Με μια παρέμβαση που κινήθηκε ταυτόχρονα σε γεωπολιτικό, επιχειρησιακό και καθαρά εθνικό επίπεδο, ο επισμηναγός ε.α. Στέφανος Καραβίδας, μιλώντας στην εκπομπή «Monitor» με τον διευθυντή σύνταξης του Geopolitico.gr, Χρήστο Κωνσταντινίδη, επιχείρησε να αποτυπώσει τη μεγάλη εικόνα του πολέμου στη Μέση Ανατολή, ξεκαθαρίζοντας από την αρχή ότι η ανάλυση δεν μπορεί να γίνεται ούτε με ιδεοληψίες ούτε με συναισθηματισμούς, αλλά μόνο με κριτήριο το ελληνικό εθνικό συμφέρον.
Ο Στέφανος Καραβίδας στάθηκε αρχικά στην εικόνα που έχει διαμορφωθεί στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, όπου ζει και εργάζεται, απορρίπτοντας ως στρεβλή και υπερβολική την εικόνα πανικού που, όπως είπε, μεταδόθηκε στην Ελλάδα από πρόχειρες ή επιφανειακές τηλεοπτικές προσεγγίσεις. Τόνισε ότι η κατάσταση είναι ασφαλώς σοβαρή, αφού πρόκειται για εμπόλεμη ζώνη, όμως δεν αντιστοιχεί σε σκηνικό κατάρρευσης, γενικευμένου χάους ή αδυναμίας των αρχών να ελέγξουν την κατάσταση. Αντίθετα, υποστήριξε ότι στα Εμιράτα επικρατεί οργανωμένη διαχείριση, θεσμική επάρκεια και αποτελεσματική ανταπόκριση, κάτι που –όπως σημείωσε– επιβεβαιώνουν όλοι οι σοβαροί και μόνιμοι κάτοικοι της περιοχής.
Στο ίδιο πλαίσιο, επιτέθηκε στη «φθηνή δημοσιογραφία», όπως τη χαρακτήρισε, καταγγέλλοντας υπερβολές, στρεβλές περιγραφές και μια συστηματική τάση δραματοποίησης για λόγους εντυπωσιασμού. Όπως είπε, οι εικόνες που μεταφέρθηκαν προς την Ελλάδα δεν αντανακλούσαν την πραγματική καθημερινότητα, αλλά ένα μείγμα επιφανειακής εντύπωσης, πρόχειρης ανταπόκρισης και, σε ορισμένες περιπτώσεις, συνειδητής υπερβολής. Εξήγησε μάλιστα ότι μεγάλο μέρος του πανικού που προβλήθηκε αφορούσε όχι την πραγματικότητα των Εμιράτων, αλλά τη συμπεριφορά ορισμένων Ελλήνων που εγκλωβίστηκαν εκεί και προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν την κατάσταση, μετατρέποντας μια δύσκολη συγκυρία σε αφορμή για απαιτήσεις, γκρίνια και στρεβλή δημόσια εικόνα.
Ο Καραβίδας έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στη σημασία των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων για την Ελλάδα, υπενθυμίζοντας ότι πρόκειται για κράτος με το οποίο η Αθήνα έχει υπογράψει αμυντική συμφωνία με ρήτρα συνδρομής, ενώ είχε βοηθήσει ουσιαστικά τη χώρα μας στην κρίση του 2020, τόσο με παρουσία μαχητικών όσο και με κρίσιμη υλική υποστήριξη. Με βάση αυτό, υποστήριξε ότι είναι τουλάχιστον πολιτικά και στρατηγικά ανώριμο να αντιμετωπίζει κανείς τα Εμιράτα με χαιρεκακία ή απλοϊκές αναγνώσεις, μόνο και μόνο επειδή βρέθηκαν στο στόχαστρο του Ιράν. Κατά την άποψή του, το βασικό για τον Ελληνισμό είναι να αναγνωρίζει ποιοι παίκτες λειτουργούν ανασχετικά απέναντι στην Τουρκία και στο ριζοσπαστικό Ισλάμ και να τους αξιολογεί αναλόγως.
Από εκεί και πέρα, η συζήτηση πέρασε στο αμιγώς στρατιωτικό επίπεδο. Ο επισμηναγός ε.α. υποστήριξε ότι τόσο το Ιράν όσο και τα κράτη του Κόλπου ήταν προετοιμασμένα για μια τέτοια κλιμάκωση, αλλά με διαφορετική λογική. Το Ιράν, όπως εξήγησε, δεν είχε επενδύσει στην αεροπορική ισχύ ή στην κλασική αντιαεροπορική του άμυνα ως καθοριστικό παράγοντα επιβίωσης, διότι γνώριζε ότι απέναντι σε ΗΠΑ και Ισραήλ αργά ή γρήγορα θα δεχόταν συντριπτική πίεση από αέρος. Αντιθέτως, οι χώρες του Κόλπου, και ειδικά τα Εμιράτα, είχαν προετοιμαστεί ακριβώς για να αντέξουν μαζικά πλήγματα βαλλιστικών, drones και περιφερόμενων πυρομαχικών.
Σε αυτό το σημείο, ο Καραβίδας σημείωσε ότι η αεράμυνα των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων έχει αποδειχθεί εξαιρετικά αποτελεσματική, με ποσοστά επιτυχίας που, όπως ανέφερε, κινούνται γύρω στο 94%, παρά το γεγονός ότι η χώρα έχει δεχθεί συντριπτικό όγκο επιθέσεων. Εξήγησε ότι οι περισσότερες απώλειες προκλήθηκαν από θραύσματα μετά από αναχαιτίσεις και όχι από άμεσα πλήγματα, στοιχείο που –κατά τον ίδιο– φανερώνει πως ο μηχανισμός αεράμυνας λειτουργεί.
Ωστόσο, εκεί που έδωσε τη μεγαλύτερη θεωρητική διάσταση ήταν στην ίδια τη φύση του πολέμου. Κατά την εκτίμησή του, το μέτωπο Ισραήλ–Ιράν δεν λειτουργεί πλέον μόνο στο επίπεδο των διεθνών σχέσεων, αλλά σε επίπεδο μεταφυσικής και εσχατολογίας. Υποστήριξε ότι και οι δύο αντίπαλοι εμπλέκονται σε αφηγήματα υπαρξιακού χαρακτήρα, με το Ισραήλ να μιλά για το Μεγάλο Ισραήλ και το Ιράν να λειτουργεί μέσα από τη δική του θεολογικο-πολιτική αντίληψη περί μαρτυρίου, Ιμάμη και ιστορικής αποστολής. Αυτό, όπως εξήγησε, καθιστά πολύ πιο δύσκολη οποιαδήποτε ορθολογική αποκλιμάκωση, γιατί όταν οι αντίπαλοι παύουν να λειτουργούν με καθαρά ρεαλιστικούς όρους, ο πόλεμος αποκτά άλλες διαστάσεις και μεγαλύτερη αντοχή στον χρόνο.
Σε αυτό το πλαίσιο, προειδοποίησε ότι η σύγκρουση δεν μπορεί εύκολα να κλείσει με μια μέση λύση ή μια τακτική ανάπαυλα. Αντίθετα, εκτίμησε ότι το πιο πιθανό είναι να συνεχιστεί και να περάσει σε ακόμα πιο σκληρή φάση, με περαιτέρω χτυπήματα στις στρατηγικές και στρατιωτικές δομές του Ιράν, ώστε να παραχθεί τελικά κάποιο πολιτικό αποτέλεσμα. Όπως σημείωσε, οι μέχρι τώρα απόπειρες «αποκεφαλισμού», εκφοβισμού ή εξαναγκασμού δεν έχουν λειτουργήσει αποφασιστικά, διότι δεν έχει μελετηθεί σωστά ούτε ο ιρανικός πληθυσμός ούτε η ανθεκτικότητα της ιρανικής κρατικής και παρακρατικής δομής.
Ο Καραβίδας επικαλέστηκε μάλιστα σχετικές θεωρίες αεροπορικής ισχύος και εξαναγκασμού, επισημαίνοντας ότι οι βομβαρδισμοί δεν οδηγούν αυτόματα σε πολιτική κατάρρευση, όταν ο εξαναγκαζόμενος πληθυσμός ή το καθεστώς δεν αντιδρούν όπως υποθέτει ο επιτιθέμενος. Υπενθύμισε, δε, τα ιστορικά παραδείγματα της ναζιστικής Γερμανίας, της Κορέας και του Βιετνάμ, για να δείξει ότι η αεροπορική υπεροχή και τα συντριπτικά πλήγματα δεν αρκούν από μόνα τους, αν ο αντίπαλος παραμένει συνεκτικός ή εάν ο σχεδιασμός δεν εδράζεται σε σωστή κατανόηση του στόχου.
Σημαντικό κομμάτι της παρέμβασης αφορούσε και τη θέση της Ελλάδας. Ο Στέφανος Καραβίδας υποστήριξε ότι η Αθήνα, με τη συμμετοχή της στην προστασία της Κύπρου, με την έγκαιρη παρουσία δυνάμεων και με τη συνολικότερη εικόνα ετοιμότητας που εξέπεμψε, έδειξε ότι μπορεί να λειτουργήσει ως αξιόπιστος πάροχος ασφάλειας. Για τον ίδιο, αυτό είναι στρατηγικό κεφάλαιο που δεν πρέπει να χαθεί. Και γι’ αυτό επέμεινε πως οι ελληνικές δυνάμεις που βρέθηκαν στην Κύπρο δεν πρέπει να αντιμετωπιστούν ως προσωρινό επεισόδιο, αλλά ως ευκαιρία γεωπολιτικής χρήσης και μονιμότερης εδραίωσης της ελληνικής στρατιωτικής παρουσίας.
Εκεί ακριβώς ενέταξε και την πρότασή του για μεταφορά των Patriot της Σαουδικής Αραβίας στην Κύπρο, όταν ολοκληρωθεί η θητεία τους, αλλά και τη διαχρονική του θέση για συγκρότηση αεροπορικής δομής υπεράσπισης της Κυπριακής Δημοκρατίας, με έδρα το Καστέλι και σαφή αποστολή την κάλυψη της Μεγαλονήσου. Η λογική του, όπως εξήγησε, δεν είναι απλώς τακτική ή επιχειρησιακή, αλλά βαθιά πολιτική και στρατηγική: όποιος ελέγχει την αεράμυνα και την αεροπορική παρουσία στην Κύπρο, ελέγχει κρίσιμο χώρο τριών ηπείρων.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στην ανάγκη να μην αφεθεί ξανά η Κύπρος στη λογική της εγκατάλειψης ή του φόβου ότι «οι Καλαμαράδες θα φύγουν», υποστηρίζοντας ότι ο Ελληνισμός έχει ηθική, ιστορική και στρατηγική υποχρέωση να σταθεί μόνιμα δίπλα στη Μεγαλόνησο. Συνέδεσε μάλιστα το θέμα με την κριτική του απέναντι στη συζήτηση για διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία, λέγοντας ότι η παρουσία της Ελλάδας στο νησί πρέπει να αντιμετωπιστεί ως μέρος μιας συνολικής εθνικής αντίληψης και όχι ως αποσπασματική αντίδραση σε μια κρίση.
Κλείνοντας, ο επισμηναγός ε.α. επανήλθε στη βασική του θέση: σε μια τόσο σύνθετη και επικίνδυνη συγκυρία, η Ελλάδα δεν πρέπει να σκέφτεται ούτε με τυφλά φιλοϊρανικά ούτε με τυφλά φιλοϊσραηλινά αντανακλαστικά. Πρέπει να σκέφτεται μόνο ελληνικά. Να βλέπει τους κινδύνους, να αναγνωρίζει τις ευκαιρίες και να ζητά πάντοτε ανταλλάγματα και στρατηγικό όφελος από κάθε της εμπλοκή ή επιλογή.
Δείτε τη συνέντευξη: