Ελλάδα και Κύπρος θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικές στις επιλογές τους και να δεσμευθούν μόνο αν το συνολικό σχέδιο έχει σοβαρές πιθανότητες ολικής κατίσχυσης επί της Τουρκίας.
Γράφει ο Μανώλης Σκούληκας
Πέραν των μεροληπτικών και προκατειλημμένων θέσεων υπέρ ή κατά μιας προσέγγισης προς το Ισραήλ, οι γεωπολιτικές συνθήκες στην Ανατολική Μεσόγειο και την Ευρύτερη Μέση Ανατολή καθιστούν μια στρατιωτική συνεργασία/συμμαχία μεταξύ Ελλάδας-Κύπρου και Ισραήλ μια πιθανότατα επωφελή, αν όχι απαραίτητη, στρατηγική επιλογή για τις τρεις χώρες. Η Ελλάδα κατόρθωσε να επεκτείνει τα σύνορά της βασιζόμενη σε συμμαχίες κατά τους Βαλκανικούς και κατά τον Α’ΠΠ, αλλά προδόθηκε αναισχύντως από τους συμμάχους της κατά την επαύριο και των δύο αυτών περιπτώσεων, στη δεύτερη περίπτωση με τραγικά αποτελέσματα. Οφείλει λοιπόν να είναι πολύ προσεκτική και να εξετάζει τα δείγματα γραφής των επίδοξων συμμάχων της προτού προβεί σε οποιαδήποτε δέσμευση.
Επί του προκειμένου, δεν θα πρέπει να θεωρεί τις ΗΠΑ ως αξιόπιστο σύμμαχο καθώς έχουν προδώσει επανειλημμένα την Ελλάδα και στην Βόρεια Ήπειρο, και στο ρόλο τους στον Εμφύλιο, και στην δικτατορία, και στην Κύπρο. Είναι διατεθειμένοι να μας ξεπουλήσουν και να μας θυσιάσουν ακόμα και επί πινακίου φακής. Εξάλλου οι κατά συρροήν προδοσίες των Αμερικάνων στους Κούρδους και σε άλλους λαούς που εργαλειοποίησαν τους καθιστούν πασιφανώς, αν όχι σεσημασμένους προδότες, τουλάχιστον εγκληματικά αφερέγγυους. Άλλωστε, η πρόσφατη ήττα τους στο Ιράν τους εξουθένωσε στρατιωτικά και πολιτικά, καθιστώντας φανερό τοις πάσι ότι δεν μπορούν να υπερασπίσουν ούτε τους συμμάχους τους στην περιοχή, πόσο μάλλον τις ίδιες τους τις βάσεις. Παραμένουν όμως μια μεγάλη δύναμη ακόμα και δεν έχουμε την πολυτέλεια να απομακρυνθούμε από αυτούς καθώς, σε μια τέτοια περίπτωση, θα επεδείκνυαν εναντίον μας μια εκδικητικότητα όμοια με αυτή που επέδειξαν οι Αθηναίοι στους Μηλίους. Είναι λοιπόν ένας εξ ανάγκης σύμμαχος που θα πρέπει να εξυπηρετήσουμε έστω και επιφανειακά.
Με την αποδρομή των ΗΠΑ στην περιοχή, το Ισραήλ ανέρχεται ως εγγυητής του IMEC, του αντιπάλου δέους του Δρόμου του Μεταξιού της Κίνας. Για να εξασφαλίσει όμως αυτήν την εμπορική οδό θα πρέπει να αντιμετωπίσει τον αντιπρόσωπο της Κίνας στην περιοχή, το Ιράν και τους πληρεξουσίους του (Χαμάς-Χεζμπολάχ-Χούθι). Ο πρόσφατος πόλεμος αποδεικνύει ότι αυτό δε κατέστη δυνατό ακόμα και με την βοήθεια των ΗΠΑ. Οπότε το Ισραήλ θα ασχοληθεί, πλέον, αναγκαστικά κυρίως με την επικράτειά του και την ήπιας μορφής εθνοκάθαρση που εφαρμόζει επί δεκαετίες, απλά ενισχυμένη μετά την πρόσφατη τρομοκρατική επίθεση εναντίον του. Στα πλαίσια της επικράτησής του στην περιοχή, ετοιμαζόταν να αντιμετωπίσει τον επόμενο επίδοξο κινεζικό αντιπρόσωπο στην περιοχή, αν κατέρρεε το Ιράν: την Τουρκία. Αλλά η επικράτηση του Ιράν μετατρέπει την Τούρκο-Ισραηλινή αντιπαράθεση σε τοπικό μόνο ανταγωνισμό. Παρόλα αυτά, η εχθρότητα έχει ανέλθει σε υψηλά επίπεδα καθώς η Συρία είναι το μήλο της Έριδας μεταξύ των δύο αντιπάλων, με την Τουρκία να αναλαμβάνει το ρόλο του επίδοξου επικυριάρχου επί του τζιχαντιστή Τζολάνι και το Ισραήλ να βομβαρδίζει ανηλεώς κάθε Τουρκική προσπάθεια εγκαθίδρυσης βάσης στη Συρία που θα μπορούσε να το απειλήσει.
Μέχρι στιγμής η Ελλάδα έχει αποφύγει την εμπλοκή της στο Μεσοανατολικό, φλερτάροντας με αραβικές χώρες και φατρίες και διατηρώντας κάποιες φιλικές σχέσεις με το Ισραήλ. Αν όμως ταχθεί ξεκάθαρα υπέρ του Ισραήλ και συμμετάσχει σε πολεμικές επιχειρήσεις, θα τραβήξει την προσοχή τρομοκρατών που θα προξενήσουν σημαντικά πλήγματα -καθώς δεν είμαστε καθόλου έτοιμοι για κάτι τέτοιο- και θα ζημιώσουν ανεπανόρθωτα τον τουρισμό μας. Θα στρέψουν επίσης αρκετές μουσουλμανικές χώρες εναντίον μας που θα κινηθούν να ενισχύσουν την Τουρκία που είναι ο φυσικός εχθρός μας και ο βέλτιστος τρόπος εκδίκησης εναντίον μας. Ας θυμηθούμε πόσο ακριβά πληρώσαμε τη συμμετοχή μας στην Ουκρανική εκστρατεία με το κατοπινό σύμφωνο Ρώσο-Τουρκικής φιλίας που εξόπλισε και ενίσχυσε πολιτικά τον Κεμάλ.
Επίσης το Ισραήλ ενέπλεξε τη Μεγάλη Βρετανία στη διαμάχη του εναντίον των Παλαιστινίων κατά τις δεκαετίες του 1920 και ’30, μόνο για να στραφεί εναντίον της και να διεκδικήσει την περιοχή για τον εαυτό του μετά τον Β’ΠΠ. Πρόσφατα ενέπλεξε τις ΗΠΑ σε ένα αδιέξοδο πόλεμο με το Ιράν, ουσιαστικά εγκλωβίζοντάς τες στο διηνεκές στην περιοχή, παρά το γεγονός ότι το μεγάλο διακύβευμα γι αυτές βρίσκεται στην Άπω Ανατολή. Μάλιστα απείχε από περαιτέρω γύρους κλιμάκωσης για να αποφύγει μια επώδυνη ιρανική ανταπόδοση, αφήνοντας τις ΗΠΑ να συνεχίζουν ένα αδιέξοδο πόλεμο, ενώ το Ισραήλ συνεχίζει ανενόχλητο την πολιτική του δυτικότερα.
Οι λεονταρισμοί του Ισραήλ και της Τουρκίας μπορούν να οδηγήσουν σε μια σύρραξη μεταξύ τους που θα λάβει όμως κυρίως χώρα στον αεροπορικό/πυραυλικό τομέα. Αν σε αυτή τη σύρραξη εμπλακεί η Ελλάδα και η Κύπρος (όπως στο σενάριο που προτείνει το Ισραήλ για βομβαρδισμό των τουρκικών δυνάμεων στα Κατεχόμενα) δεν είναι βέβαιο αν η διαμάχη αυτή θα τελειώσει με την λήξη των Ισραηλινών βομβαρδισμών. Αν η Ελλάδα και η Κύπρος έχουν συμμετάσχει στις επιχειρήσεις, έστω και με την παροχή εναερίου χώρου ή βάσεων, η Τουρκία μπορεί να εμπνευστεί από το Ιράν και να συνεχίσει την κλιμάκωση με πυραυλικές επιθέσεις κατά της Ελλάδας και της Κύπρου χτυπώντας βάσεις, πολεμικό υλικό, βιομηχανικές και ενεργειακές υποδομές. Το Ισραήλ είναι τότε πολύ πιθανό να μην συνεχίσει την αντιπυραυλική προστασία του δεδομένης μιας αυξανόμενης πυραυλικής κλιμάκωσης που δεν είναι άλλωστε σε θέση να υποστηρίξει επ’ άπειρον-ή τουλάχιστον στο βαθμό που η Τουρκία μπορεί να παράγει φθηνότερους πυραύλους. Σε αυτήν την περίπτωση η Ελλάδα και η Κύπρος θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικές στις επιλογές τους και να δεσμευθούν μόνο αν το συνολικό σχέδιο έχει σοβαρές πιθανότητες ολικής κατίσχυσης επί της Τουρκίας. Κάτι τέτοιο θα σήμαινε ολοκληρωτική καταστροφή των πυραυλικών αποθεμάτων και κατασκευαστικών μονάδων της Τουρκίας και ολική καταστροφή του αεροναυτικού δυναμικού της. Σε κάθε άλλη περίπτωση θα έχουμε εξυπηρετήσει του Ισραηλινούς που θα έχουν το επιπλέον πλεονέκτημα να απασχολούν τους Τούρκους, κατά το βραχύ τουλάχιστον μέλλον, με κάποιους «χρήσιμους ηλίθιους».
Δεδομένου του απρόβλεπτου των Ισραηλινών και των ιλιγγιωδών εξελίξεων στην περιοχή και από πλευράς Τουρκίας, η πολιτική, αλλά περισσότερο η στρατιωτική ηγεσία, θα πρέπει να έχει εκπονήσει σενάρια για τέτοιες εξελίξεις και να έχει ελέγξει ενδελεχέστατα τις προοπτικές επιτυχίας τους. Αν δεν έχουν γίνει οι κατάλληλες προετοιμασίες μπορεί να συρθούμε από τις εξελίξεις χωρίς τις απαραίτητες πληροφορίες για την απόφασή μας. Ας μην αργούμε καθώς «ο καιρός γαρ εγγύς»…