Ποιος θα τα βάλει με την συντεχνία των δικαστών και την πολιτική τους ατζέντα ;
Σε πολλές σύγχρονες δημοκρατίες, η δικαστική εξουσία, που υποτίθεται ότι λειτουργεί ως ουδέτερος φρουρός του νόμου, επηρεάζεται ολοένα και περισσότερο από ιδεολογικές και πολιτικές προκαταλήψεις. Η πολιτικοποίηση των δικαστών δεν εκδηλώνεται πάντα με άμεση παρέμβαση κομμάτων, αλλά μέσα από βαθιά ριζωμένες ιδεολογικές αντιλήψεις που διαμορφώνουν τον τρόπο ερμηνείας και εφαρμογής του νόμου.
Πολλοί δικαστές, μέσω συνδικαλιστικών ενώσεων ή προσωπικών ιδεολογικών προσανατολισμών, αντιμετωπίζουν την ποινική καταστολή ως «κοινωνική βία» ή βλέπουν ορισμένες μορφές παραβατικότητας ως «νόμιμη εξέγερση». Αυτό οδηγεί σε αποφάσεις που χαρακτηρίζονται από επιλεκτική επιείκεια, ιδίως σε υποθέσεις που αγγίζουν ευαίσθητα ιδεολογικά ζητήματα. Αντίθετα, υποθέσεις που θεωρούνται «πολιτικά ορθές» ή οικονομικού ενδιαφέροντος αντιμετωπίζονται συχνά με μεγαλύτερη αυστηρότητα και ταχύτητα.
Ο συντεχνιακός χαρακτήρας του δικαστικού σώματος ενισχύει το πρόβλημα. Η εσωτερική αλληλεγγύη και η σχεδόν απόλυτη απουσία ουσιαστικής λογοδοσίας δημιουργούν ένα κλίμα ατιμωρησίας. Δικαστές που λαμβάνουν αμφιλεγόμενες ή ακόμα και επικίνδυνες αποφάσεις σπάνια αντιμετωπίζουν σοβαρές συνέπειες, σε αντίθεση με άλλα επαγγέλματα όπου η αμέλεια ή η μεροληψία τιμωρείται αυστηρά.
Η συνέπεια είναι η διάβρωση της εμπιστοσύνης των πολιτών προς τη δικαιοσύνη. Όταν οι αποφάσεις φαίνεται να καθορίζονται περισσότερο από ιδεολογία παρά από τον νόμο και τα πραγματικά περιστατικά, το κράτος δικαίου κλονίζεται. Η αποκατάσταση της πραγματικής ανεξαρτησίας απαιτεί διαφάνεια, αξιοκρατία και μηχανισμούς ουσιαστικού ελέγχου, ώστε η δικαιοσύνη να παραμείνει υπηρέτης του νόμου και όχι φορέας πολιτικής ατζέντας.
Le Figaro
19/6/26