Το 2026 έρχεται γοργά, αλλά με την καρτελοποίηση της ελληνικής οικονομίας και τις καταστροφικές ευρωπαϊκές επιλογές φέρνει μαζί του τα μαύρα σύννεφα της σφοδρής κακοκαιρίας. Οι κυβερνητικές πομφόλυγες –εκφρασμένες κατά κύριο λόγo από τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Μητσοτάκη Κωστή Χατζηδάκη– θέλουν τους μακροοικονομικού δείκτες (φορομπηχτική αύξηση ΑΕΠ, μείωση του λόγου χρέους προς ΑΕΠ κλπ.) να ευημερούν.
Ομως ο προϋπολογισμός για το 2026 αφήνει στη σκιά την ασφυκτική πραγματικότητα που βιώνουν τα νοικοκυριά. Μαζί τους και η μικρομεσαία επιχειρηματικότητα που δεν αντέχει το βάρος της ραγδαίας αύξησης του λειτουργικού κόστους (ρεύμα, ενοίκια κ.λπ.) και της μείωσης της αγοραστικής δύναμης.
Μια προσεκτική ανάγνωση ωστόσο των στοιχείων και των προβλέψεων του κρατικού προϋπολογισμού για την περίοδο 2021-2026 –την εποχή δηλαδή της μετά Covid «κανονικότητας»– αποκαλύπτει μια ανησυχητική εικόνα: η λιτότητα όχι μόνο δεν έχει υποχωρήσει, αλλά αποτελεί τον κεντρικό πυλώνα πάνω στον οποίο οικοδομούνται τα δημοσιονομικά επιτεύγματα της κυβέρνησης.
Η ψαλίδα εσόδων και δαπανών
Σύμφωνα με την ανάλυση των δεδομένων, η δημοσιονομική εξυγίανση επιτυγχάνεται μέσω μιας ασύμμετρης προσαρμογής. Από το 2021 έως και τις προβλέψεις του 2026 καταγράφεται μια σαφής απόκλιση: ενώ τα κρατικά έσοδα σημειώνουν αύξηση της τάξης του 2,2%, οι κρατικές δαπάνες έχουν υποστεί δραστική συρρίκνωση κατά 6,8%.
Αυτή η δυσαναλογία είναι που γεννά τα περιβόητα υπερπλεονάσματα. Δεν πρόκειται για προϊόν κάποιας αναπτυξιακής έκρηξης που γέμισε τα ταμεία, αλλά για αποτέλεσμα μιας συστηματικής πολιτικής περικοπών. Οταν οι δαπάνες μειώνονται με τριπλάσιο ρυθμό από ό,τι αυξάνονται τα έσοδα, το δημοσιονομικό πλεόνασμα είναι μαθηματικά βέβαιο, αλλά κοινωνικά επώδυνο. Στο βάθος όμως του τούνελ υπάρχει ο εκτροχιασμός μέσα από αυτή την πολιτική.
Οι περικοπές στο κοινωνικό κράτος
Το πιο ανησυχητικό στοιχείο της τρέχουσας οικονομικής πολιτικής είναι το πού ακριβώς εντοπίζονται οι περικοπές. Η ανάλυση των επιμέρους κονδυλίων δείχνει ότι το βάρος της προσαρμογής πέφτει δυσανάλογα στους πιο ευάλωτους συμπολίτες μας και στον πυρήνα του κράτους πρόνοιας. Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι και συντρίβουν το αφήγημα των Μητσοτάκη – Χατζηδάκη – Πιερρακάκη περί ευημερούσας οικονομίας:
Οικογενειακά επιδόματα: Καταγράφεται μια δραματική μείωση κατά 47%, πλήττοντας άμεσα τον οικογενειακό προγραμματισμό σε περίοδο δημογραφικής κρίσης.
Ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα: Περικοπή κατά 38%, αφαιρώντας το δίχτυ ασφαλείας από τους φτωχότερους.
Επίδομα στέγασης: Μείωση κατά 27%, σε μια εποχή που το στεγαστικό κόστος έχει εκτοξευτεί.
Πρόνοια: Γενική μείωση των προνοιακών δαπανών κατά 21%.
Αγροτικές επιδοτήσεις: Μείωση κατά 13,8%, πιέζοντας περαιτέρω τον πρωτογενή τομέα.
karditsastakra.