Γράφει ο Μανώλης Σκούληκας
Ενώ οι συνομιλίες και τα παζάρια συνεχίζονται στη Μέση Ανατολή, το Ιράν παραμένει ανένδοτο, παρουσιάζοντας μια εικόνα στοϊκότητας και ηθικής ανωτερότητας, προφασιζόμενο μόνο «δίκαιη ανταπόδοση» σε ότι πλήγμα κάνει και ότι απαίτηση προβάλει. Δεδομένης, μάλιστα, της ασύμμετρα προκλητικής συμπεριφοράς του Ισραήλ και των ΗΠΑ στην περιοχή προσφάτως -αλλά και παγίως- δεν είναι δύσκολο για τους αντιπάλους τους να διεκδικήσουν το «ηθικό πλεονέκτημα». Έχοντας το «δίκιο με το μέρος του», το Ιράν μπορεί να συνεχίζει την παρελκυστική τακτική του και με περισσή παθητική επιθετικότητα να προκαλεί και να ντροπιάζει τις ΗΠΑ όταν συνεχίζει να επικαλείται τους ακραίους όρους του μνημονίου που απερίσκεπτα υπέγραψε ο Τραμπ προκειμένου να γεμίσει τις δεξαμενές του ξανά υπό τη φρούδα ελπίδα μιας αξιοπρεπούς αποχώρησης.
Οι Ιρανοί όμως δεν φαίνονται διατεθειμένοι να του παράσχουν κάτι τέτοιο και μάλλον επιδιώκουν τη μέγιστη δυνατή ταπείνωση των ΗΠΑ και ιδιαιτέρως του ίδιου του Τραμπ. Γνωρίζουν ότι ο Τραμπ χρειάζεται να απεμπλακεί άμεσα για να είναι διαθέσιμος για την Άπω ανατολή. Ξέρουν ότι τα πολύτιμα και δυσαναπλήρωτα αντιπυραυλικά και βαλλιστικά του αποθέματα φθίνουν καθημερινά και δε μπορεί να υπερασπίσει ούτε τις βάσεις του στην περιοχή, ούτε και τους συμμάχους του, οι οποίοι, καθώς πλήττονται και απειλούνται πανταχόθεν, αναζητούν απελπισμένα έστω και επισφαλείς συμμαχίες με αφερέγγυες χώρες (όπως η Σαουδική Αραβία που ελπίζει εις μάτην στην υποστήριξη του Πακιστάν και της Τουρκίας) ή ελπίζουν ότι θα προλάβουν να αποτρέψουν τους επίδοξους εισβολείς/υπονομευτές τους με ένα μακροπρόθεσμο πυρηνικό πρόγραμμα σαν αυτό που υποσχέθηκαν στη Σαουδική Αραβία οι ΗΠΑ, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να τους καθησυχάσουν για να παραμείνουν συνδεδεμένες στο αμερικανικό άρμα.
Όμως όλα αυτά φαντάζουν ιδιαζόντως αιθεροβάμονα υπό την προοπτική της επαύριο σε μια Μέση Ανατολή με ουσιαστικά απούσες τι ΗΠΑ και το Ισραήλ ανίκανο να προστατεύσει τις ιδιαζόντως εύθραυστες πετρομοναρχίες από το βαλλιστικό και υπονομευτικό εκβιασμό του Ιράν. Οι αγορές θα απαιτήσουν την ειρήνευση στην περιοχή και την ελεύθερη ροή των υδρογονανθράκων, ουσιαστικά αποδεχόμενες το χαράτσι του Ιράν και εξασφαλίζοντας στην Κίνα τη μερίδα του λέοντος από τα πετρέλαια του Κόλπου. Σα φυσικό επακόλουθο οι συναλλαγές στους υδρογονάνθρακες της περιοχής πιθανότατα να γίνονται πλέον σε Γιουάν, υπονομεύοντας ανεπανόρθωτα το πετροδολάριο και την παγκόσμια εμπιστοσύνη στην ικανότητα των ΗΠΑ να εξυπηρετούν το χρέος τους με την ασύδοτη εκτύπωση δολαρίων.
Δεδομένου του ατελέσφορου μιας προοπτικής περαιτέρω βομβαρδισμών που δεν προβλέπεται να κάμψουν το ηθικό των Ιρανών και των τεράστιων κινδύνων που θα είχε μια χερσαία επέμβαση, οι ΗΠΑ κινδυνεύουν να γελοιοποιηθούν παγκοσμίως όταν αποδειχθεί περίτρανα κατά την αποχώρησή τους ότι δεν μπορούν να επιβάλουν την πυγμή τους και αφήνουν την περιοχή στο έλεος ενός ισλαμοφασιστικού καθεστώτος.
Η μόνη «λύση» που τους απομένει είναι ένα γενικευμένο πλήγμα με τακτικά πυρηνικά, που θα ήταν αρκετά σοκαριστικό για να κάμψει τη θέληση του Ιρανικού λαού και να διαλύσει κάθε στρατιωτικό υλικό με τον ηλεκτρομαγνητικό παλμό που θα δημιουργούσε. Αυτή η αποτρόποια εναλλακτική, όμως, θα στερούσε από τις ΗΠΑ την προοπτική χρήσης τακτικών πυρηνικών σε οποιοδήποτε άλλο μέτωπο, καθώς θα έδινε το δικαίωμα στη Ρωσία και την Κίνα να θέσουν τελεσίγραφο μαζικής πυρηνικής κλιμάκωσης σε περίπτωση επανάληψης τέτοιου πλήγματος, στερώντας από τις ΗΠΑ το «χαρτί» των τακτικών πυρηνικών σε άλλα μέτωπα όπου θα τους ήταν πολύ πιο χρήσιμο -έστω και σαν αποτροπή. Άλλωστε η ηθική απαξία και η περιθωριοποίηση που θα υφίστατο η Αμερική μετά από κάτι τόσο αποτρόπαιο, θα ήταν άνευ προηγουμένου και θα την έθετε ενώπιον μιας απροσπέλαστης διπλωματικής τάφρου για το υπόλοιπο του αιώνα. Ουσιαστικά θα αυτό-απομονώνονταν de facto και θα χάριζε τον υπόλοιπο κόσμο στην Κίνα σε διπλωματικό επίπεδο.
Αν μάλιστα, το Ιράν πληγεί από τακτικά πυρηνικά ο πληθυσμός του θα στραφεί μαζικά και αναφανδόν εναντίον των ΗΠΑ και θα ριζοσπαστικοποιηθεί ανεπανόρθωτα, λόγω του αδιανόητου τραύματος που θα υποστεί και της επερχόμενης κατακόρυφης πτώσης του βιοτικού επιπέδου -και οι δύο παράγογοντες που σχετίζονται άμεσα με τη ριζοσπαστικοποίηση ενός πληθυσμού. Το Ιράν έβλεπε τον πληθυσμό του να στενάζει κάτω από το αποτυχημένο ολοκληρωτικό καθεστώς των μουλάδων και να απομακρύνεται ιλιγγιωδώς από την οπισθοδρομική θεοκρατία τους, παρά τη στυγνή καταστολή. Ένα πυρηνικό πλήγμα από τις ΗΠΑ, όμως, θα εγγυόταν τη συσπείρωση γύρω από το παρανοϊκά μισαλλόδοξο ισλαμιστικό καθεστώς και θα εξαγόραζε αρκετές ακόμα δεκαετίες εξουσίας στους μουλάδες.
Ο Τραμπ γνωρίζει τις φοβερές προοπτικές μια τέτοιας επιλογής και προσπαθεί να τις αποφύγει. Όμως κανένας ναρκισσιστής δεν μπορεί να ανεχθεί την ολοκληρωτική ταπείνωση, και όσο αυτή διαφαίνεται όλο και πιο αναπόφευκτη, ο Ιρανικός ορίζοντας σκοτεινιάζει όλο και περισσότερο.