Του Χρήστου Κωνσταντινίδη
Σήμερα αισθάνομαι την ανάγκη να αποχαιρετήσω, αλλά κυρίως να ευχαριστήσω έναν φίλο, έναν αδελφό, έναν θεολόγο, έναν ιερωμένο και πνευματικό άνθρωπο. Μα και έναν μεγάλο σκόρερ, τον π. Ευσέβιο Γουναρίδη.
Ο π. Ευσέβιος είχε τραυματιστεί πολύ σοβαρά στο τροχαίο που σημειώθηκε τον περασμένο Φεβρουάριο στον αυτοκινητόδρομο Ε65, στην περιοχή των Τρικάλων. Ήταν ένας από τους τέσσερις μοναχούς του Αγίου Όρους που επέβαιναν στο όχημα το οποίο ενεπλάκη στο δυστύχημα.
Οι τέσσερις μοναχοί επέστρεφαν στο Άγιο Όρος από τα Μετέωρα, όπου είχαν συμμετάσχει σε πανηγυρικούς εορτασμούς. Ο π. Ευσέβιος τραυματίστηκε βαρύτατα και επί πολλούς μήνες έδινε τη δική του μάχη, προσπαθώντας να ξεπεράσει τα σοβαρά προβλήματα που άφησε πίσω του το τροχαίο.
Έδωσε μεγάλη μάχη, αλλά ο Θεός επέλεξε να τον πάρει κοντά Του.
Για εμένα, όμως, ο π. Ευσέβιος ήταν πρώτα ο Θοδωράκης. Όχι μόνο δικός μας Θοδωράκης, αλλά και όλου του κόσμου.
Τον γνώρισα μέσα από τους «Χαρούμενους Αγωνιστές», τα κατηχητικά του «Σωτήρα», τις κατασκηνώσεις και τα Εκπαιδευτήρια «Ελληνική Παιδεία», όπου πήγαινα σχολείο. Δεν ήμασταν συνομήλικοι, όμως μας ένωναν κοινοί άνθρωποι, παρέες και βιώματα. Ο αδελφός του Νεκτάριος ήταν συμμαθητής μου. Τα δύο μικρότερα παιδιά της οικογένειας ήταν αχώριστα: ο μεγάλος προστάτευε τον μικρό και ο μικρός τον μεγάλο.
Ο Θοδωρής ήταν το έβδομο και τελευταίο παιδί μιας πολύτεκνης οικογένειας, με δύο κορίτσια και πέντε αγόρια. Ο πατέρας του μικρασιατικής καταγωγής και πρώην βιοτέχνης, ήταν άνθρωπος βαθιάς πίστης. Η μητέρα του, μια αεικίνητη γυναίκα της προσφοράς, αγαπούσε ολόκληρο τον κόσμο και ξεχώριζε για τις αγαθοεργίες της.
Στο Γουναριδόσπιτο δεν έμπαινες ως ξένος. Γινόσουν αυτομάτως παιδί της οικογένειας. Δεν υπήρχε περίπτωση να μη σε κεράσουν, να μη σε καθίσουν στο οικογενειακό τραπέζι ή, αν χρειαζόταν, να μη σε φιλοξενήσουν.
Μέσα σε αυτό το σπίτι μεγάλωσε ο Θοδωράκης. Ένα φωτεινό πρόσωπο, με το χαμόγελο μόνιμα χαραγμένο επάνω του. Δεν άφηνε ποτέ να φανούν σκοτούρες και προβληματισμοί. Πολλές φορές νόμιζες πως σου έκανε πλάκα και αναρωτιόσουν: «Αυτό το παιδί δεν έχει έγνοιες; Δεν έχει ανησυχίες;».
Η απάντηση ήταν απλή. Από μικρός είχε εμπιστευθεί τη ζωή του στον Θεό.
Στο σχολείο ήταν επιμελής, χωρίς να είναι απομονωμένος ή κλεισμένος στον εαυτό του. Αντιθέτως, ήταν η χαρά της παρέας. Αθλητικός και ιδιαίτερα ικανός στο ποδόσφαιρο, στο μπάσκετ και στο βόλεϊ. Πάντα πρώτος στις δράσεις, πρόθυμος να βοηθήσει, ομαδικός και ανιδιοτελής. Μοιραζόταν ό,τι είχε και, μέχρι την αφιέρωσή του, αποτελούσε μεγάλο στήριγμα για τη μητέρα του σε κάθε δουλειά του σπιτιού.
Στην κατασκήνωση, στο Αθαμάνιο, τον γνώρισα ακόμη καλύτερα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα γκολ που μου έβαλε στον τελικό, μέσα σε εκείνο το ανεπανάληπτο τοπίο των Τζουμέρκων, ανάμεσα στα έλατα, στις βουνοπλαγιές και στα σκιουράκια.
Τότε στενοχωρήθηκα που χάσαμε την κούπα. Σήμερα χαίρομαι που έχασα από έναν τέτοιο παίκτη. Από έναν επουράνιο παικταρά.
Ο Θεόδωρος Γουναρίδης στο κέντρο της φωτογραφίας ανάμεσα στους όρθιους στον τελικό του Αθαμανίου το 2002.
Ο Θοδωρής αποφοίτησε από τη Θεολογική Σχολή Αθηνών και επέλεξε συνειδητά τον δρόμο της αφιερώσεως. Δεν έγινε ένας κοσμικός ιερέας. Έγινε πρώτα μοναχός και κατόπιν χειροτονήθηκε ιερομόναχος. Ως πατήρ Ευσέβιος τίμησε τη διακονία του, στήριξε την αδελφότητα στην οποία αφιερώθηκε, άσκησε την υπακοή και έλαμψε μέσα από την αγάπη του προς τον συνάνθρωπο.
Ο Χαράλαμπος Αμερίνος έγραψε: «Έξι αδέρφια αποχαιρετούν τον μικρότερό τους, τον έβδομο… Αυτόν που αφιέρωσε τον εαυτό του στον Θεό και στην Εκκλησία».
Και πρόσθεσε πως αυτόν τον ιερομόναχο διάλεξε ο Θεός να γίνει, μέσα από τη μεγάλη δοκιμασία των τελευταίων έξι και πλέον μηνών, ένα «ζωντανό λείψανο». Να τον βλέπουμε και να μαθαίνουμε ότι η ζωή δεν μας ανήκει. Είναι δώρο Θεού. Όπως δώρο είναι η πνοή και κάθε έργο που προλαβαίνουμε να επιτελέσουμε επάνω στη γη.
Ο π. Ευσέβιος δίδαξε με τη στάση του ακόμη και όταν δεν μπορούσε πια να μιλήσει. Η πολύμηνη μάχη του δεν ήταν απλώς μια σκληρή δοκιμασία για τον ίδιο και την οικογένειά του. Έγινε ένα σιωπηλό μάθημα για όλους εμάς που θεωρούμε τη ζωή δεδομένη και αναβάλλουμε για αύριο όσα πραγματικά έχουν αξία.
Το 2019, μετά την κηδεία της μητέρας του πατρός Παϊσίου, βρεθήκαμε στο σπίτι του στη Μεταμόρφωση. Του εξέφρασα κάποιες ανησυχίες που με βασάνιζαν. Με κοίταξε με εκείνο το γνώριμο, φωτεινό χαμόγελο και μου είπε ότι, όταν πιστεύεις στον Χριστό, δεν χρειάζεται να ζεις μέσα στην αγωνία. Χρειάζεται να είσαι έτοιμος κάθε στιγμή να πας κοντά Του.
Εκεί μου έβαλες το τρίτο και σημαντικότερο γκολ, Θοδωράκη. Και μου παρέδωσες ένα μάθημα ζωής και πίστης που σήμερα αποκτά το πλήρες νόημά του.
Μερικές μόνο λέξεις, που έγραψε ο μεγαλύτερος αδελφός του, Σταύρος Γουναρίδης, περικλείονται όλα όσα υπήρξε ο κατά κόσμον Θοδωρής και ο κατά Χριστόν Ευσέβιος.
«Έζησε σαν άγγελος απ’ όπου κι αν πέρασε. Λύπη, στενοχώρια και συλλυπητήρια δεν υπάρχουν πουθενά. Δεν χωράνε. Γιατί τα πάντα είναι Χριστός!».
Δεν είναι άρνηση του ανθρώπινου πόνου. Ο αποχωρισμός πονά και το κενό για την οικογένεια, την αδελφότητα και τους ανθρώπους που τον γνώρισαν είναι μεγάλο. Η Ορθόδοξη πίστη, όμως, δεν μας διδάσκει ότι δεν πρέπει να πονάμε. Μας διδάσκει ότι ο πόνος και ο θάνατος δεν έχουν την τελευταία λέξη.
Η τελευταία λέξη ανήκει στην Ανάσταση.
Πάτερ Ευσέβιε, σ’ ευχαριστώ για τα γκολ που μου έβαλες. Στο γήπεδο, στη ζωή και στην πίστη.
Καλή αντάμωση, Θοδωράκη.
