Μαγειρικές, τραούδκια, ύμνοι, λειτουργικά βιβλία, συνήθειες, σούπες, δώρα της θάλασσας, φυτά, αγριόχορτα που τρώγουνταν τζιαι ήταν πανηγύρι.
Γράφει ο Γιάννης Πεγειώτης
Τότε, στα δεκαπέντε-δεκαέξι, σε μια δύσκολη συγκυρία στις αρχές του ’80, άρχισε από τις παραμονές των Χριστουγέννων να νηστεύει σαράντα μέρες, χωρίς υπερβολές και συζητήσεις, συνεχίζοντας να ζει τον δραστήριο, με «έρωτα Ελλάδος», βίον του. Ύστερα, παραμονές Σαρακοστής, τον ακολουθούσε και η αδερφή του.
Η μάνα υπομονετικά δέχτηκε την εφηβική απόφαση, μαγειρεύοντας για νηστεύοντες και μη νηστεύοντες στο φτωχικό σπίτι, το έμπλεον βιβλίων και αγάπης «πρώτινης». Με τα χρόνια, ο παλαιός μας φίλος άρχισε να κατανοεί το βάθος της νηστείας· τον τρόπον των «πρώτινων» που πάσκιζαν να προκόπτουν στην αγάπη περισσότερο τον καιρό των νηστειών. Χωρίς μιαν έστω νύξη, το έπρατταν εις τον Πιττόκοπον, στη Δρούσια, στον Ακάμα, χωρίς να κρίνουν τους άλλους. Έτσι απλά.
«Ηύραμεν το που την Μάννα μας τζιαι κάμνει καλόν. Λιανίσκουν οι καυκάδες μέσα τζιαι έξω μου. Οι θυμοί που το πουρνόν. Μιλώ περίτου τ’ Αη Κόνωνα».
Ύστερις έμαθε για μιαν ολόκληρη παράδοση: Μαγειρικές, τραούδκια, ύμνους, λειτουργικά βιβλία, συνήθειες, σούπες, δώρα της θάλασσας, φυτά, αγριόχορτα που τρώγουνταν τζιαι ήταν πανηγύρι. Ύστερις έμαθε να λαλεί «καλόν στάδιον» και να μετέχει στον Εσπερινό της Συγγνώμης. Να βιώνει ήντα εν η αγάπη, η χαρμολύπη, η συγγνώμη, η προσευχή του Μάρκου Δράκου, το φως τ’ Αη Πιφάνη στο χωρκόν του, η ευχή του Σύρου Αγίου: «Κύριε και Δέσποτα…»
Πέρασαν έτη για να ακούσει η καρδιά του και τον Άη Χρυσόστομο να υμνεί την Ανάσταση του Κυρίου και, σε ένα κλίμα αποδοχής, να καλεί και τους της ενδεκάτης, τους ολίγον προ της δωδεκάτης, εις την πασχάλιον τράπεζα. Όπως τες «πρώτινες» γιαγιάδες, με το ήθος του: «Κοπιάστε στην τράπεζα της αγάπης…»