Γράφει ο καθηγητής και ακαδημαϊκός Παναγόπουλος Π. Αλέξιος (DDDr., Dr.Habil.)
Η πρόσφατη ρητορική κλιμάκωση ανάμεσα στη Τουρκία και τη στρατηγική σύμπλευση Ελλάδας-Γαλλίας αναδεικνύει μια νέα τάξη στην Ανατολική Μεσόγειο, με την επανεμφάνιση του πυρηνικού παράγοντα ως πολιτικού και αποτρεπτικού εργαλείου. Ήδη στείλαμε τον Κίμωνα και τους Patriot σε ξένες μακρινές χώρες, εμείς, η πτωχευμένη Ελλαδίτσα, που μας έχουν για σερβιτόρους.
Το τουρκικό αναθεωρητικό αφήγημα, όπως αυτό αποτυπώνεται σε κύκλους που πρόσκεινται στην κυβέρνηση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, δεν περιορίζεται πλέον σε γνωστές διεκδικήσεις περί «Γαλάζιας Πατρίδας» (Blue Homeland Doctrine), αλλά επεκτείνεται σε μία ευθεία αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας στα νησιά του Αιγαίου. Αυτή η τουρκική εκτόνωση, δεν μπορεί να βασίζεται μόνο στα πόδια της, αλλά πιθανόν και σε δήθεν φίλους μας και σε δήθεν συμμάχους.
Η αναφορά σε «αναθεώρηση του χάρτη του Αιγαίου» δεν αποτελεί απλώς δημοσιογραφική υπερβολή. Είναι μία στρατηγική διακήρυξη, με το πράσινο φώς, από αιώνιους αφανείς εχθρούς μας. Και εδώ ακριβώς εισέρχεται η Γαλλία, με τη πολιτική του Εμάνουελ Μακρόν που εξυπηρετεί τα ελιτίστικα τραπεζικά συμφέροντα, να έχει μετασχηματίσει τη γαλλική παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο, από διπλωματική, σε καθαρά στρατηγική, κάτι που και η Ρωσία δεν βλέπει με καλό μάτι. Ήδη από τη γκάφα του Βενιζέλου να στείλει εκστρατευτικό ελληνικό σώμα στην Κριμαία υπό Γαλλική Διοίκηση το 1919 και μετά να υποστούμε τα δεινά χαμού της Μ.Ασίας.
Η ελληνογαλλική αμυντική συμφωνία δεν είναι μία απλή διμερής συνεργασία. Αποτελεί μηχανισμό μίας στρατηγικής αμοιβαίας συνδρομής, με ευρωπαϊκή και νατοϊκή διάσταση. Αρκεί οι φίλοι Ευρωπαίοι μας αποδείξουν έστω και τώρα ότι είναι μαζί μας, γιατί στα δύσκολα μας έχουν αφήσει πάντα μόνους μας
Η απόκτηση των Dassault Rafale από την Ελλάδα θα αλλάξει ποιοτικά το ισοζύγιο ισχύος. Αλλά το κρίσιμο ερώτημα είναι άλλο, τα Dassault Rafale φέρουν πυρηνικές κεφαλές; Η απάντηση είναι ναι. Το γαλλικό Rafale αποτελεί τον βασικό φορέα της γαλλικής πυρηνικής αποτροπής μέσω των πυραύλων ASMP-A, ενταγμένων στο στρατηγικό δόγμα της γαλλικής force de frappe. Αυτό δεν σημαίνει ότι τα ελληνικά Rafale φέρουν ή θα φέρουν πυρηνικά όπλα. Σημαίνει όμως κάτι γεωπολιτικά πάρα πολύ σοβαρότερο, με την Ελλάδα να έχει ενταχθεί σε έναν γαλλικό στρατηγικό αμυντικό κύκλο, όπου η γαλλική πυρηνική ομπρέλα θα λειτουργεί ως έμμεσος παράγων αποτροπής. Και η δύστυχη πατρίδα μας γεμάτη από Νενεκους, Εφιάλτες και Δοσίλογους, καλείται να προστατεύσει ξένα νώτα. Καλείται να στείλει Mirage 2000-5 στην Ουκρανία, ποια η δύστυχη πατρίδα μας. Τι παίγνια όλα αυτά;
Για τη γείτονα πολιτική της Τουρκίας αυτό μεταφράζεται και σε στρατηγικό δίλημμα. Όπου μέχρι πρότινος η Άγκυρα θεωρούσε ότι το Αιγαίο θα ήταν πεδίο ασύμμετρης πίεσης, όπου η στρατιωτική υπεροχή της, θα μπορούσε να επιβάλει τα τετελεσμένα.
Τώρα η παρουσία της Γαλλίας και η επιχειρησιακή διασύνδεση Ελλάδας–Γαλλίας, πιθανόν θα μεταβάλλει το επιχειρησιακό θέατρο, ενώ το Αιγαίο παύει να είναι ελληνοτουρκικό ζήτημα και γίνεται πάλι το Ανατολικό Ζήτημα για το οποίο δολοφονήθηκε ο Άμισθος Κυβερνήτης Ιω Καποδίστριας, καθώς και το ευρωμεσογειακό μέτωπο. Που θα υποστηρίζει και το Ισραήλ. Το σκηνικό που πιθανόν θα αναπτυχθεί πιθανόν να είναι εις βάρος της Ελλάδας. Το Ρεμπελο είναι ήδη μέσα στην χώρα μας σε μεγάλο πολύ μεγάλο αριθμό και σε υπόγειους χώρους έχουν οπλισμό. Το σύνθημα περιμένουν. Όλα θα γίνουν ξαφνικά. Και τότε πιθανόν για άλλη μια φορά θα φανούν οι δήθεν φίλοι μας.
Η Τουρκία αντιλαμβάνεται ότι απέναντί της πιθανόν δεν θα έχει μόνο μία χρεωκοπημένη Ελλαδίτσα, αλλά έναν ευρύτερο άξονα που θα περιλαμβάνει τη Γαλλία, τις στρατηγικές ισορροπίες της European Union και τα συμφέροντα του North Atlantic Treaty Organization, πάραυτα, εάν κι εφόσον, όλα αυτά θα λειτουργήσουν ως οφείλουν, εντούτοις την προκαλούν.
Η πιθανή τουρκική απάντηση αναμένεται να κινηθεί σε τρεις άξονες.
Πρώτον, ενίσχυση της ναυτικής ισχύος και της προβολής ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο.
Δεύτερον, επιτάχυνση στρατηγικής αυτονομίας σε εξοπλιστικά προγράμματα.
Τρίτον, πιθανή επανενεργοποίηση της συζήτησης περί πυρηνικής τεχνολογικής δυνατότητας, ως αντιστάθμισμα στη γαλλική πυρηνική αποτροπή. Αυτά τα έχει υπόψη η Άγκυρα και για αυτό πιθανόν να ενεργήσει με την τέχνη της αλεπούς.
Για την μικρή και πτωχευμένη Ελλάδα, η γεωπολιτική εξίσωση είναι σαφής. Καθότι η εθνική κυριαρχία στο Αιγαίο, δεν διασφαλίζεται πλέον μόνο από τη συμβατική ισχύ, αλλά από τη στρατηγική ένταξη σε ένα πλέγμα ισχυρών συμμαχιών που καλούνται να σταθούν στο ύψος τους.Τα Rafale δεν είναι απλώς μαχητικά, είναι ένα ισχυρό πολιτικό μήνυμα. Είναι ο στρατηγικός συμβολισμός.
Και υπό μερικές προϋποθέσεις, συναποτελούν βασικό μέρος, ενός ευρύτερου συστήματος αποτροπής που ξεπερνά τα ελληνικά και ευρωπαϊκά σύνορα.
Στον 21ο αιώνα, οι πόλεμοι δεν ξεκινούν πάντα με πυρά. Ξεκινούν και με δόγματα, με συμμαχίες και με αντιλήψεις ισχύος. Στο νέο γεωπολιτικό παίγνιο του Αιγαίου και της λεγόμενης προστασίας του Ισραήλ, η εξίσωση Ελλάδα–Γαλλία απέναντι στην Τουρκία, δείχνει ότι η αποτροπή έχει πλέον αποκτήσει και πυρηνική σκιά. Το Ρέμπελο είναι έτοιμο και για αυτό.
Η χώρα του αρχαίου Φωτός και της αρχαίας γνώσης οφείλει να μείνει ουδέτερη από πολεμικές συγκρούσεις. Αυτό όμως δεν είναι σίγουρο ότι θα το πετύχει, γιατί την θέλουν δέσμια από αιώνες εχθροί και φίλοι. Μας θέλουν πτωχευμένους, υποτελείς , και σερβιτόρους, προκειμένου να μας έχουν και να προχωρούν τα δικά τους σχέδια της φαιδρής κοσμοκρατορίας.