Για επικίνδυνη κλιμάκωση της τουρκικής αναθεωρητικής πολιτικής στο Αιγαίο προειδοποιεί ο Σταύρος Καλεντερίδης, αναλύοντας τις κινήσεις της Άγκυρας και το υπό διαμόρφωση νομικό πλαίσιο με το οποίο η Τουρκία επιχειρεί να μετατρέψει τις πάγιες διεκδικήσεις της σε εσωτερικό νόμο.
Σύμφωνα με την ανάλυσή του, η Τουρκία δεν περιορίζεται πλέον σε δηλώσεις, διαβήματα ή επιστολές προς τον ΟΗΕ. Αντιθέτως, επιχειρεί να θεσμοθετήσει μονομερώς τη δική της ερμηνεία για το Δίκαιο της Θάλασσας, εμφανίζοντας το μισό Αιγαίο ως χώρο τουρκικού ελέγχου και αμφισβητώντας εμπράκτως ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα.
Ο Καλεντερίδης χαρακτηρίζει την εξέλιξη «πολεμική πράξη», καθώς, όπως υποστηρίζει, το νέο πλαίσιο θα δίνει τη δυνατότητα στις τουρκικές αρχές —λιμενικό, σώματα ασφαλείας και εισαγγελικές δομές— να παρεμβαίνουν σε δραστηριότητες εντός περιοχών που η Ελλάδα θεωρεί μέρος των κυριαρχικών της δικαιωμάτων. Αυτό, όπως τονίζει, μπορεί να δημιουργήσει διαρκείς εστίες έντασης, από την αλιεία και τις έρευνες μέχρι περιβαλλοντικές ή άλλες δραστηριότητες στο Αιγαίο.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνει στο ζήτημα των «γκρίζων ζωνών», εκτιμώντας ότι η Άγκυρα επιχειρεί να τις συνδέσει με τα χωρικά ύδατα και να μετατρέψει την αμφισβήτηση ελληνικών νησιών και νησίδων σε επίσημη κρατική γραμμή με νομική υπόσταση. Κατά την εκτίμησή του, εάν η Τουρκία επιχειρήσει να εφαρμόσει στην πράξη αυτό το δόγμα, τότε η Ελλάδα θα βρεθεί μπροστά σε μία εξαιρετικά σοβαρή δοκιμασία αποτροπής.
Παράλληλα, ο αναλυτής εξαπολύει σκληρή κριτική στην ελληνική κυβέρνηση και προσωπικά στον Κυριάκο Μητσοτάκη, κατηγορώντας την Αθήνα για φοβική στάση απέναντι στην Τουρκία. Υποστηρίζει ότι η πολιτική των υποχωρήσεων και των αναδιπλώσεων έχει οδηγήσει την Ελλάδα σε αυτοπεριορισμό, ιδίως μετά την κρίση του 2020, όταν, όπως αναφέρει, η χώρα εγκλωβίστηκε στην πρακτική των έξι ναυτικών μιλίων.
Στο ίδιο πλαίσιο, αναφέρεται και στις σχέσεις Αθήνας–Κιέβου, κάνοντας λόγο για απαξίωση της ελληνικής πλευράς από την ουκρανική ηγεσία στο ζήτημα του θαλάσσιου drone, ενώ συνδέει την εξέλιξη αυτή με τη γενικότερη εικόνα απώλειας κύρους της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.
Στο διεθνές πεδίο, η ανάλυση στρέφεται και στη Μέση Ανατολή, με επίκεντρο το Ιράν. Ο Καλεντερίδης σημειώνει ότι η Τεχεράνη εμφανίζεται αποφασισμένη να μην απομακρύνει το εμπλουτισμένο ουράνιο από τη χώρα, εκτιμώντας ότι μετά τα πλήγματα που δέχθηκε δεν μπορεί να εμπιστευθεί τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ. Κατά την άποψή του, η ιρανική στάση εκφράζει εθνική αποφασιστικότητα απέναντι σε πιέσεις και τελεσίγραφα.
Αναφέρεται επίσης στον ρόλο του Ομάν και του Πακιστάν ως διαύλων επικοινωνίας, αλλά και στη ρωσική θέση υπέρ της διπλωματικής επίλυσης του ζητήματος. Παράλληλα, σχολιάζει τη χαλάρωση ορισμένων δυτικών κυρώσεων στο ρωσικό πετρέλαιο και τα καύσιμα, εκτιμώντας ότι η Δύση πιέζεται πλέον από τις ίδιες τις οικονομικές και ενεργειακές ανάγκες της.
Κεντρικό συμπέρασμα της ανάλυσης είναι ότι η Ελλάδα εισέρχεται σε μία περίοδο αυξημένων κινδύνων. Η Τουρκία, σύμφωνα με τον Καλεντερίδη, δεν αρκείται πλέον στην προπαγάνδα ή στη διπλωματική πίεση, αλλά περνά σε φάση εσωτερικής θεσμοθέτησης των διεκδικήσεών της. Και αυτό, όπως υπογραμμίζει, απαιτεί εθνική εγρήγορση, αποφασιστικότητα και προετοιμασία στο πεδίο.