Το κατά πόσο μια καταγγελία της Τουρκίας από το βήμα του ΟΗΕ θα είχε το επιθυμητό αποτέλεσμα αμφισβήτησε ο Σάββας Καλεντερίδης, μιλώντας στη «Ναυτεμπορική». Όπως υποστήριξε, η Αθήνα αντιμετωπίζει «ζήτημα αξιοπιστίας», καθώς εξακολουθεί να ισχύει η Διακήρυξη των Αθηνών, χωρίς η ελληνική πλευρά να έχει προηγουμένως εξηγήσει σε διμερές επίπεδο γιατί θεωρεί ότι η τουρκική στάση την υπονομεύει.
Κατά τον ίδιο, πριν από μια παρέμβαση στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ θα έπρεπε να είχαν προηγηθεί σαφείς κινήσεις τόσο προς την Τουρκία όσο και στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ξεκαθάρισε, πάντως, ότι δεν γνωρίζει τι σκοπεύει να πει ο πρωθυπουργός. Αφορμή για τη συζήτηση αποτέλεσε δημοσίευμα της τουρκικής Yeni Şafak περί σχεδιαζόμενης καταγγελίας της Άγκυρας από τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Ο Καλεντερίδης άσκησε κριτική και στην κυβερνητική αντιμετώπιση όσων εξέφραζαν ανησυχία για τα ελληνοτουρκικά. Υπενθύμισε τον χαρακτηρισμό «επαγγελματίες ανησυχούντες» και έθεσε το ερώτημα πώς συμβιβάζεται εκείνη η στάση με τη σημερινή ανάδειξη των τουρκικών διεκδικήσεων.
Αιχμές για το καλώδιο και τη γαλλική εμπλοκή
Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στο έργο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας–Κύπρου, Great Sea Interconnector (GSI). Αναφερόμενος σε δημοσίευμα για πιθανή συμμετοχή γαλλικού πλοίου στις εργασίες και για ενημέρωση των εμπλεκόμενων χωρών, ζήτησε να αποσαφηνιστούν οι όροι οποιασδήποτε αλλαγής στη διαχείριση του έργου. Δήλωσε ρητά ότι δεν γνωρίζει αν το έργο έχει πράγματι μεταβιβαστεί, ενώ η σκέψη του ότι μπορεί να έχει προηγηθεί κάποια συνεννόηση με την Τουρκία παρουσιάστηκε από τον ίδιο ως εκτίμηση.
Η συμμετοχή της Γαλλίας είναι ευπρόσδεκτη, είπε, όπως και οι συμμαχίες που στηρίζουν ελληνικά συμφέροντα. Επέμεινε όμως ότι η Αθήνα οφείλει να υπερασπίζεται η ίδια τα δικαιώματά της στην περιοχή των ερευνών, αντί να παρουσιάζει την εμπλοκή ενός εταίρου ως λύση σε αυτό το καθήκον. Συνέδεσε μάλιστα το ζήτημα με τη μερική οριοθέτηση ΑΟΖ Ελλάδας–Αιγύπτου, για την οποία επανέλαβε τις επιφυλάξεις του.
Οι Χούθι και η αλλαγή στον τρόπο διεξαγωγής του πολέμου
Στο τελευταίο μέρος της παρέμβασής του στράφηκε στις εξελίξεις στην Υεμένη και στον Κόλπο. Υποστήριξε ότι τα νέα οπλικά συστήματα επιτρέπουν ακόμη και σε μικρότερες δυνάμεις να προκαλούν ισχυρότερους αντιπάλους, μεταβάλλοντας τα πολεμικά δόγματα. Χρησιμοποίησε ως παράδειγμα τους Χούθι και περιέγραψε ως ιδιαίτερα σύνθετες τις σχέσεις τους με το Ιράν, τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και τη Σαουδική Αραβία.
Κλείνοντας, επισήμανε τη σημασία των Στενών Μπαμπ ελ Μαντέμπ για τη διεθνή ναυσιπλοΐα, προειδοποιώντας ότι μια διακοπή της διέλευσης θα μπορούσε να επηρεάσει τη μεταφορά ενέργειας, τροφίμων και άλλων αγαθών.