Γράφει ο Κωνσταντίνος Γρίβας
Στις 6 Ιουλίου η Τουρκία δοκίμασε, κατά ανακοίνωσή της, με επιτυχία τον αντιπλοϊκό βαλλιστικό πύραυλο (ASBM) Tayfun Block 3, προσβάλοντας με επιτυχία ένα μικρό αλιευτικό σκάφος μήκους μόλις επτά μέτρων. Η είδηση αυτή είναι ανατριχιαστική και επιβεβαιώνει αυτό που ορισμένοι εξ ημών υποστηρίζουμε εδώ και δεκαετίες. Ότι δηλαδή η Τουρκία αναπτύσσει ένα πολυδιάστατο ασύμμετρο οπλοστάσιο, το οποίο αποσκοπεί να αδρανοποιήσει την ελληνική συμβατική στρατιωτική ισχύ και να μετατρέψει το Αιγαίο σε χώρο τουρκικής κυριαρχίας, επιβάλλοντας την άτυπη κατάληψή του δια της “Γαλάζιας Πατρίδας”.
Είμαι από τους πρώτους που αναφέρθηκα στο θέμα των τουρκικών ASBM, ήδη από το 2006, στο βιβλίο που γράψαμε από κοινού με τον Ζαχαρία Μίχα “2021. Ελληνική Αμυντική Στρατηγική για τον 21ο Αιώνα” και εν συνεχεία σε ημερίδα της ΑΔΙΣΠΟ, τα πρακτικά της οποίας εκδόθηκαν. Και ευτυχώς τα γραπτά μένουν… Και υπάρχουν πολύ περισσότερες αναφορές στις μετέπειτα μελέτες μου “Η Στρατιωτική Άνοδος της Κίνας” και “Η Νέα Στρατιωτική Επανάσταση και η Ελληνική Αμυντική Στρατηγική”, ενώ επανειλημμένως έχω αναφερθεί σε αυτό το θέμα σε δημόσιες τοποθετήσεις μου και σε διαλέξεις και διδασκαλία σε διάφορες Σχολές των Ενόπλων Δυνάμεων. Εδώ και δεκαετίες.
Και οι ASBM είναι απλώς ένα μέρος ενός ευρύτερου τουρκικού πλέγματος αντιπρόσβασης και άρνησης περιοχής (A2/AD), το οποίο περιλαμβάνει μη επανδρωμένα συστήματα επιφανείας, υποβρύχια και ιπτάμενα, περιφερόμενα πυρομαχικά, ρουκέτες ημιενεργής καθοδήσης λέιζερ κλπ με το οποίο η Τουρκία επιδιώκει να “σκεπάσει” το Αιγαίο και να το τοποθετήσει, όπως είπαμε, άτυπα στην κυριαρχία της, πλαισιώνοντας το και με υβριδικές μεθόδους. Οι εξελίξεις στην Ουκρανία, στα Στενά του Ορμούζ, την Ερυθρά Θάλασσα αλλά και στην Άπω Ανατολή, κατέδειξαν, με αναντίρρητο τρόπο, πόσο επικίνδυνα είναι αυτά τα πλέγματα.
Είναι λοιπόν εμφανές ότι σε παρόμοιο περιβάλλον απειλών οι μεγάλες ναυτικές μονάδες αντιμετωπίζουν ένα πρωτοφανές φάσμα απειλών το οποίο πολύ δύσκολα μπορούν να διαχειριστούν. Άρα, οι μεγάλες ναυτικές μονάδες κινούνται προς την ανοιχτή θάλασσα. Και αυτό ακριβώς είναι και η ελληνική περίπτωση. Η δουλειά των μεγάλων μονάδων επιφανείας με κυρίαρχες τις φρεγάτες Belharra, είναι πλέον στην Ανατολική Μεσόγειο, όπου, μεταξύ των άλλων, μπορούν να δημιουργήσουν μια γέφυρα ισχύος η οποία θα ενοποιεί την Ελλάδα με την Κύπρο. Στο Αιγαίο καθίσταται επιτακτική η ανάπτυξη ενός ενοποιημένου θαλασσοχερσαίου πολυπλέγματος προβολής ισχύος, το οποίο θα επιτυγχάνει δια της ασυμμετρίας “άρνηση επαφής” με τα τουρκικά όπλα, όπως είναι οι ASBM και θα επιτυγχάνει την αίσθηση ελληνικής αναντίρρητης κυριαρχίας στο Αιγαίο, αδρανοποιώντας τη “Γαλάζια Πατρίδα”. Αυτή είναι και η φιλοσοφία του Ναυτικού των Ηνωμένων Πολιτειών ώστε να αντιμετωπίσει τις αντίστοιχες ικανότητες της Κίνας, δια του προγράμματος Replicator και άλλων πρωτοβουλιών, καθώς και πολλών άλλων χωρών.
Και αυτό το θαλασσοχερσαίο πολυπλέγμα φυσικά και θα περιλαμβάνει και θαλάσσια απάρτια. Επιφανείας και υποβρύχια. Επανδρωμένα και μη. Πολλά, φθηνά και κατασκευασμένα στην Ελλάδα. Μιλάμε δηλαδή για ένα μεγάλο Ναυτικό, που θα ακολουθεί την παράδοση των πυρπολικών του Κανάρη. Σε συνδυασμό, φυσικά, με μεγάλες μονάδες επιφανείας υψηλής τεχνολογίας και εξελιγμένα υποβρύχια τα οποία θα επεκτείνουν τον θαλάσσιο έλεγχο εκτός του Αιγαίου. Αυτή είναι μια αναντίρρητη πραγματικότητα, η οποία προκύπτει από μια στοιχειώδη ανάγνωση των διεθνών εξελίξεων. Την οποία κάποιοι δείχνουν να αγνοούν επιδεικτικά, αλαζονικά και αυτοκαταστροφικά.
Αν, παρόλα ταύτα κάποιοι απόστρατοι, ιδιαίτερα αυτοί που είχαν και σοβαρές θέσεις ευθύνης κατά τη διάρκεια της θητείας τους (ας πούμε στον Α΄ Κλάδο…), έχουν αντίρρηση θα μπορούσαν να την εκφράσουν ευπρεπώς και με επιχειρήματα, ενισχύοντας τον δημόσιο διάλογο. Άλλωστε κανείς και πολύ περισσότερο εγώ, δεν ορθοτομεί τον λόγο της αληθείας. Όμως, όταν χλευάζουν, χυδαιολογούν, ψευδολογούν, συκοφαντούν και επιχειρούν δολοφονίες χαρακτήρων, χάνουν κάθε δικαίωμα διαλόγου και μας επιτρέπουν να υποθέσουμε ότι, εκτός του ότι είναι τραγικά και αδικαιολόγητα άσχετοι με τη σύγχρονη πραγματικότητα, προωθούν (κάποια απροσδιόριστα…) κομματικά συμφέροντα, συμφέροντα ξένων μεγάλων εταιρειών ή και την στρατηγική της Τουρκίας. Ή είναι απλά συμπλεγματικοί. Τόσο απλά.