Όταν μια ομιλία από ένα βήμα παγκόσμιας ακρόασης πρόκειται να καταγγείλει μια έκνομη πράξη, πέραν των επιχειρημάτων έχει ανάγκη την καλή μαρτυρία των εγγράφων και των χαρτών.
Η καταδίκη του έκνομου τουρκολιβυκού μνημονίου από το βήμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ αποδυναμώνεται, αν δεν ακυρώνεται, από τη μη προβολή των έγκυρων χαρτών της UNCLOS, όπως είναι ο Χάρτης της Σεβίλλης και ο χάρτης του οικολογικού τομέα του ΟΗΕ της 20/12/19.
Ο οποίος όντας ακριβές αντίγραφο της Σεβίλλης, καθώς και μεταγενέστερος και εγκυρότερος ως διεθνές δημόσιο έγγραφο, από το υπογραφέν κατά τη συμφωνία Τουρκίας – Λιβύης της 27/11/19, στέλνει αυτόματα στον αγύριστο το ψευδομνημόνιο, ακυρώνοντάς το στην πράξη. Εξ ου και ο βαθμός μηδέν στα γραπτά. Επικουρικά, θα μπορούσε να συνδράμει και ο χάρτης της IMMA για την Ελληνική Τάφρο, από τη Λευκάδα έως το Καστελόριζο, και το «φαλαινάριο του Θεού».
Η πρόταση που έχω καταθέσει εδώ και καιρό περί προσφυγής στη Διεθνή Δικαιοσύνη, σήμερα, μετά την ομιλία Μητσοτάκη στο Σ.Α. του ΟΗΕ, επείγει περισσότερο από ποτέ. Αν οι τρεις αυτοί χάρτες είχαν φωνή, θα ξεσήκωναν τον κόσμο. Αν δε πρόσθεταν στο όνομά τους ένα μόλις γράμμα, το ιώτα, τότε ως «Τρεις Χάριτες» πλέον, θα κέρδιζαν πανηγυρικά τη διεθνή κοινότητα. Και άρα το οποιοδήποτε Διεθνές Δικαιοδοτικό Όργανο.
Αντίθετα, η ελληνική πλευρά επέλεξε ένα υπηρεσιακό σχεδιάγραμμα (paper) που περιλαμβάνει κάτι που μοιάζει με φιόγκο, ζώνη ή κουρτινάκι σε παράθυρο. Πρόκειται για τη σχεδιασμένη και σκιασμένη με γκρίζο χρώμα ζώνη της Άγκυρας, η οποία λειτούργησε ως ανέλπιστη πλατφόρμα δωρεάν προβολής και εξοικείωσης της διεθνούς κοινότητας με αυτό το γεωπολιτικό τεράτωμα. Κατά τα άλλα, παρέλειψαν να σημειώσουν ακόμα και την απεικόνιση της τμηματικής συμφωνίας της χώρας μας με την Αίγυπτο!
Η επιλογή αυτή αντανακλά τη δομική άρνηση της αθηναϊκής εξωτερικής πολιτικής να θεσμοθετήσει τα δικά της νομικά όπλα, με τις «εντός, εκτός και επί τα αυτά» αντιπολιτεύσεις να συμπληρώνουν τη θλιβερή εικόνα. Η αποκάλυψη ότι στα επτά αυτά χρόνια δεν συζητήθηκε καν στη Βουλή η ύπαρξη του χάρτη του ΟΗΕ —ο οποίος για το σύνολο του πολιτικού συστήματος παραμένει μια terra incognita— αποδεικνύει το μέγεθος του αιώνιου όσο και ανίατου «αθηναϊκού people pleaser». Όλες οι πτέρυγες, παρά τις διαφορετικές τους θέσεις στη γεωμετρία του Κοινοβουλίου, μοιράζονται την ίδια ακριβώς πλήρη άγνοια, με αποτέλεσμα καμία τους να μην έχει αναδείξει ή διεκδικήσει ποτέ τη θεσμοθέτηση αυτού του κορυφαίου διεθνούς ντοκουμέντου.
Από την άλλη πλευρά, το επίσημο κράτος επιμένει να υποκύπτει στην επικοινωνιακή υποκατάσταση της ουσίας, εμφανίζοντας ένα προπαγανδιστικό paper αντί για τα θεσμικά μας όπλα. Χρησιμοποιεί ως βασικό στοιχείο το παχύτερο περίγραμμα των 12 μιλίων στο Ιόνιο μέχρι το Ταίναρο —ίδιου πάχους με εκείνο της Ιταλίας και της Μάλτας— αφήνοντας όμως ατροφική την υπόλοιπη θαλάσσια Ελλάδα. Το ίδιο συμβαίνει τόσο στο Νότιο Κρητικό Πέλαγος όσο και στο Στενό Κάσου – Κρήτης, εκεί όπου ο «αγέννητος Ελλήσποντος» φυσά και ξεφυσά, μαζί με τις φυσητήρες φάλαινες της Ελληνικής Τάφρου, η οποία ακρωτηριάζεται βάναυσα από τον τουρκικό «φιόγκο».
Αυτός ο οπτικός τεμαχισμός, τη στιγμή που οι έγκυροι χάρτες της UNCLOS δεν υπάρχουν ούτε στα συρτάρια του Υπουργείου Εξωτερικών, δείχνει ότι τα πραγματικά ερείσματα του Ελληνισμού παραμένουν κλειδωμένα στα ίδια αυτά συρτάρια, με το τουρκολιβυκό τεράτωμα να αποκτά ανέλπιστη οπτική υπόσταση μέσα στην ίδια την αίθουσα του Συμβουλίου Ασφαλείας.
_______________
Διδυμότειχο, Οκτώβριος 2026,