«Στα μαύρα βάθη της θάλασσας, εκεί που η σιωπή γίνεται τραγούδι.»
— Νίκος Γκάτσος
Η περιβαλλοντική προστασία της Ελληνικής Τάφρου δεν είναι ένα επιφανειακό οικολογικό ζήτημα, αλλά μια πράξη εθνικής, νομικής και πολιτισμικής αυτοσυνειδησίας. Επίσης πρόταση για την άμεση γεωστρατηγική απογείωση της χώρας μέσω των 12 μιλίων και ΑΟΖ, της UNCLOS, καθώς και τη δημιουργία του «Ελληνικού Μοντρέ» στα νότια πελάγη μας.
Όσο για την ιδέα της ιεροποίησης των φαλαινών, φυσικά και δεν έπεσε από τους ουρανούς. Απλά φαντάστηκα το σύστημα των Τάφρων όπου ζουν, σιτίζονται και αναπαράγονται αλλά παράλληλα αποδεκατίζονται, να μοιάζει, λόγω κολοσσιαίων διαστάσεων, με φαλαινάριο -κατά το δελφινάριο- του Θεού. Το ενυδρείο του, με θαλάσσια θηλαστικά ζώα. Και ότι αν η σημερινή πραγματικότητα με τις χαρακιές από πλήθος θαλάσσιων τροχαίων και τις προσκρούσεις πλοίων πάνω τους, συνεχιστεί, παράλληλα με τις μολύνσεις από τις προγραμματισμένες εξορύξεις υδρογονανθράκων και φυσικά και με τη 12μίλια Αθηναϊκή ολιγωρία, η σούμα τότε, δεν θα διαφέρει και πολύ από φαλαινοθηρικά.