Επιμέλεια: Χρήστος Κωνσταντινίδης
Σε ένα άρθρο με ακραία αναθεωρητική και ευθέως επιθετική ρητορική, ο Ιμπραήμ Καραγκιούλ επιχειρεί να αποτυπώσει το πώς ένα κομμάτι του τουρκικού συστημικού λόγου βλέπει πλέον ανοιχτά το Αιγαίο, τη Δυτική Θράκη, την Κύπρο και συνολικά τον γεωπολιτικό χώρο γύρω από την Ελλάδα και την Τουρκία. Το κείμενό του, το οποίο αναρτήθηκε στην αγγλόφωνη έκδοση της Yeni Şafak με τίτλο «Ο θαλάσσιος χάρτης στο Αιγαίο πρέπει να ξανασχεδιαστεί. Η Ανατολία πρέπει να επανενωθεί με τα «φυσικά σύνορά» της», δεν είναι απλώς ένα ακόμη άρθρο γνώμης με υψηλούς τόνους. Είναι ένα πολιτικό μανιφέστο αναθεωρητισμού, μέσα από το οποίο προβάλλεται η θέση ότι ο χάρτης στο Αιγαίο πρέπει να αλλάξει, ότι η Τουρκία οφείλει να επανέλθει στα «φυσικά της σύνορα» και ότι η Αθήνα λειτουργεί ως μέρος ενός ευρύτερου αντιτουρκικού μετώπου, στο οποίο εντάσσει το Ισραήλ, τις ΗΠΑ και την Κυπριακή Δημοκρατία.
Ο αρθρογράφος της Yeni Şafak, μιας εφημερίδας που συχνά εκφράζει τον σκληρό πυρήνα της τουρκικής εθνικιστικής και φιλοκυβερνητικής γραμμής, χρησιμοποιεί ως αφετηρία τις εξελίξεις στον Περσικό Κόλπο και τον αποκλεισμό του Ορμούζ, για να μεταφέρει τη συζήτηση στα Στενά, στο Αιγαίο και στη στρατηγική θέση της Τουρκίας. Μέσα από αυτή τη σύνδεση, χτίζει ένα αφήγημα σύμφωνα με το οποίο η Ελλάδα, τα νησιά του Αιγαίου και η Δυτική Θράκη δεν συνιστούν απλώς πεδία διμερούς διαφοράς, αλλά τμήματα μιας ευρύτερης γεωπολιτικής αντιπαράθεσης που, κατά τον ίδιο, στρέφεται ευθέως κατά της Τουρκίας.
Το πιο ανησυχητικό στοιχείο του κειμένου είναι ότι δεν μένει στις γνωστές τουρκικές αιτιάσεις περί «στρατιωτικοποίησης των νησιών» ή περί «εχθρικών συμμαχιών» της Αθήνας. Προχωρά πολύ παραπέρα. Μιλά ανοιχτά για την ανάγκη να τεθούν υπό συζήτηση η Δυτική Θράκη και τα νησιά, ζητά επαναχάραξη των θαλάσσιων συνόρων στο Αιγαίο και ουσιαστικά εισηγείται μια επιθετική στρατηγική πίεσης απέναντι στην Ελλάδα. Με άλλα λόγια, δεν περιγράφει απλώς έναν φόβο της Άγκυρας, αλλά διατυπώνει μια γραμμή διεκδίκησης.
Αυτό είναι και το σημείο που καθιστά το άρθρο πολιτικά αποκαλυπτικό. Γιατί πίσω από τις υπερβολές, τις ιστορικές αναφορές και τις πολεμικές διατυπώσεις, διακρίνεται μια σταθερή επιδίωξη, δηλαδή τη νομιμοποίηση, σε επίπεδο κοινής γνώμης και πολιτικής ψυχολογίας, της ιδέας ότι η Τουρκία δεν πρέπει να αμυνθεί απλώς, αλλά να περάσει σε μια νέα φάση ενεργητικού αναθεωρητισμού. Ο Καραγκιούλ ουσιαστικά λέει ότι η Άγκυρα δεν πρέπει να περιμένει τις εξελίξεις, αλλά να δημιουργήσει η ίδια νέα τετελεσμένα και νέες απειλές.
Το άρθρο, επομένως, δεν έχει αξία επειδή λέει κάτι πρωτόγνωρο. Έχει αξία επειδή συμπυκνώνει με ωμό τρόπο μια αντίληψη που κερδίζει ολοένα περισσότερο χώρο στην τουρκική δημόσια σφαίρα, ότι η περιοχή μπαίνει σε εποχή σκληρής ισχύος, ότι οι διεθνείς κανόνες υποχωρούν και ότι η Τουρκία πρέπει να κινηθεί με όρους ιστορικής αναθεώρησης, στρατηγικής επιβολής και γεωπολιτικής αντεπίθεσης.
Στην ουσία το άρθρο του αποτελεί συνέχεια προηγούμενου δημοσιεύματος που έφερε δικιά του υπογραφή, στο οποίο υποστήριζε, ότι εάν η Τουρκία δεχθεί επίθεση από το Ισραήλ, πριν να κατακτήσει τη Δυτική Θράκη και ίσως όλη την Ελλάδα, το Αιγαίο και την Κύπρο. Μόνο που το νέο πόνημα του μυστικοσύμβουλου του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είναι στην αγγλική, με ξεκάθαρο σκοπό να επικοινωνήσει τις αναθεωρητικές βλέψεις της Τουρκίας στη διεθνή κοινότητα.
Ακολουθεί το άρθρο του Ιμπραήμ Καραγκιούλ, ένα κείμενο που δείχνει χωρίς περιστροφές πώς εκφράζεται σήμερα ο πιο ακραίος πυρήνας του τουρκικού αναθεωρητισμού απέναντι στην Ελλάδα και την ευρύτερη περιοχή.
Ο θαλάσσιος χάρτης στο Αιγαίο πρέπει να ξανασχεδιαστεί. Η Ανατολία πρέπει να επανενωθεί με τα «φυσικά σύνορά» της
İbrahim Karagül
Ο αποκλεισμός των Στενών του Ορμούζ από τις ΗΠΑ θα μπορούσε να ανοίξει προς συζήτηση κάθε θαλάσσιο και χερσαίο εμπορικό διάδρομο στον κόσμο. Θα μπορούσε να πυροδοτήσει τεράστιους αγώνες ισχύος σε αυτές τις περιοχές. Θα μπορούσε να είναι η αρχή ενός νέου τύπου επέμβασης.
Ενώ σχεδιάζονται εναλλακτικές διαδρομές, αυτές οι πλέον κρίσιμες περιοχές της Γης —που διαμορφώνουν την παγκόσμια οικονομία και ασφάλεια— θα μπορούσαν να γίνουν οι εστίες μεγάλων πολέμων.
ΤΙΠΟΤΑ ΠΑΡΟΜΟΙΟ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΥΜΒΕΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΕΚΑΤΟ ΧΡΟΝΙΑ
Η τάξη που εγκαθιδρύθηκε μετά τον Πρώτο και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο έχει καταρρεύσει. Εδώ και εκατό χρόνια, τα μαθηματικά της παγκόσμιας ισχύος δεν έχουν δεχθεί σοκ τέτοιας κλίμακας.
Όλοι οι υπολογισμοί μηδενίζονται και ξαναχτίζονται. Έχουμε εισέλθει σε μια ακόμη εξαιρετική περίοδο της Ιστορίας και κάθε χώρα που διαθέτει στοιχειώδη επίγνωση οφείλει να προετοιμαστεί για αυτή τη νέα κατάσταση.
Το διεθνές δίκαιο δεν υπάρχει πια. Δεν υπάρχουν διακρατικά ήθη ή παραδόσεις. Δεν υπάρχουν υπερεθνικοί θεσμοί. Δεν έχει απομείνει κανένας μηχανισμός ικανός να συγκρατήσει ηγέτες ή κράτη.
Δεν υπάρχουν νόμοι πολέμου, ούτε κατανομή ισχύος. Η δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν γίνει «παλιά παραμύθια». Καμία διεθνής συνθήκη δεν σημαίνει πια τίποτα. Δεν έχει απομείνει τίποτα για να περιορίσει τον κόσμο.
ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΕΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΙΣΧΥΟΣ. ΘΑ ΑΠΑΙΤΗΘΟΥΝ ΜΕΓΑΛΕΣ ΘΥΣΙΕΣ.
Σε έναν κόσμο καθηλωμένο στην ιερότητα της ισχύος, πώς θα διασφαλιστεί το μέλλον των εθνών και των κρατών; Πώς θα αποτραπεί η διάλυση και η λεηλασία των χωρών; Προς ποια κατεύθυνση θα κινηθεί η ροή της Ιστορίας και με ποιον τρόπο;
Αυτό είναι το μόνο πράγμα που θα έπρεπε να σκέφτονται αυτή τη στιγμή όλοι οι ηγέτες και όλες οι κυβερνήσεις. Γι’ αυτό και κάθε είδους «έκτακτο» μέτρο είναι δυνατό, και δεν υπάρχει τρόπος να αντιμετωπιστούν αυτές οι απειλές με τις παλιές συνήθειες.
Έτσι, κανένας από τους ορισμούς που διαμορφώθηκαν στη διάρκεια των δύο παγκοσμίων πολέμων δεν μπορεί να λύσει τα σημερινά προβλήματα. Κάθε χώρα, απέναντι σε κάθε πιθανή έκτακτη συνθήκη, πρέπει να πάρει μεγάλες αποφάσεις, να κάνει μεγάλες προετοιμασίες και να αντέξει μεγάλες θυσίες.
«ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ ΟΥΡΑΝΙΟ, ΘΑ ΠΑΡΩ ΤΟΝ ΝΙΓΗΡΑ». «ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ ΦΥΣΙΚΟ ΑΕΡΙΟ, ΘΑ ΠΑΡΩ ΤΟ ΙΡΑΝ».
«Χρειάζομαι ουράνιο — θα εισβάλω στον Νίγηρα», «χρειάζομαι πετρέλαιο — θα καταλάβω τη Βενεζουέλα», «χρειάζομαι ορυκτά — θα πάρω το Αφγανιστάν», «χρειάζομαι το φυσικό αέριο της Μέσης Ανατολής — θα αρπάξω τους πόρους του Ιράν» — εκείνοι που λένε τέτοια πράγματα βομβαρδίζουν πρωτεύουσες.
Σε έναν κόσμο όπου η ληστεία και η λεηλασία έχουν γίνει φυσιολογικές, τα όρια της διπλωματίας ίσως δεν υπήρξαν ποτέ τόσο περιορισμένα. Έχουμε επιστρέψει στην εποχή των αυτοκρατοριών και των βασιλείων.
Σε μια εποχή όπου η τεχνολογία πιέζει τα όρια για να μεταφέρει το ανθρώπινο γένος σε άλλα σύμπαντα, επιστρέφουν οι πιο βάρβαρες περίοδοι της ανθρώπινης ιστορίας.
ΚΑΙ Η ΜΑΛΑΚΚΑ, ΚΑΙ ΤΟ ΣΟΥΕΖ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΣΤΟΧΟΣ
Τα Στενά του Ορμούζ είναι ήδη ένα από τα πιο κρίσιμα σημεία του κόσμου. Τώρα έχουν μετατραπεί σε κρίση που ταρακουνά ολόκληρο τον κόσμο. Οι ΗΠΑ έχουν αποκλείσει την περιοχή, μετατρέποντάς την σε όπλο εναντίον της παγκόσμιας οικονομίας.
Θα μπορούσαν να κάνουν το ίδιο σε όλα τα θαλάσσια περάσματα. Τα Στενά της Μαλάκκας, το Μπαμπ ελ-Μαντέμπ… Ίσως ακόμη και να αρχίσουν πολέμους για τη Διώρυγα του Σουέζ. Θα μπορούσαν να διαπράξουν μεγάλες παραφροσύνες για να ελέγξουν την παγκόσμια οικονομία και τους πόρους της. Είναι δύσκολο να μαντέψει κανείς τι μπορεί να κάνει αύριο ένας γενοκτόνος δολοφόνος και ένας άνθρωπος που έχει φτάσει την παραφροσύνη στα άκρα.
ΚΟΙΤΑΞΤΕ ΤΟ ΟΡΜΟΥΖ, ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΤΑ ΣΤΕΝΑ! ΓΙΑΤΙ Η ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΣΤΟ ΔΕΔΕΑΓΑΤΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΝΗΣΙΑ;
Όταν λοιπόν κοιτάζουμε το Ορμούζ, σκεφτόμαστε τα Στενά των Δαρδανελλίων και της Κωνσταντινούπολης. Αν η αντιπαράθεση ΗΠΑ-Ρωσίας μεγαλώσει, αν η αναμέτρηση ΗΠΑ-Ευρώπης και Ρωσίας-Κίνας σκληρύνει και όταν η Τουρκία αρχίσει να παίρνει τη θέση της στην ιστορική σκηνή ως νέα δύναμη, τα Στενά θα γίνουν πηγή μεγάλων συγκρούσεων.
Ίσως ακόμη και πολέμων. Η φύση της επιθετικότητας εναντίον του Ορμούζ θα έπρεπε να μας ωθήσει να σκεφτούμε αυτά τα πράγματα.
Εδώ και χρόνια συγκεντρώνουν δυνάμεις στην Ελλάδα, τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία. Στήνουν στρατιωτικές βάσεις σε απόσταση τριάντα χιλιομέτρων από τα σύνορά μας. Κουνάνε το δάχτυλο στην Τουρκία από το Δεδέαγατς. Όλα τα νησιά στο Αιγαίο έχουν στρατιωτικοποιηθεί. Εκεί έχουν τοποθετηθεί Αμερικανοί και Ισραηλινοί στρατιώτες και πύραυλοι.
ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΚΟΙΝΟ ΜΕΤΩΠΟ ΙΣΡΑΗΛ, ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΟΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ;
Το Ισραήλ, η Ελλάδα και η ελληνοκυπριακή διοίκηση έχουν σχηματίσει κοινό μέτωπο. Κάνουν στρατιωτικές συμφωνίες και διεξάγουν ασκήσεις. Δεν μπαίνουν πλέον καν στον κόπο να κρύψουν ότι αυτό στρέφεται εναντίον της Τουρκίας.
Διαμορφώνουν ένα Δυτικό Μέτωπο που εκτείνεται από την Ανατολική Μεσόγειο έως τη Μαύρη Θάλασσα. Αυτό που αποκαλούμε βάσεις του ΝΑΤΟ λειτουργεί ως βάσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ.
Πάντα πιστεύαμε ότι τέτοιες προετοιμασίες δεν θα μπορούσαν να γίνουν εναντίον ενός μέλους του ΝΑΤΟ. Μας το παρουσίαζαν πάντοτε ως «προετοιμασίες για την προστασία της Ευρώπης απέναντι στη ρωσική απειλή». Ήταν ψέμα.
Η ελληνοκυπριακή διοίκηση και η Ελλάδα έχουν ήδη μετατραπεί σε χώρες-στρατόπεδα του Ισραήλ. Το ζήτημα στο Αιγαίο δεν είναι πλέον μόνο πρόβλημα Τουρκίας-Ελλάδας. Και οι δύο χώρες έχουν τεθεί υπό κηδεμονία και έχουν μετατραπεί σε μέτωπο εναντίον της Τουρκίας.
ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ!
Είναι αυτές οι προετοιμασίες αμυντικό μέτρο για να αποτραπεί ένα τουρκικό πλήγμα κατά της Ελλάδας; Είναι φόβος ότι η Τουρκία μπορεί να πάρει ολόκληρη την Κύπρο; Είναι μια προσπάθεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης να ενισχύσει τα σύνορά της απέναντι στην «τουρκική απειλή»; Τότε γιατί δεν υπάρχουν ευρωπαϊκές χώρες σε όλες αυτές τις περιοχές — μόνο οι ΗΠΑ και το Ισραήλ;
Αυτό δεν είναι άμυνα· είναι επιθετική προετοιμασία. Η Ελλάδα, η ελληνοκυπριακή διοίκηση και το Ισραήλ δεν έχουν τη δύναμη για μια τέτοια επίθεση. Όμως φέρνουν τις ΗΠΑ σε αυτή την περιοχή. Ενεργούν μέσω των ΗΠΑ. Μας απειλούν με τον αμερικανικό στρατό.
Αυτό που κάνει ο Τραμπ με την παραφροσύνη του, η λογική πίσω από τον αποκλεισμό του Ορμούζ, είναι η λογική του Ισραήλ. Η λογική πίσω από την Ελλάδα και την ελληνοκυπριακή διοίκηση είναι η λογική του Ισραήλ. Το σχέδιο για τον αποκλεισμό των Στενών του Ορμούζ είναι σχέδιο του Ισραήλ.
Είναι πλέον προφανές ότι αυτή η χώρα θα επιχειρήσει να ωθήσει την Ελλάδα και την ελληνοκυπριακή διοίκηση σε ένα μέτωπο εναντίον της Τουρκίας. Ούτε η συμμαχία με τις ΗΠΑ ούτε η ιδιότητα του μέλους του ΝΑΤΟ μπορούν να το αποτρέψουν αυτό.
ΑΝ ΠΕΙ «ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ ΤΑ ΣΤΕΝΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ»! ΟΛΗ Η ΜΑΥΡΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΠΕΔΙΟ ΜΑΧΗΣ
Οι συμμαχίες δεν σημαίνουν πλέον τίποτα. Σε μια εποχή που συζητούμε την αποχώρηση από το ΝΑΤΟ μαζί με τις ΗΠΑ, ενώ η Ευρώπη κυνηγά νέες στρατιωτικές συμμαχίες, οι νέες απειλές πρέπει να οριστούν με νέες φράσεις.
Όταν λέμε «κοιτάξτε το Ορμούζ, σκεφτείτε το Στενό της Κωνσταντινούπολης», δεν υπερβάλλουμε. Σε έναν κόσμο όπου οι σχέσεις ισχύος μπορούν να αλλάξουν μέσα σε μια στιγμή, πρέπει να σκεφτόμαστε αυτά τα πράγματα. Πιστεύουμε στ’ αλήθεια ότι εκείνοι που αποκλείουν σήμερα το Ορμούζ δεν έχουν σκεφτεί να αποκλείσουν αύριο τα Δαρδανέλλια και την Κωνσταντινούπολη; Νομίζετε ότι το Ισραήλ και οι ΗΠΑ δεν το έχουν αυτό στο μυαλό τους;
Αν αύριο ο Τραμπ πει «χρειάζομαι το Στενό της Κωνσταντινούπολης απέναντι στη Ρωσία» —και είναι αρκετά τρελός ώστε να το πει— τι είδους κατάσταση θα προέκυπτε; Το Ισραήλ θα παρήγαγε τις δικαιολογίες, οι ΗΠΑ θα επιχειρούσαν να το εφαρμόσουν, η Ρωσία θα το έβλεπε ως απειλή και ολόκληρη η Μαύρη Θάλασσα και το Αιγαίο θα βυθίζονταν στο χάος.
ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΣΤΕΝΑ! Η ΔΥΤΙΚΗ ΘΡΑΚΗ ΚΑΙ ΤΑ ΝΗΣΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΕΘΟΥΝ ΣΕ ΣΥΖΗΤΗΣΗ!
Η στρατιωτική συγκέντρωση δυνάμεων στην Ελλάδα και στα νησιά, καθώς και η στρατιωτική συμμαχία Ελλάδας, Ισραήλ και ελληνοκυπριακής διοίκησης, είναι για τα Στενά. Ας το καταγράψουμε εδώ σαν να γράφουμε μια υποσημείωση στην Ιστορία. Όσο περνά ο χρόνος, θα δούμε πολύ πιο καθαρά τα σημάδια αυτού του πράγματος.
Η Τουρκία είναι μια χώρα που χαλά τα παιχνίδια που στήνονται από τον Περσικό Κόλπο μέχρι την Ανατολική Αφρική, δημιουργεί νέα παιχνίδια και έχει αυξήσει τη δύναμή της στη Μεσόγειο σε απίστευτο βαθμό. Είναι μια χώρα που μπορεί να ξεπεράσει μια τέτοια απειλή. Αντιθέτως, είναι μια χώρα που μπορεί να συντρίψει το Ισραήλ και την Ελλάδα.
Απέναντι σε μια τέτοια προετοιμασία, η Δυτική Θράκη και τα νησιά πρέπει να τεθούν σε συζήτηση. Και μάλιστα χωρίς καμία καθυστέρηση. Απέναντι σε μια τέτοια απειλή, η Τουρκία δεν πρέπει να παραμείνει στην άμυνα, αλλά να παράγει τις δικές της απειλές. Η Ελλάδα πρέπει να δει το τίμημα του να πατά τη σκανδάλη για λογαριασμό του Ισραήλ.
Η ΑΝΑΤΟΛΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΠΑΝΕΝΩΘΕΙ ΜΕ ΤΑ ΦΥΣΙΚΑ ΤΗΣ ΣΥΝΟΡΑ. ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΩΝ ΝΗΣΩΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΑΝΑΣΧΕΔΙΑΣΤΟΥΝ.
Ακόμη κι αν αυτά δεν συμβούν, η Ανατολία πρέπει να επανενωθεί με τα φυσικά της σύνορα. Η Δυτική Θράκη και τα νησιά πρέπει να επανενωθούν με την Τουρκία. Όπως έχουν τα πράγματα, είναι αδύνατο να υπερασπιστεί κανείς την Τουρκία.
Καμία χώρα δεν μπορεί να τοποθετηθεί στο μηδενικό σημείο της θάλασσας. Καμία χώρα δεν μπορεί να κρατείται όμηρος στις ίδιες της τις ακτές.
Ενώ γίνονται υπολογισμοί πάνω στα Στενά, ενώ συγκεντρώνονται ξένες δυνάμεις στα σύνορά μας, τα σύνορα στη Θάλασσα των Νήσων πρέπει να ξανασχεδιαστούν σύμφωνα με το φυσικό σύνορο της Ανατολίας.
Η Αθήνα παίζει ένα τόσο μεγάλο στοίχημα, ώστε το τίμημα θα το πληρώσει η ίδια η Αθήνα — όχι το Ισραήλ. Τότε θα μάθει με τον δύσκολο τρόπο ότι το Ισραήλ δεν έχει τη δύναμη να την υπερασπιστεί.
Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΡΑΦΕΙ ΠΡΟΣ ΤΟ ΔΥΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ
Πρέπει τώρα να αναληφθεί δράση απέναντι στην ιδέα αποκλεισμού των Στενών και απέναντι στις προετοιμασίες Ισραήλ-Ελλάδας. Αφού εξασφαλίσει το Ανατολικό και το Νότιο Μέτωπό της, η Τουρκία πρέπει να στραφεί προς το Δυτικό Μέτωπο.
Διότι η απειλή έρχεται πάντοτε από τη Δύση. Ακόμη και οι απειλές στα Ανατολικά και τα Νότιά μας προέρχονται από τη Δύση. Έτσι ήταν εδώ και χίλια χρόνια.
Δεν θέλουμε άλλη μια Μάχη της Καλλίπολης. Ας το γνωρίζει όλος ο κόσμος.