Το άρθρο του Ιμπράημ Καραγκιούλ δεν είναι ένα συνηθισμένο άρθρο γνώμης. Δεν είναι ένα ξέσπασμα ενός ακραίου δημοσιογράφου. Είναι κείμενο που πρέπει να διαβαστεί πολιτικά, στρατηγικά και γεωπολιτικά. Και όταν λέω να διαβαστεί σωστά, εννοώ λέξη προς λέξη. Γιατί ο Καραγκιούλ δεν είναι ένας τυχαίος άνθρωπος. Εκφράζει σκέψη, διαθέσεις και σχεδιασμούς που βρίσκονται πολύ κοντά στον σκληρό πυρήνα της εξουσίας στην Άγκυρα.
Αυτό που επιχειρεί να κάνει στο κείμενό του είναι κάτι πολύ συγκεκριμένο. Πρώτον, απονομιμοποιεί πλήρως το Ισραήλ, λέγοντας ότι δεν πρόκειται για κράτος αλλά για «τρομοκρατική οργάνωση». Δεύτερον, καλεί ουσιαστικά σε μια νέα περιφερειακή ιδεολογική και πολιτική σταυροφορία, από το Μαρόκο έως την Ινδονησία, με πρόσχημα την «καταπολέμηση της τρομοκρατίας». Τρίτον, και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο για εμάς, συνδέει ευθέως αυτό το αφήγημα με την Τουρκία, τον ρόλο της στην περιοχή και την ανάγκη, όπως λέει, να αναλάβει ξανά ηγεμονικό ρόλο.
Εδώ βρίσκεται ο πυρήνας του ζητήματος. Ο Καραγκιούλ δεν περιγράφει απλώς μια κρίση. Χτίζει ιδεολογικό υπόβαθρο για την επιστροφή της Τουρκίας ως αυτοκρατορικής δύναμης. Μιλά για την Τουρκία ως «φορέα αυτοκρατορικής σοφίας», ως χώρα που «χτίζει ιστορία» και «διαμορφώνει τη γεωγραφία» εδώ και χίλια χρόνια. Αυτό δεν είναι δημοσιογραφική υπερβολή. Είναι η καθαρή γλώσσα του νεοοθωμανισμού. Είναι η γνωστή λογική ότι η Τουρκία δεν είναι απλώς ένα εθνικό κράτος, αλλά μια δύναμη που θεωρεί ότι δικαιούται να παρεμβαίνει, να καθορίζει και να επιβάλλεται σε ολόκληρη την περιοχή.
Και μετά έρχεται το ακόμη πιο αποκαλυπτικό σημείο. Ο Καραγκιούλ λέει ανοιχτά ότι η Τουρκία πρέπει να πάρει «πλήρως υπό την προστασία της» τη Συρία, τον Λίβανο και την Παλαιστίνη. Εκεί βγαίνει το κουκούτσι από το στόμα, όπως λέμε. Εκεί τελειώνουν τα προσχήματα. Δεν μιλάμε πια για αλληλεγγύη, για διπλωματική υποστήριξη ή για περιφερειακή σταθερότητα. Μιλάμε για αντίληψη κηδεμονίας, για αντίληψη ελέγχου, για αντίληψη γεωπολιτικής κατάληψης. Δηλαδή ακριβώς για το νεοοθωμανικό όνειρο: να πάρουν, να επεκταθούν, να ελέγξουν.
Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η Ελλάδα και η Κύπρος μπαίνουν ξεκάθαρα στο κάδρο. Όταν ο Καραγκιούλ μιλά για «προληπτικά χτυπήματα» και πίεση σε χώρες της περιοχής που στηρίζουν αυτή την «οργάνωση», δηλαδή το Ισραήλ, είναι απολύτως σαφές ότι φωτογραφίζει την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία. Αυτό δεν είναι θεωρία. Είναι απειλή. Είναι ευθεία στοχοποίηση. Και μάλιστα με τρόπο που επιχειρεί να τη ντύσει με ιδεολογική νομιμοποίηση.
Προσέξτε και την υποκρισία. Δεν μιλά για το Αζερμπαϊτζάν, που είναι από τους στενότερους συμμάχους του Ισραήλ. Δεν μιλά για άλλους παίκτες που έχουν ουσιαστικές σχέσεις με το Τελ Αβίβ. Στρέφει το βλέμμα του στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Γιατί; Γιατί ο στρατηγικός αντίπαλος της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο, στο Αιγαίο και στον ελληνισμό συνολικά, δεν είναι το Αζερμπαϊτζάν. Είναι η Ελλάδα και η Κύπρος. Εκεί καταλήγει το τουρκικό σύστημα όταν νιώθει ότι έχει περιθώριο να απλώσει επιρροή.
Ο Καραγκιούλ φτάνει, επίσης, σε άλλο ένα ακραίο σημείο. Δεν λέει μόνο ότι το Ισραήλ είναι τρομοκρατική οργάνωση. Πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα και λέει ότι όσοι το υποστηρίζουν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως τρομοκράτες. Αντιλαμβανόμαστε τι σημαίνει αυτό; Μιλάμε για λογική ολοκληρωτική. Για λογική που δεν στοχοποιεί μόνο κράτη, αλλά και πρόσωπα, κοινωνίες, πολιτικές ηγεσίες, ίσως και κοινότητες. Πρόκειται για επικίνδυνη ρητορική, η οποία, αν περάσει από το επίπεδο της προπαγάνδας στο επίπεδο της κρατικής πράξης, μπορεί να οδηγήσει σε ακραίες εξελίξεις.
Εδώ, λοιπόν, πρέπει να διαβάσουμε σωστά το μήνυμα. Η Τουρκία, μέσα από τέτοια κείμενα, προετοιμάζει έδαφος. Δοκιμάζει αφηγήματα. Χτίζει εχθρούς. Επενδύει σε μια εικόνα περικύκλωσης και απειλής, ώστε να δικαιολογήσει επιθετικές κινήσεις. Το ίδιο κάνει χρόνια στο Αιγαίο, το ίδιο κάνει στην Κύπρο, το ίδιο έκανε στη Συρία, το ίδιο επιχείρησε στη Λιβύη. Τώρα το δένει όλο αυτό σε ένα ενιαίο δόγμα, όπου ο εχθρός δεν είναι μόνο το Ισραήλ, αλλά και κάθε περιφερειακή δύναμη που δεν υποτάσσεται στους σχεδιασμούς της Άγκυρας.
Και κάτι ακόμη. Όταν τέτοιοι άνθρωποι μιλούν για «γεωγραφία μας», για «πόλεις μας», για «ιστορική αποστολή» και για «χιλιάδες χρόνια παρουσίας», δεν κάνουν φιλολογία. Κάνουν ιδεολογική νομιμοποίηση της αρπαγής. Το ίδιο πνεύμα βρίσκεται πίσω από την εισβολή και κατοχή στην Κύπρο, πίσω από τη Γαλάζια Πατρίδα, πίσω από τη θεωρία των ζωνών επιρροής, πίσω από την αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας. Πρόκειται για ένα ενιαίο επεκτατικό σύστημα σκέψης.
Γι’ αυτό η Ελλάδα και η Κύπρος οφείλουν να πάρουν πολύ σοβαρά τέτοια κείμενα. Όχι να τα αντιμετωπίζουν ως γραφικές εξάρσεις. Όχι να τα θεωρούν εσωτερική κατανάλωση. Αυτά είναι σήματα. Είναι προειδοποιήσεις. Είναι κομμάτια ενός ευρύτερου σχεδιασμού που συνδυάζει ιδεολογία, απειλή, προπαγάνδα και γεωπολιτική στόχευση.
Το συμπέρασμα είναι σαφές. Ο Ιμπράημ Καραγκιούλ, ως εκφραστής του σκληρού ερντογανικού πυρήνα, αποκαλύπτει ότι η Άγκυρα δεν βλέπει απλώς μια περιφερειακή κρίση. Βλέπει ευκαιρία. Ευκαιρία να ξαναστήσει το αυτοκρατορικό της αφήγημα, να εμφανιστεί ως προστάτιδα δύναμη του μουσουλμανικού κόσμου και ταυτόχρονα να στρέψει ξανά τα βέλη της κατά της Ελλάδας και της Κύπρου. Αυτή είναι η αλήθεια. Και όποιος δεν τη δει, θα βρεθεί προ εκπλήξεων.