Λέγαμε χτες ότι όταν μια ανεξάρτητη έρευνα δύο χρόνων αποδίδει σε δικαστή -και μάλιστα πρόεδρο Επαρχιακού Δικαστηρίου!- «δεκασμό δημόσιου λειτουργού», συναλλαγές «οι οποίες υποδηλώνουν διαφθορά», «αθέμιτη κτήση περιουσιακού οφέλους», τότε δεν μπορεί να μένει τίποτε όρθιο σε αυτό το κράτος.
Τα ευρήματα της έρευνας της Αρχής κατά της Διαφθοράς για τον πρώην δικαστή Χάρη Σολομωνίδη, πρέπει να απασχολήσουν επειγόντως τους πάντες, αν θέλουμε να προστατευθεί, όσο μπορεί πια, ο θεσμός της Δικαιοσύνης. Αν καταρρεύσει κι αυτός όπως όλοι οι άλλοι θα είναι το τέλος, θα γίνουμε πραγματικό κράτος που δεν θα το ζηλεύουν ούτε τα πιο διεφθαρμένα του πλανήτη. Όχι, ακόμα δεν είμαστε, αλλά αυτόν τον δρόμο ακολουθούμε και εκεί θα καταλήξουμε.
Λοιπόν, περιγράψαμε χτες τις υποθέσεις που χειρίστηκε ο Σολομωνίδης και έκδωσε αποφάσεις σε βάρος της Ελένα Ριμπολόβλεβα στην περιουσιακή διαμάχη της, με τον πρώην σύζυγό της ο οποίος ήταν πελάτης της δικηγορικής εταιρείας Ανδρέας Νεοκλέους. Το πόρισμα διαπιστώνει ότι ο πρώην Πρόεδρος του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, Χάρης Σολομωνίδης, «κατά κατάχρηση ή εκμετάλλευση του δικαστικού του αξιώματος, συμφώνησε με τη Δικηγορική Εταιρεία Ανδρέας Νεοκλέους & Σία Δ.Ε.Π.Ε. να προσληφθεί η σύζυγός του στην εν λόγω Δικηγορική Εταιρεία, με αντάλλαγμα την έκδοση εκ μέρους του Δικαστή αποφάσεων υπέρ των πελατών της Δικηγορικής Εταιρείας Ανδρέας Νεοκλέους».
Οι δικηγόροι της Ριμπολόβλεβα ζήτησαν εξαίρεση του δικαστή, ο δικαστής δεν εξαιρέθηκε λέγοντας ψέματα (κατά το πόρισμα πάντα) ότι ήταν σε άλλη εταιρεία που προσλήφθηκε η σύζυγός του, μετά έκαναν έφεση εναντίον των αποφάσεών του και τις κέρδισαν, αλλά πριν βγει απόφαση, προχώρησαν και σε καταγγελία ενώπιον του Προέδρου Ανωτάτου Δικαστηρίου. Ζητούσαν να διαταχθεί έρευνα εναντίον του Δικαστή Σολομωνίδη για πιθανή διαπλοκή.
Θα ανέμενε κανείς ότι επειδή ήταν τόσο συντριπτικά τα στοιχεία τους (αφού τα βρήκαν τόσα χρόνια μετά οι ερευνητές της Αρχής κατά της Διαφθοράς), που το Ανώτατο Δικαστήριο θα έσπευδε να δει τι γίνεται για να μην εκτεθεί ολόκληρο το σύστημα δικαιοσύνης. Όμως, το Ανώτατο Δικαστήριο, υπό την ιδιότητά του ως Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο, αποφάσισε κατά πλειοψηφία ότι, εκκρεμούντων των εφέσεων, «δεν ενδείκνυται επί του παρόντος η ενεργοποίηση πειθαρχικής διαδικασίας εναντίον του Δικαστή». Αυτά το 2014. Ένα χρόνο αργότερα και μετά την απόσυρση των σχετικών εφέσεων και αντεφέσεων, το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο ενημέρωσε τους δικηγόρους της Ριμπολόβλεβα ότι δεν μπορεί να ασκηθεί οποιαδήποτε πειθαρχική διαδικασία εναντίον του Δικαστή Σολομωνίδη, επειδή είχε πλέον αφυπηρετήσει.
Πρώτον, αν ασκήθηκε έφεση δεν απαλλάχθηκε ο δικαστής από το ενδεχόμενο να ήταν ένοχος διαπλοκής. Ακόμα κι αν εκείνοι που τον κατάγγειλαν κέρδιζαν την έφεση, το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο όφειλε να εξετάσει την καταγγελία και να ενεργοποιήσει την πειθαρχική διαδικασία. Δηλαδή, αν κέρδιζαν οι καταγγέλλοντες την έφεση θα σήμαινε ότι δεν υπήρξε παράπτωμα από τον δικαστή; Άλλο το ένα, άλλο το άλλο.
Δεύτερον, το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο δεν γνώριζε ότι σύντομα θα αφυπηρετούσε ο δικαστής; Ή, μήπως, σκόπιμα ανέμεναν για να πουν στο τέλος ότι δεν μπορούν πλέον να ασκήσουν πειθαρχική διαδικασία διότι πλέον… αφυπηρέτησε. Και τι σημαίνει αυτό; Όταν αφυπηρετήσει κάποιος διαγράφονται τα παραπτώματα και οι παρανομίες του;
Δώδεκα χρόνια μετά, η Αρχή κατά της Διαφθοράς εντοπίζει ενδεχόμενες πράξεις διαφθοράς, αλλά τη στιγμή που αυτές οι πράξεις εξελίσσονταν, οι δικαστές του Ανωτάτου Δικαστηρίου, δεν μπορούσαν να εξετάσουν ούτε καν την καταγγελία που τους έγινε. Άφησαν αυτό τον δικαστή, που φυσικά δεν είναι ένοχος μέχρι αποδείξεως του εναντίου, να συνεχίζει να δικάζει ως να μην έτρεχε τίποτα.
Η τραγική ειρωνεία είναι ότι μιλάμε για τα ίδια δικαστήρια και για τα ίδια χρόνια, της οικονομικής εξαθλίωσης, που καταδίκασαν στο τάκα – τάκα έναν οικογενειάρχη σε €700 πρόστιμο όταν δεν είχε ούτε 20 ευρώ να ταΐσει την οικογένεια του και προσπάθησε να κλέψει από την υπεραγορά Ορφανίδη στη Λεμεσό, τρία χαλούμια, ένα πακέτο με φέτες λούντζας κι ένα πακέτο με φέτες γαλοπούλας συνολικής αξίας 19 ευρώ και 50 σεντ. Αναπόφευκτη η σύγκριση!
Η εμπιστοσύνη προς τους δικαστές χάνεται και επειδή η διαχείριση των ίδιων των δικαστών είναι προβληματική και πολλές φορές προκλητική. Όχι γιατί είναι άκαμπτοι με τον καημένο με τα χαλούμια και τις λούντζες, αλλά γιατί δεν νιώθουν την ανάγκη να είναι άκαμπτοι και με τους εαυτούς τους. Μάλλον νιώθουν ότι η εμπιστοσύνη χαρίζεται, δεν κερδίζεται.
