Άρθρο σύνταξης της εφημερίδας Αζάτ Ορ
Οι βουλευτικές εκλογές στην Αρμενία ολοκληρώθηκαν, αλλά δεν έκλεισαν τη σελίδα της τεταμένης πολιτικής κατάστασης. Αντίθετα, τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας δημιούργησαν μια νέα κατάσταση, όπου η κυβέρνηση, αν και διατηρεί τη θέση της να κυβερνά, ταυτόχρονα χάνει την πολιτική κυριαρχία που ήταν απαραίτητη για την ολοκλήρωση των προγραμμάτων της, ειδικά στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής. Υπό αυτή την έννοια, η μεγαλύτερη συνέπεια των εκλογών δεν είναι μόνο η κατανομή των εδρών στο νέο κοινοβούλιο, αλλά η πραγματικότητα ότι η κυβέρνηση δεν διαθέτει πλέον την πολιτική δύναμη με την οποία θα είναι σε θέση να εφαρμόσει μονομερώς τις συνταγματικές αλλαγές που επιδιώκει εδώ και πολύ καιρό.
Τα τελευταία χρόνια, η σημερινή κυβέρνηση προσπαθεί συνεχώς να παρουσιάσει τις συνταγματικές αλλαγές ως απαραίτητο βήμα στις κρατικές μεταρρυθμίσεις. Ωστόσο, τα αποτελέσματα των εκλογών απέδειξαν ότι η κοινωνία δεν έχει πλήρη εμπιστοσύνη στην πολιτική κατεύθυνση της κυβέρνησης, απορρίπτοντας την πολιτική πορεία της άρχουσας τάξης. Ακόμα κι αν η άρχουσα ομάδα συνεχίσει να παραμένει η ηγετική δύναμη στο κοινοβούλιο, δεν θα απολαμβάνει πλέον την κυριαρχία που απολάμβανε κάποτε, καθιστώντας δυνατή την πραγματοποίηση συνταγματικών αλλαγών χωρίς ευρεία πολιτική συναίνεση. Αυτή η πραγματικότητα περιορίζει το περιθώριο για τις κινήσεις της κυβέρνησης και την αναγκάζει να υπολογίσει την κοινοβουλευτική αντιπολίτευση, αλλά και την αντίσταση της κοινής γνώμης.
Οι απειλές και τα πρώτα βήματα της κυβέρνησης εναντίον των ηγετών της αντιπολίτευσης, με σκοπό την εξάλειψή τους και την απομάκρυνσή τους από την πολιτική ζωή, γίνονται ακόμη πιο ανησυχητικά, καθώς θα μπορούσαν να οδηγήσουν τη χώρα σε μια νέα περίοδο οξείας πολιτικής έντασης και αστάθειας.
Από την άλλη πλευρά, οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης δήλωσαν μετά τις εκλογές ότι η εκλογική διαδικασία χαρακτηρίστηκε από τη χρήση διοικητικών μοχλών, άνισους όρους και πολυάριθμες παραβιάσεις. Ανακοίνωσαν επίσης μια νέα φάση πολιτικού αγώνα, στόχος της οποίας είναι η αμφισβήτηση των εκλογικών αποτελεσμάτων. Αν και είναι δύσκολο να προβλεφθεί ποια κλίμακα θα λάβει αυτός ο αγώνας, γίνεται φανερό ότι η αντιπολίτευση δεν σκοπεύει να περιοριστεί στην κοινοβουλευτική δραστηριότητα.
Η τρέχουσα κατάσταση δείχνει ότι η πολιτική ζωή της Αρμενίας θα εισέλθει σε μια μετεκλογική περίοδο έντασης. Η κυβέρνηση θα προσπαθήσει να παρουσιάσει τα αποτελέσματα των εκλογών ως αποκατάσταση της δημόσιας εμπιστοσύνης, ενώ η αντιπολίτευση θα τα ερμηνεύσει ως αποτέλεσμα εκτεταμένων παραβιάσεων και καταχρήσεων του διοικητικού μηχανισμού και των κρατικών πόρων.
Επιπλέον, δεν λείπουν οι φωνές που προτείνουν την παραίτηση από τις «εντολές» της αντιπολίτευσης και την μη αποδοχή της κοινοβουλευτικής συμμετοχής. Σε αυτό το στάδιο, είναι απαραίτητο να περιμένουμε τα αποτελέσματα της επανακαταμέτρησης και την τελική εικόνα των κοινοβουλευτικών εδρών.
Το πιο σημαντικό είναι ότι τα κύρια ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας παραμένουν κρεμασμένα από μια κλωστή. Οι διαπραγματεύσεις Αρμενίας-Αζερμπαϊτζάν, η διαδικασία οριοθέτησης, το ζήτημα των περιφερειακών επικοινωνιών και η αναδιάρθρωση του συστήματος ασφαλείας της χώρας εξακολουθούν να αποτελούν βασικά ζητήματα στην ατζέντα της εξωτερικής πολιτικής της Αρμενίας. Ταυτόχρονα, η σύγκρουση ιμπεριαλιστικών δυνάμεων Ανατολής-Δύσης στην περιοχή θα χαρακτηρίσει τις περαιτέρω εξελίξεις, καθεμία με μια πολιτική δημιουργίας των δικών της ζωνών επιρροής. Ήδη, τα πρώτα συγχαρητήρια μηνύματα, ειδικά από τη Δύση, δείχνουν τις προϋποθέσεις μιας ενισχυμένης παρουσίας στις περιφερειακές εξελίξεις. Υπό το πρίσμα αυτής της πραγματικότητας, θα πρέπει επίσης να αναμένεται η περαιτέρω εντατικοποίηση της τουρκο-αζερικής στρατιωτικής συμμαχίας, ξεκινώντας με την αυξανόμενη πίεση για συνταγματικές αλλαγές, μέχρι την υπογραφή της λεγόμενης «ειρηνευτικής συμφωνίας» που επιβάλλει πρόσθετες μονομερείς παραχωρήσεις και υποχώρηση της κυριαρχίας της χώρας.
Τα αποτελέσματα των εκλογών επιβεβαίωσαν ότι η πολιτική ζωή της Αρμενίας θα συμβιβαστεί με τις νέες συνθήκες που δημιουργήθηκαν. Η κυβέρνηση έλαβε τη νόμιμη ευκαιρία να κυβερνήσει, αλλά έχασε την απόλυτη πολιτική εξουσία. Η αντιπολίτευση δεν μπόρεσε να πραγματοποιήσει αλλαγή κυβέρνησης, αλλά εξασφάλισε σημαντική δημόσια υποστήριξη και διατήρησε την ικανότητα να συνεχίσει τον πολιτικό αγώνα. Υπάρχει ένα πιο σημαντικό ερώτημα από την αμφισβήτηση των εκλογικών αποτελεσμάτων: θα μπορέσει η αντιπολίτευση να μετατραπεί σε έναν συνεκτικό πολιτικό πόλο;
Διαβάστε τa υπόλοιπα άρθρα της εφημερίδας στο PDF