Του Δημήτρη Αντωνόπουλου
Η κάλυψη των υποθέσεων που σχετίζονται με το Qatargate και τις δραστηριότητες των Ελλήνων αξιωματούχων στις Βρυξέλλες παρουσιάζει σημαντικές αποκλίσεις μεταξύ των διεθνών και των εγχώριων μέσων ενημέρωσης.
Ενώ ο ελληνικός Τύπος εστιάζει συχνά στις επίσημες απαντήσεις και τις διαψεύσεις των εμπλεκομένων, διεθνή μέσα όπως το Politico, το Follow the Money (FTM) και η Le Soir, προχωρούν σε βαθύτερες αναλύσεις, αναδεικνύοντας ζητήματα ηθικής, πολιτικής επιρροής και «γκρίζων ζωνών» που σπάνια συζητούνται στην Ελλάδα.
Η περίπτωση του Μαργαρίτη Σχοινά αναδεικνύει την πιο έντονη διαφορά στην προσέγγιση. Ενώ στην Ελλάδα η παρουσία του στο Κατάρ παρουσιάστηκε ως θεσμική υποχρέωση, ο διεθνής Τύπος έθεσε σοβαρά ερωτήματα για το ύφος και το περιεχόμενο των επαφών του.
Τι αναφέρει ο διεθνής Τύπος (και υποβαθμίζεται στην Ελλάδα):
•Πολυτελής Φιλοξενία: Το ερευνητικό δίκτυο Follow the Money αποκάλυψε ότι ο κ. Σχοινάς ήταν ο Επίτροπος με τις περισσότερες διανυκτερεύσεις στον Κόλπο (11 διανυκτερεύσεις σε τρία ταξίδια). Στο πρώτο του ταξίδι στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η διαμονή του σε πολυτελή θέρετρα καλύφθηκε πλήρως από τη φιλοξενούσα χώρα, ενώ παρέμεινε τουλάχιστον μία ημέρα παραπάνω από το απαραίτητο.
•Συστηματική Σιωπή για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα: Διεθνή μέσα επισημαίνουν ότι, παρά το γεγονός ότι το χαρτοφυλάκιό του αφορά την «Προώθηση του Ευρωπαϊκού Τρόπου Ζωής», ο κ. Σχοινάς απέφυγε συστηματικά οποιαδήποτε κριτική για τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Κατάρ και τα Εμιράτα. Αντίθετα, χαρακτήριζε τα Εμιράτα ως «φάρο έμπνευσης».
•Η «Οργή» των Βρυξελλών: Το Politico περιέγραψε σκηνές έντασης στην αίθουσα τύπου της Κομισιόν, όταν η Πρόεδρος Φον ντερ Λάιεν ΑΡΝΗΘΗΚΕ να απαντήσει σε ερωτήσεις για τις σχέσεις του κ. Σχοινά με το Κατάρ, προκαλώντας την οργή των διεθνών ανταποκριτών. Αυτή η εικόνα της «πολιορκημένης» Κομισιόν λόγω του Έλληνα Επιτρόπου δεν μεταφέρθηκε με την ίδια ένταση στα ελληνικά μέσα.. Το αντίθετο.
Για τον Δημήτρη Αβραμόπουλο, η διεθνής κάλυψη εστιάζει στη συστηματική παραβίαση των κανόνων δεοντολογίας και τη συμμετοχή σε μια οργάνωση που θεωρείται «βιτρίνα» για παράνομες δραστηριότητες.
Τι αναφέρει ο διεθνής Τύπος (και υποβαθμίζεται στην Ελλάδα):
•Παραβίαση Μετα-θητειακών Περιορισμών: Το ένταλμα σύλληψης των βελγικών αρχών (Ιούνιος 2026) δεν εστιάζει μόνο στα χρήματα, αλλά στην κατηγορία ότι ο κ. Αβραμόπουλος παραβίασε τους αυστηρούς όρους που επιβάλλει η Κομισιόν στους πρώην Επιτρόπους για τις δραστηριότητές τους μετά τη θητεία τους.
•Συμμετοχή σε Εγκληματική Οργάνωση: Ενώ στην Ελλάδα η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από το αν η αμοιβή των 60.000 (ή αλλού 73.000) ευρώ ήταν νόμιμη και φορολογημένη, διεθνή μέσα όπως το Politico και η Le Soir αναφέρουν ότι οι βελγικές αρχές τον κατηγορούν για «συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση» και τη «Βιτρίνα» της Fight Impunity. Ο διεθνής Τύπος αναλύει διεξοδικά πώς η ΜΚΟ του Παντσέρι χρησιμοποιήθηκε ως εργαλείο για την εξαγορά επιρροής, αμφισβητώντας το επιχείρημα ότι ένας έμπειρος πολιτικός όπως ο κ. Αβραμόπουλος δεν θα μπορούσε να αντιληφθεί τον πραγματικό σκοπό της οργάνωσης.
Τελικά ο ξένος τύπος αντιμετωπίζει τους δύο πολιτικούς όχι απλώς ως πρόσωπα που εμπλέκονται σε μια υπόθεση, αλλά ως παραδείγματα μιας ευρύτερης κρίσης ηθικής και διαφάνειας στην ΕΕ. Η κριτική του διεθνούς Τύπου είναι πολύ πιο αιχμηρή όσον αφορά την αποδοχή δώρων και φιλοξενίας, στοιχεία που στην ελληνική πολιτική κουλτούρα συχνά θεωρούνται..«δευτερεύοντα» ή «τυπικά».
Γιατί εις τας Ευρώπας, το ζητούμενο δεν είναι η «προβολή» ή η «άμυνα» της χώρας, αλλά η λογοδοσία απέναντι σε ένα ευρωπαϊκό κοινό που διεκδικεί διαφάνεια. Η υποβάθμιση αυτών των ζητημάτων από τον ελληνικό Τύπο, ενώ ο διεθνής τα τοποθετεί στο κέντρο μιας θεσμικής κρίσης, δημιουργεί ένα επικίνδυνο αφηγηματικό κενό. Δεν πρόκειται για απαξίωση, αλλά για ένα κάλεσμα για αυστηρότερη δημοσιογραφική έρευνα που θα ξεπερνά την επιφανειακή επικοινωνιακή διαχείριση και θα εμβαθύνει στην ουσία της πολιτικής και ηθικής ευθύνης.