Σκληρή κριτική στην Ευρωπαϊκή Ένωση και προσωπικά στην Κάγια Κάλας ασκεί ο Ιταλός πολιτικός σύμβουλος και γεωπολιτικός αναλυτής Σέρτζιο Ρεστέλι, με άρθρο του στους Times of Israel, υποστηρίζοντας ότι η ευρωπαϊκή στάση απέναντι στο Πακιστάν μετά την τρομοκρατική επίθεση στο Παχαλγκάμ συνιστά επικίνδυνη διπλωματική υποχώρηση.
Ο Ρεστέλι υποστηρίζει ότι η Ε.Ε. ξεκίνησε σωστά, καταδικάζοντας την τρομοκρατία και αναγνωρίζοντας ότι καμία αιτία δεν δικαιολογεί τη δολοφονία αμάχων. Ωστόσο, όπως σημειώνει, στη συνέχεια η ευρωπαϊκή γλώσσα διολίσθησε στη γνωστή λογική των «ίσων αποστάσεων», καλώντας «και τις δύο πλευρές» σε αυτοσυγκράτηση και αποκλιμάκωση. Κατά τον αρθρογράφο, αυτό μετέτρεψε μια τρομοκρατική επίθεση σε συμμετρική διένεξη Ινδίας–Πακιστάν.
Η βασική κατηγορία του είναι ότι οι Βρυξέλλες έπεσαν στην παγίδα που, όπως γράφει, το Ισλαμαμπάντ έχει τελειοποιήσει εδώ και δεκαετίες: πρώτα η επίθεση, μετά η άρνηση, στη συνέχεια η διεθνοποίηση της κρίσης και τέλος η εξίσωση του θύματος με τη βία που προκάλεσε την αντίδρασή του.
Στο επίκεντρο του άρθρου βρίσκεται η επίσκεψη της Κάγια Κάλας στο Ισλαμαμπάντ την 1η Ιουνίου 2026, στο πλαίσιο του 8ου Στρατηγικού Διαλόγου Ε.Ε.–Πακιστάν. Η επίσκεψη περιλάμβανε επαφές με τον πρόεδρο Ασίφ Αλί Ζαρντάρι, τον πρωθυπουργό Σεχμπάζ Σαρίφ και τον αρχηγό των πακιστανικών ενόπλων δυνάμεων, στρατάρχη Ασίμ Μουνίρ.
Ο Ρεστέλι δεν θεωρεί πρόβλημα καθαυτή την επίσκεψη. Το πρόβλημα, όπως γράφει, είναι το timing και το πολιτικό μήνυμα. Μετά την ευρωπαϊκή στάση «ισορροπίας» ανάμεσα σε Ινδία και Πακιστάν, η υψηλού επιπέδου παρουσία της Κάλας στο Ισλαμαμπάντ κινδυνεύει να εμφανιστεί ως διπλωματική αποκατάσταση του Πακιστάν, χωρίς απαίτηση λογοδοσίας για τρομοκρατία, εξτρεμιστικά δίκτυα και αποσταθεροποιητικό ρόλο στην περιοχή.
Ο αρθρογράφος κατηγορεί την Ευρώπη για στρατηγική σύγχυση. Από τη μία, λέει, οι Βρυξέλλες θέλουν την Ινδία ως στρατηγικό εταίρο, μιλούν για ασφάλεια, άμυνα και Ινδο-Ειρηνικό. Από την άλλη, όταν προκύπτει κρίση στη Νότια Ασία, επιστρέφουν στη γνωστή γραφειοκρατική γλώσσα της ισορροπίας, του διαλόγου και της αυτοσυγκράτησης.
Ιδιαίτερα αιχμηρή είναι η σύγκριση με την Ουκρανία. Ο Ρεστέλι γράφει ότι στην περίπτωση της ρωσικής εισβολής η Ευρώπη ξέρει να κατονομάζει τον επιτιθέμενο, δεν ζητά από το Κίεβο και τη Μόσχα «ίση αυτοσυγκράτηση» όταν ρωσικοί πύραυλοι πλήττουν αμάχους και δεν μετατρέπει την εισβολή σε «παρεξήγηση». Αντιθέτως, στη Νότια Ασία, όταν η Ινδία αντιμετωπίζει διασυνοριακή τρομοκρατία, οι Βρυξέλλες ανακαλύπτουν ξαφνικά τη «λεπτότητα», την «ισορροπία» και τη «διαδικασία».
Το άρθρο παραπέμπει και στη γνωστή φράση του Ινδού υπουργού Εξωτερικών Σ. Τζαϊσάνκαρ, ότι η Ευρώπη πρέπει να ξεπεράσει τη νοοτροπία πως τα προβλήματα της Ευρώπης είναι προβλήματα του κόσμου, αλλά τα προβλήματα του κόσμου δεν είναι προβλήματα της Ευρώπης. Για τον Ρεστέλι, η επίσκεψη Κάλας στο Πακιστάν αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση αυτής της ευρωπαϊκής αντίφασης.
Στο ίδιο πλαίσιο, ο αρθρογράφος κατηγορεί την Ε.Ε. ότι ζητά από τον κόσμο η Ουκρανία να αντιμετωπίζεται ως δοκιμασία της διεθνούς τάξης, αλλά όταν η Ινδία ζητά καθαρή στάση απέναντι στην τρομοκρατία, η ευρωπαϊκή απάντηση θολώνει. Παρόμοια διπλά μέτρα, σημειώνει, εφαρμόζονται και στην περίπτωση του Ισραήλ.
Κατά τον Ρεστέλι, η Ινδία δεν ζητά από την Ευρώπη να εγκαταλείψει τη διπλωματία. Ζητά να αναγνωρίσει τη σειρά των γεγονότων: πρώτα ήρθε η επίθεση στο Παχαλγκάμ, πρώτα ήρθε η τρομοκρατία, πρώτα δολοφονήθηκαν άμαχοι. Συνεπώς, η νόμιμη αντίδραση ενός κράτους στη διασυνοριακή τρομοκρατία δεν μπορεί να εξισώνεται με ένα κρατικό οικοσύστημα που, όπως υποστηρίζει, επιτρέπει επί δεκαετίες τη λειτουργία τζιχαντιστικών δικτύων ως εργαλείων πίεσης.
Το τελικό μήνυμα του άρθρου είναι ότι η Ε.Ε. οφείλει να αλλάξει τη σειρά των προτεραιοτήτων της: πρώτα καταδίκη της τρομοκρατίας, έπειτα απαίτηση λογοδοσίας, πίεση στο Πακιστάν να διαλύσει τρομοκρατικά δίκτυα, αναγνώριση του δικαιώματος της Ινδίας να προστατεύει τους πολίτες της εντός του διεθνούς δικαίου και μετά έκκληση για αποκλιμάκωση.
Χωρίς αυτή τη σειρά, γράφει ο Ρεστέλι, η αυτοσυγκράτηση γίνεται βάρος που πέφτει κυρίως στο θύμα. Και αυτό, κατά τον ίδιο, είναι το μεγάλο λάθος της ευρωπαϊκής πολιτικής: αντί να απαιτεί λογοδοσία, προσφέρει στο Πακιστάν νομιμοποίηση χωρίς κόστος.