιστικότητα του Γρηγόρη, τον έρωταν ελευθερίας του, την ανυποχώρητην απόφασήν του για μιαν πορείαν φωτός που όλοι χρωστούσαμεν στο νησί μας, μα ολίγοι την ακολούθησαν μέχρι τέλους.
Ένας εξ αυτών των εκλεκτών ήταν και είναι ο Θεόφιλος Γεωργιάδης, ο καταδρομέας της πανανθρώπινης ελευθερίας.
Τέσσερα χρόνια μετά θα τον θρηνούσα μόνος στη Λεμεσόν. Ήταν Μάρτης και οι αντικατοχικοί θα ορφάνευαν ξανά.
Και τότε θα μας κατακλύζεν θλίψη και αυτοκριτική. Γιατί δεν τον προσέχαμεν όσο έπρεπε; Πόσες φορές τον αφήσαμεν μόνον; Γιατί δεν επιμέναμεν να προστατευτεί; Γιατί χρειάστηκε η φονική ΜΙΤ για να καταλάβουμεν πόσον κορυφαίος και σημαντικός Έλληνας καθόταν δίπλα μας στις αντικατοχικές συνάξεις;
Στράφου μια νύχτα, Θεόφιλε. Βάλε μια φωνή να ξυπνήσει η χώρα ούλλη. Η νήσος Κύπρος κατά παντού.