Η κατάσταση στις διεθνείς θαλάσσιες οδούς απογυμνώνει πλήρως τους ερασιτεχνικούς χειρισμούς της κυβέρνησης Μητσοτάκη, η οποία παρακολουθεί αμήχανη τα ελληνικά ναυτιλιακά συμφέροντα να βάλλονται πανταχόθεν.
Εκτός από τον Περσικό Κόλπο και τα Στενά του Ορμούζ, η Μαύρη Θάλασσα έχει μετατραπεί σε εμπόλεμη ζώνη με σχεδόν καθημερινά πλήγματα σε δεξαμενόπλοια. Την ίδια ώρα, η ελληνική πλευρά βρέθηκε να δίνει μάχες οπισθοφυλακής ακόμη και στις Βρυξέλλες, ώστε να αποτραπεί η στοχοποίηση Ελλήνων εφοπλιστών —όπως του Γιώργου Προκοπίου για μεταφορές ρωσικής ενέργειας μέσω Αρκτικής— στο νέο πακέτο κυρώσεων κατά της Ρωσίας.
Ενώ ο πρωθυπουργός και τα στελέχη του απολαμβάνουν τις θερινές τους διακοπές αδιαφορώντας για τα καυτά μέτωπα της εξωτερικής πολιτικής, ο υπουργός Εξωτερικών, Γιώργος Γεραπετρίτης, περιορίζεται στον ρόλο του διεκπεραιωτή τηλεφωνικών επαφών με το Ιράν, την Ουκρανία και το Καζακστάν, υποχωρώντας κάτω από την αφόρητη πίεση των εφοπλιστών που βλέπουν τα στόρια να κλείνουν και τα πλοία τους να πλήττονται.
Η έλλειψη σοβαρού σχεδιασμού αποτυπώνεται ανάγλυφα στο ζήτημα της Τεχεράνης. Ακολουθώντας τυφλά τις υποδείξεις των ΕΕ, ΗΠΑ και Ισραήλ, η κυβέρνηση Μητσοτάκη έκλεισε βιαστικά την ελληνική πρεσβεία με την έναρξη του πολέμου τον Φεβρουάριο του 2026.
Αντί η Ελλάδα να λειτουργήσει ως διπλωματική γέφυρα λόγω του γεωπολιτικού της εκτοπίσματος, προτίμησε την υποταγή, επιδεικνύοντας απαράδεκτα αντανακλαστικά. Στις 13 Αυγούστου, ο κ. Γεραπετρίτης θυμήθηκε να επικοινωνήσει με τον Ιρανό ΥΠΕΞ, Αμπάς Αραγτσί, για να μιλήσει για την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας, ενώ μετά από πολλούς μήνες αναζήτησης διπλωμάτη –αφού ουδείς δέχονταν να πάει– η Αθήνα αποφάσισε να στείλει πρέσβη… τον Οκτώβριο, λες και οι διεθνείς εξελίξεις μπορούν να περιμένουν πότε θα τελειώσουν οι διακοπές του Μαξίμου.
Ακόμη πιο αποκαλυπτική της κυβερνητικής προχειρότητας είναι η περίεργη σιωπή γύρω από την επικοινωνία του κ. Γεραπετρίτη στις 8 Αυγούστου με τον ΥΠΕΞ του Καζακστάν, Γερμέκ Κοσερμπάγιεφ.
Η Αθήνα απέκρυψε τη συνομιλία, η οποία αποκαλύφθηκε από το Καζακστάν, καθώς η συζήτηση αφορούσε την αδιάλειπτη λειτουργία της Κοινοπραξίας Αγωγού της Κασπίας (CPC) στη Μαύρη Θάλασσα, η οποία πλήττεται από ουκρανικά drones. Φοβούμενη το πολιτικό κόστος επειδή το Καζακστάν θεωρείται σύμμαχος της Μόσχας και οι υποδομές βρίσκονται σε ρωσικό έδαφος, η κυβέρνηση προτίμησε τη γαργάρα. Αντίθετα, έσπευσε να διατυμπανίσει τη συνομιλία της 16ης Αυγούστου με τον Ουκρανό ΥΠΕΞ Αντρέϊ Σιμπίχα, λειτουργώντας πάλι ως απλός ενδιάμεσος συμφερόντων.
Οι ουκρανικές επιθέσεις στις υποδομές της CPC στο Νοβοροσίσκ προκάλεσαν την παρέμβαση ακόμη και των ΗΠΑ, με τον αντιπρόεδρο Τζέϊ Ντι Βανς να ζητά από τον Ζελένσκι τον τερματισμό των πληγμάτων. Ωστόσο, η κυβέρνηση Μητσοτάκη παρέμεινε απλός θεατής.
Το αποτέλεσμα αυτής της διπλωματικής ανυπαρξίας ήταν το νέο πλήγμα στις 17 Αυγούστου με ουκρανικά drones κατά του ελληνικού δεξαμενόπλοιου Skiros στο Νοβοροσίσκ, το οποίο προστίθεται στη μακρά λίστα των χτυπημένων ελληνικών πλοίων (Asia, Nissos Ios, Nelsa, Nissos Sifnos), επιβεβαιώνοντας ότι η εξωτερική πολιτική της χώρας έχει αφεθεί στον αυτόματο πιλότο.
makeleio