Σε μια εκτενή ανάλυση με επίκεντρο τις εξελίξεις από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, ο Σταύρος Καλεντερίδης έβαλε στο μικροσκόπιο τις τοποθετήσεις του Ιρανού προέδρου Μασούντ Πεζεσκιάν, του προέδρου της Συρίας Άχμεντ αλ-Σάρα και του Ουκρανού προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι, προχωρώντας παράλληλα σε ιδιαίτερα σκληρή κριτική για την κατάσταση στην Ουκρανία και τις υποθέσεις διαφθοράς που έχουν προκαλέσει αναταράξεις στο Κίεβο.
Ο αναλυτής στάθηκε αρχικά στην παρουσία του Πεζεσκιάν στη Νέα Υόρκη και στην προσπάθεια της Τεχεράνης να εμφανίσει το Ιράν ως δύναμη που επιδιώκει να διατηρήσει την ανεξαρτησία της απέναντι στις πιέσεις των ΗΠΑ και των συμμάχων τους.
Ο Ιρανός πρόεδρος υποστήριξε πράγματι ενώπιον της Γενικής Συνέλευσης ότι η χώρα του δεν πρόκειται να υποκύψει στις εξωτερικές πιέσεις, ενώ επανέλαβε ότι η Τεχεράνη εμφανίζεται έτοιμη για διάλογο αλλά όχι για παράδοση.
«Το Ιράν δεν θα γονατίσει»
Αυτό ακριβώς το σημείο ανέδειξε ο Καλεντερίδης.
Κατά την ανάγνωσή του, η ομιλία Πεζεσκιάν φανερώνει το «στρατηγικό και πολιτικοδιπλωματικό βάθος» ενός κράτους με βαθιές ιστορικές ρίζες. Ιδιαίτερη σημασία έδωσε στη θέση της ιρανικής ηγεσίας ότι το πυρηνικό πρόγραμμα της χώρας έχει ειρηνικό χαρακτήρα και αποσκοπεί στην παραγωγή ενέργειας.
Ο Καλεντερίδης αντιπαρέβαλε αυτή τη θέση με τη στάση της διεθνούς κοινότητας απέναντι στο Ισραήλ και έθεσε το ερώτημα γιατί, κατά την άποψή του, εφαρμόζονται διαφορετικά μέτρα και σταθμά στο πυρηνικό ζήτημα.
Επέμεινε κυρίως στη δήλωση του Πεζεσκιάν ότι το Ιράν δεν θα «σκύψει το κεφάλι», εκτιμώντας ότι η συγκεκριμένη φράση συμπυκνώνει τη στρατηγική κουλτούρα της Τεχεράνης.
Σφοδρή επίθεση στον αλ-Σάρα
Στη συνέχεια ο Σταύρος Καλεντερίδης πέρασε στην ομιλία του Σύρου προέδρου Άχμεντ αλ-Σάρα, εξαπολύοντας πολύ σκληρή προσωπική και πολιτική κριτική με αφορμή το παρελθόν του Σύρου ηγέτη στις τζιχαντιστικές οργανώσεις.
Ο αλ-Σάρα παρουσίασε στον ΟΗΕ τη σημερινή Συρία ως κράτος που επιχειρεί να περάσει από τον πόλεμο στην ανοικοδόμηση, μίλησε για «μεταβατική δικαιοσύνη», αντιμετώπιση του οργανωμένου εγκλήματος και της εμπορίας ανθρώπων, επιστροφή προσφύγων και αποκατάσταση των σχέσεων της Δαμασκού με τη διεθνή κοινότητα. Αναφέρθηκε επίσης στην άρση κυρώσεων και στην απομάκρυνση της Συρίας από την αμερικανική λίστα κρατών που υποστηρίζουν την τρομοκρατία. Η τελευταία εξέλιξη είχε πραγματοποιηθεί τον Αύγουστο του 2026.
Για τον Καλεντερίδη, όμως, υπάρχει μια θεμελιώδης αντίφαση ανάμεσα στη σημερινή ρητορική του αλ-Σάρα περί δικαιοσύνης και διεθνούς δικαίου και στο τζιχαντιστικό παρελθόν του.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη φράση του Σύρου προέδρου ότι «οι άνθρωποι μπορεί να γίνουν πολύ σκληροί όταν υπάρχει αδικία», αλλά και στις αναφορές του στη μεταβατική δικαιοσύνη. Ο Έλληνας αναλυτής υποστήριξε ότι οι θέσεις αυτές πρέπει να αντιπαραβληθούν με τις καταγγελίες για βιαιοπραγίες εις βάρος μειονοτικών και θρησκευτικών κοινοτήτων στη μεταπολεμική Συρία.
Το βασικό του ερώτημα είναι πώς ένα πρόσωπο με το συγκεκριμένο παρελθόν μετατράπηκε σε διεθνώς αναγνωρισμένο συνομιλητή και πλέον εμφανίζεται από το βήμα του ΟΗΕ ως εγγυητής θεσμών και διεθνούς νομιμότητας.
Το μήνυμα Ζελένσκι και τα νέα ρωσικά drones
Το μεγαλύτερο μέρος της ανάλυσης αφιερώθηκε, πάντως, στην Ουκρανία.
Ο Καλεντερίδης εστίασε αρχικά στην αναφορά του Ζελένσκι στα νέας γενιάς ρωσικά drones τύπου Shahed, σημειώνοντας ότι ο ίδιος ο Ουκρανός πρόεδρος αναγνώρισε τη σοβαρότητα της απειλής από τα ταχύτερα μη επανδρωμένα συστήματα που χρησιμοποιεί πλέον η Μόσχα.
Σχολίασε επίσης την έκκληση Ζελένσκι προς τρίτες χώρες να περιορίσουν τις οικονομικές σχέσεις τους με τη Ρωσία, ώστε να μειωθούν τα έσοδα που χρηματοδοτούν τη ρωσική πολεμική μηχανή.
Στο σημείο αυτό ο Καλεντερίδης επικαλέστηκε τον πρώην αξιωματούχο του αμερικανικού State Department Τζέιμς Κάρντεν και έναν ιδιαίτερα εντυπωσιακό ισχυρισμό περί αναλογίας ουκρανικών προς ρωσικές απώλειες 36 προς 1. Η συγκεκριμένη εκτίμηση έχει πράγματι αποδοθεί δημοσίως στον Κάρντεν, ωστόσο δεν επιβεβαιώνεται από ανεξάρτητες επίσημες καταμετρήσεις και απέχει σημαντικά από άλλες δυτικές εκτιμήσεις για τις συνολικές απώλειες των δύο πλευρών.
Ο Καλεντερίδης θεωρεί ότι, ανεξαρτήτως του ακριβούς αριθμού, οι ουκρανικές δυνάμεις βρίσκονται υπό ιδιαίτερα μεγάλη πίεση και πως η δημόσια εικόνα του πολέμου στη Δύση δεν αποτυπώνει πάντοτε ολόκληρη την κατάσταση στο πεδίο.
«Πόλεμος» και στο εσωτερικό του Κιέβου
Ακολούθησε το πιο εκτεταμένο τμήμα της παρέμβασής του, με τις υποθέσεις διαφθοράς που ερευνώνται στην Ουκρανία.
Ο Καλεντερίδης αναφέρθηκε ειδικά στην υπόθεση της πρώην αναπληρώτριας επικεφαλής του ουκρανικού προεδρικού γραφείου Ιρίνα Μούντρα και στη Sense Bank.
Η Μούντρα βρίσκεται πράγματι αντιμέτωπη με σοβαρές κατηγορίες. Σύμφωνα με στοιχεία που έχουν δημοσιοποιηθεί από την ουκρανική δικαιοσύνη, αντιμετωπίζει υποψίες συμμετοχής σε εγκληματική οργάνωση, παράνομης απόκτησης περιουσίας και νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες.
Παράλληλα, ουκρανικά δημοσιεύματα έχουν συνδέσει έρευνα για ξέπλυμα χρήματος και την καταβολή εγγύησης πρώην υπουργού με πρόσωπο που φέρεται να αντιστοιχεί στον επικεφαλής του προεδρικού γραφείου Κίριλο Μπουντάνοφ. Πρόκειται για ισχυρισμούς που βρίσκονται στο πλαίσιο δικαστικής και δημοσιογραφικής διερεύνησης και όχι για τελεσίδικα δικαστικά ευρήματα.
Ο Καλεντερίδης περιέγραψε την υπόθεση ως ενδεικτική ενός πολύ βαθύτερου συστήματος διαπλοκής εξουσίας, τραπεζών και κρατικών μηχανισμών.
Η υπόθεση της Sense Bank
Ιδιαίτερη βαρύτητα έδωσε στη Sense Bank, την πρώην ουκρανική Alfa Bank, η οποία κρατικοποιήθηκε το 2023.
Κατά την ανάλυσή του, γύρω από την τράπεζα οικοδομήθηκε ένα δίκτυο μέσω του οποίου μπορούσαν να διοχετεύονται χρήματα και να εξυπηρετούνται πρόσωπα του πολιτικού συστήματος.
Υπάρχει πράγματι ενεργή δικαστική υπόθεση στην Ουκρανία που αφορά στελέχη της Sense Bank. Στις αρχές Σεπτεμβρίου, το Ανώτατο Δικαστήριο κατά της Διαφθοράς εξέταζε μέτρα κατά του προέδρου του διοικητικού συμβουλίου της τράπεζας, με την υπόθεση να περιλαμβάνει μεταξύ άλλων ζητήματα σχετικά με την επεξεργασία πληρωμών εγγύησης. Ο κατηγορούμενος αρνείται παρανομία.
Για τον Καλεντερίδη, αυτές οι εξελίξεις ενισχύουν το επιχείρημα ότι πίσω από τη δημόσια εικόνα της ουκρανικής ηγεσίας υπάρχει μια πολύ σκληρή εσωτερική μάχη συμφερόντων και ελέγχου του κρατικού μηχανισμού.
Οι κυρώσεις στη Γιούλια Μέντελ
Ξεχωριστό κεφάλαιο αποτέλεσε η Γιούλια Μέντελ, πρώην εκπρόσωπος Τύπου του Βολοντίμιρ Ζελένσκι από το 2019 έως το 2021 και μετέπειτα επικριτής του.
Ο Καλεντερίδης ανέδειξε το γεγονός ότι ο Ζελένσκι υπέγραψε προσωπικές κυρώσεις εναντίον της.
Η εξέλιξη επιβεβαιώνεται: στις 13 Σεπτεμβρίου 2026 ο Ουκρανός πρόεδρος ενεργοποίησε απόφαση του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας και Άμυνας επιβάλλοντας κυρώσεις σε δέκα άτομα, μεταξύ των οποίων η Μέντελ. Τα μέτρα περιλαμβάνουν πάγωμα περιουσιακών στοιχείων και οικονομικούς περιορισμούς, ενώ ουκρανικές αρχές την κατηγορούν για διάδοση ρωσικής προπαγάνδας. Η ίδια χαρακτηρίζει τις κυρώσεις αντισυνταγματικές και πολιτικά υποκινούμενες.
Ο Καλεντερίδης βλέπει την υπόθεση ως ακόμη μία ένδειξη περιορισμού της πολιτικής διαφωνίας στην εμπόλεμη Ουκρανία.
Η κυβέρνηση του Κιέβου, από την άλλη πλευρά, υποστηρίζει ότι οι συγκεκριμένες κυρώσεις αποτελούν μέτρο εθνικής ασφάλειας απέναντι σε πρόσωπα που διαδίδουν ρωσική παραπληροφόρηση.
«Θα πάω στη Μόσχα μόνο με πύραυλο»
Η ανάλυση έκλεισε με την έντονη αντιπαράθεση γύρω από τις προοπτικές απευθείας διαλόγου Ζελένσκι–Πούτιν.
Ο Καλεντερίδης αναφέρθηκε στην άρνηση του Ουκρανού προέδρου να μεταβεί στη Μόσχα για διαπραγματεύσεις, επιμένοντας σε συνάντηση σε ουδέτερο έδαφος.
Σχολίασε επίσης την αιχμηρή απάντηση που απέδωσε στον Ζελένσκι, όταν ρωτήθηκε εάν πρόκειται να πάει στη ρωσική πρωτεύουσα: «μόνο με πύραυλο».
Για τον Έλληνα αναλυτή, το περιστατικό αποτυπώνει πόσο μεγάλη παραμένει η απόσταση ανάμεσα στις δύο πλευρές και πόσο δύσκολη είναι ακόμη μια πραγματική πολιτική διαπραγμάτευση.
Το κεντρικό μήνυμα της παρέμβασής του ήταν ότι πίσω από τις μεγάλες ομιλίες της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ υπάρχουν τρεις διαφορετικοί αγώνες ισχύος: η σύγκρουση του Ιράν με τη δυτική πίεση, η προσπάθεια διεθνούς νομιμοποίησης του νέου συριακού καθεστώτος και ένας πόλεμος στην Ουκρανία που πλέον διεξάγεται όχι μόνο στο μέτωπο, αλλά και στο εσωτερικό των πολιτικών και κρατικών μηχανισμών του Κιέβου.