Πράγματι, αν επιχειρούσαμε, με όλους τους κινδύνους που εμπεριέχει μια τόσο μεγάλη και υπεραπλουστευτική συμπύκνωση, να αποδώσουμε σε μία μόνο έννοια τη βαθύτερη διαφοροποίηση των δύο μεγάλων ρευμάτων που αναπτύχθηκαν στο εσωτερικό του Χριστιανισμού, θα καταλήγαμε στις δύο παραπάνω λέξεις. Όχι βέβαια ως απόλυτες ιστορικές κατηγορίες, ούτε ως αυθαίρετη διαίρεση μεταξύ μιας “κακής Δύσης” και μιας “καλής Ανατολής”, αλλά ως δύο ιδεοτυπικές οντολογικές “γραμματικές”. Ως δύο διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους μπορεί να νοηθεί ο Θεός, ο άνθρωπος, η ισχύς, η ετερότητα και τελικά η ίδια η σχέση.

Η διάκριση αυτή μπορεί να αποτελέσει έναν τρόπο ανάγνωσης της προβληματικής που αναπτύσσει ο π. Νικόλαος Λουδοβίκος γύρω από τη γένεση του χριστιανικού εαυτού, τη βούληση, την ισχύ και τις αναλογικές ταυτότητες. Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι απλώς ποια χαρακτηριστικά αποδίδονται στον Θεό ή στον άνθρωπο, αλλά ποιο από αυτά αποκτά οντολογική προτεραιότητα. Είναι η ισχύς εκείνη που καθιστά δυνατή την ελευθερία, ή η ελευθερία εκείνη που δίνει νόημα και όρια στην ισχύ; Υπάρχει πρώτα μια παντοδύναμη βούληση που εισέρχεται κατόπιν σε σχέση, ή η ίδια η ύπαρξη πραγματώνεται εξαρχής ως ελεύθερη σχέση;

Διαφορετικές πτυχές του Χριστιανισμού

Από αυτή τη σκοπιά μπορούμε να μιλήσουμε, συμβατικά, για έναν Χριστιανισμό της Κυριαρχίας. Στο εσωτερικό του η παντοδυναμία τείνει να μετατρέπεται από ιδιότητα του Θεού σε θεμελιώδη οντολογική αρχή. Ο Θεός νοείται πρωτίστως ως απόλυτη βούληση, ως η ύπαρξη που δεν περιορίζεται από τίποτε και της οποίας η ελευθερία εκφράζεται ως απεριόριστη δυνατότητα ενεργείας. Σε ένα τέτοιο σχήμα ακόμη και η αμαρτία μπορεί εύκολα να προσλάβει κυρίως νομικό χαρακτήρα. Δεν αποτελεί πρωτίστως τραυματισμό της σχέσης, αστοχία του τρόπου υπάρξεως και απομάκρυνση από την κοινωνία, αλλά παράβαση ενός νόμου που απαιτεί αποκατάσταση της διασαλευθείσας τάξεως.

Η λέξη-κλειδί είναι το “απαιτεί”. Η σωτηρία μπορεί αντιστοίχως να περιγραφεί με όρους χρέους, δικαιοσύνης, ποινής και ικανοποίησης. Η ισχύς, ο νόμος και η βούληση σχηματίζουν έτσι ένα ενιαίο οντολογικό σύμπλεγμα και ο Θεός, ατύπως αλλά ουσιωδώς, αντιμετωπίζεται ως δέσμιος της ίδιας Του της Δικαιοσύνης, η οποία, με τη σειρά της, πηγάζει από την Ισχύ Του, ως πρωταρχική Του ιδιότητα.

Το παράδοξο είναι ότι η νεωτερική εξέγερση του ανθρώπου εναντίον ενός τέτοιου Θεού δεν κατήργησε αυτή την οντολογία. Απλώς αντέστρεψε τον φορέα της κυριαρχίας. Ο άνθρωπος απομάκρυνε τον Θεό από το κέντρο, αλλά κατέλαβε ο ίδιος τη θέση Του. Ο νεωτερικός άνθρωπος επεδίωξε να γίνει κύριος του εαυτού του, κύριος της φύσεως, κύριος της ιστορίας. Η βούληση για απελευθέρωση μετετράπη σε βούληση για έλεγχο. Η θεϊκή παντοδυναμία εκκοσμικεύτηκε σε ανθρωποκεντρική παντοδυναμία.

Έτσι, ο Χριστιανισμός της Κυριαρχίας μπορεί, μέσα από μια μακρά και ασφαλώς μη γραμμική ιστορική διαδικασία, προσέφερε ορισμένες από τις οντολογικές προϋποθέσεις μιας κουλτούρας του ελέγχου, που είναι κυρίαρχη στη Δύση. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι προκάλεσε νομοτελειακά τον ατομικισμό, τον τεχνοκρατισμό, τον ιμπεριαλισμό ή τη βούληση για ισχύ. Όμως παρείχε μια “γραμματική” για την ανάγνωση του κόσμου, δια της οποίας ο εαυτός μπορεί να κατανοηθεί ως κέντρο βουλήσεως και ο Άλλος ως εξωτερικό αντικείμενο με το οποίο η σχέση οργανώνεται πρωτίστως μέσω ισχύος.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ SLPRESS.GR