| Ιταλοί στρατιώτες στο σταθμό του Μπρενέρο, στα σύνορα με την Αυστρία, 10 Μαρτίου 2020. © ESPA Photo Agency/Cal Sport Medi/SIPA |
του Christian Romain, εκπαιδευτικού και συγγραφέα
Ώστε λοιπόν, κατόρθωσαν να το λύσουν. Ώστε λοιπόν, μετά από μέρες και βδομάδες αναβολών, η κυβέρνηση αποφάσισε να κλείσει τα σύνορά μας. Α, όχι της χώρας μας· όχι ακόμα.
Ούτε αυτά, τα ανεξέλεγκτα του τρυπητού ονόματι Σένγκεν· ματαιοπονία να θέλουμε να κλείσουν. Όχι, τα δικά μας σύνορα, τα προσωπικά μας σύνορα, τα όριά μας: εκείνα του δέρματός μας, των θυρών μας και των τοίχων της κατοικίας μας.
Η χίμαιρα «Κάτω τα σύνορα»
Επειδή, τι είναι αυτή η «απομόνωση» στην οποία τώρα όχι μόνο καλούμαστε, όχι μόνο παρακινούμαστε, αλλά υποβαλλόμαστε ωμά; Τι είναι αυτός ο υποχρεωτικός περιορισμός, αν όχι το κλείσιμο των προσωπικών συνόρων; Τι είναι αυτή η απόσταση ασφαλείας που επιβάλλεται σε όλους εναντίον όλων, αν όχι παρανοϊκή επαγρύπνηση στα σύνορα του σώματός μας;
Η μεταφορά είναι τρομερή. Αμείλικτη. Όχι μόνο ο ιός έχει εξαπλωθεί μέσω των επιπτώσεων της αχαλίνωτης παγκοσμιοποίησης, αλλά προκαλεί πρωτοφανή αντίδραση σε όλες τις δυτικές χώρες. Η απογοήτευση είναι στο μέτρο της χίμαιρας, η τιμωρία στο ύψος της βλάβης. “Τιμωρούμαστε πάντα στο βαθμό που αμαρτήσαμε” λέει η σοφία των λαών.
Ο Covid-19 επιβάλλει στους παγκοσμιοποιητές ηγέτες μας μια αιχμηρή απόδειξη. Ονειρευτήκατε έναν κόσμο χωρίς σύνορα; Θα έχετε τα ζηλιάρικα σύνορα της κατάστασης έκτακτης ανάγκης. Δεν θέλατε πλέον τα σύνορα του εθνικού κράτους; Θα πρέπει να δημιουργήσετε σύνορα μεταξύ Παρισιού και Νορμανδίας, μεταξύ Λομβαρδίας και Βενετίας, μεταξύ Αραγονίας και Ναβάρας … Έχετε εγκαταλείψει τα τελωνεία και τα σημεία ελέγχου; Θα έχετε ελέγχους στους δρόμους, τα πάρκα και τα εμπορικά κέντρα. Θέλατε να ανοίξετε τα πάντα; Θα πρέπει να κλείσετε τα πάντα.