Γράφει ο Χρήστος Κωνσταντινίδης
Η Γερμανία πανηγύρισε μια σημαντική νίκη απέναντι στην Ακτή Ελεφαντοστού, καθώς της εξασφάλισε την πρόκριση στον επόμενο γύρο του Μουντιάλ 2026, όμως το πρόσωπο της βραδιάς ήταν ο Ντενίζ Ουντάβ. Ο διεθνής Γερμανός επιθετικός αναδείχθηκε MVP της αναμέτρησης, επιβεβαιώνοντας μέσα στο γήπεδο ότι αποτελεί έναν από τους ποδοσφαιριστές που μπορούν να δώσουν άλλη διάσταση στην επιθετική γραμμή των «πάντσερ». Μπήκε ως αλλαγή στο δεύτερο ημίχρονο και με δύο γκολ γύρισε το ματς εναντίον της αφρικανικής ομάδας, η οποία είχε προηγηθεί στο σκορ.
Πίσω όμως από την αγωνιστική του εμφάνιση υπάρχει και μια πολύ βαθύτερη ιστορία. Ο Ουντάβ δεν είναι απλώς ένας ποδοσφαιριστής που φορά τη φανέλα της Γερμανίας. Είναι γιος Κούρδου πατέρα από το Βιρανσεχίρ της Τουρκίας και μητέρας από τη Ροζάβα, ενώ έχει μιλήσει ανοιχτά για την ταυτότητά του. Σε συνέντευξή του, όταν δημοσιογράφος τον χαρακτήρισε Τούρκο, εκείνος έσπευσε να διορθώσει την αναφορά, λέγοντας ξεκάθαρα ότι είναι Κούρδος.
Αυτό το στοιχείο έχει ιδιαίτερη σημασία για πολλούς Κούρδους της διασποράς, ειδικά στη Γερμανία και την Αυστρία, όπου η ταυτότητα συχνά μπερδεύεται, σβήνεται ή παρουσιάζεται με όρους που δεν εκφράζουν τους ίδιους τους ανθρώπους. Ο Ουντάβ, με τη στάση του, έγινε μια μορφή αναγνώρισης. Όχι με συνθήματα, αλλά με την απλή και καθαρή δήλωση του ποιος είναι.
Ο Γερμανός διεθνής είναι επίσης Γεζίντι, δηλαδή μέλος μιας αρχαίας θρησκευτικής κοινότητας που συνδέεται ιστορικά με τον κουρδικό κόσμο και έχει περάσει τραγικές δοκιμασίες, ειδικά μετά τις θηριωδίες του Ισλαμικού Κράτους. Το γεγονός ότι ο Ουντάβ αυτοπροσδιορίζεται ως Κούρδος και Γεζίντι προσθέτει ακόμη μεγαλύτερο βάρος στη δημόσια εικόνα του.
Γι’ αυτό και η εμφάνισή του απέναντι στην Ακτή Ελεφαντοστού δεν διαβάστηκε μόνο ποδοσφαιρικά. Για πολλούς Κούρδους, ήταν μια στιγμή υπερηφάνειας. Ένας δικός τους άνθρωπος, σε ένα μεγάλο διεθνές γήπεδο, με τη φανέλα μιας ισχυρής εθνικής ομάδας, να ξεχωρίζει, να σκοράρει, να πρωταγωνιστεί και να κάνει ορατή μια ταυτότητα που για δεκαετίες έχει υποστεί πιέσεις, άρνηση και περιθωριοποίηση.
Δεν είναι τυχαίο ότι Κούρδοι φίλαθλοι τού έχουν δώσει το παρατσούκλι «Şerê Kurdan», δηλαδή «Το Κουρδικό Λιοντάρι». Κάθε φορά που πανηγυρίζει με κινήσεις που παραπέμπουν σε κουρδικό χορό, το μήνυμα γίνεται ακόμη πιο δυνατό. Το γκολ παύει να είναι απλώς μια αθλητική στιγμή. Γίνεται πράξη συμβολισμού.
Η περίπτωση του Ουντάβ αγγίζει και ένα μεγάλο ιστορικό κενό. Εκατομμύρια Κούρδοι ζουν σε όλο τον κόσμο, όμως δεν έχουν δικό τους αναγνωρισμένο κράτος και δεν έχουν εθνική ομάδα για να υποστηρίξουν στις μεγάλες διοργανώσεις. Έτσι, όταν ένας Κούρδος ποδοσφαιριστής πρωταγωνιστεί με τη Γερμανία, πολλοί Κούρδοι βλέπουν σε αυτόν κάτι μεγαλύτερο από έναν αθλητή. Βλέπουν αναγνώριση, αξιοπρέπεια και μια μικρή νίκη ορατότητας.
Η βραδιά απέναντι στην Ακτή Ελεφαντοστού είχε λοιπόν διπλή ανάγνωση. Για τη Γερμανία, ήταν η εμφάνιση ενός πολύτιμου επιθετικού που έδωσε λύσεις και αναδείχθηκε κορυφαίος. Για τους Κούρδους, ήταν μια υπενθύμιση ότι η ταυτότητα επιβιώνει, εκφράζεται και βρίσκει δρόμους ακόμη και μέσα από το ποδόσφαιρο.
Δεν έλειψαν, βέβαια, και οι αντιδράσεις από τουρκικούς κύκλους, με κατηγορίες ότι ο Ουντάβ «μπλέκει την πολιτική με τον αθλητισμό». Μόνο που εδώ υπάρχει ένα απλό ερώτημα: από πότε η δήλωση ταυτότητας θεωρείται πρόκληση; Ο Ουντάβ δεν κάνει κάτι περισσότερο από το να λέει ποιος είναι.
Και αυτό, για έναν λαό που συχνά είδε την ταυτότητά του να αμφισβητείται, αρκεί για να μετατρέψει έναν MVP ποδοσφαιρικού αγώνα σε σύμβολο.