Οργανωμένες εκδηλώσεις από αλβανικούς εθνικιστικούς κύκλους και ενώσεις Τσάμηδων κατά της χώρας μας
Οι Αλβανοί εθνικιστές και ο «Πατριωτικός Σύνδεσμος Τσαμουριά» πραγματοποιούν κάθε χρόνο στις 27 Ιουνίου προκλητικές εκδηλώσεις. Η λεγόμενη «Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Τσάμηδων» λαμβάνει χώρα συνήθως στην Αλβανία, με επίκεντρο την Κονίσπολη (κοντά στα ελληνοαλβανικά σύνορα στη Θεσπρωτία) και συγκεντρώνει αλυτρωτικά αιτήματα για διεκδικήσεις σε βάρος της ελληνικής περιοχής.
Οι οργανωμένες εκδηλώσεις από αλβανικούς εθνικιστικούς κύκλους και ενώσεις Τσάμηδων αποτελούν επαναλαμβανόμενες κινήσεις.
Στις συγκεντρώσεις αυτές προωθούνται αλυτρωτικά συνθήματα περί «Μεγάλης Αλβανίας» και υιοθετείται η ανιστόρητη ρητορική περί δήθεν «γενοκτονίας» των Τσάμηδων, προκαλώντας κάθε χρόνο την έντονη διπλωματική αντίδραση της Αθήνας
Η ιστορική πραγματικότητα και τα επίσημα στοιχεία καταρρίπτουν αυτούς τους ισχυρισμούς
Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η συντριπτική πλειονότητα των μουσουλμάνων Τσάμηδων της Θεσπρωτίας συνεργάστηκε στενά με τα στρατεύματα κατοχής (Ιταλούς και Γερμανούς), διαπράττοντας σφαγές, πυρπολήσεις χωριών και εκπατρισμούς χριστιανικών πληθυσμών στην Ήπειρο.
Μετά την αποχώρηση των Γερμανών το 1944, οι Τσάμηδες, γνωρίζοντας τα εγκλήματα που είχαν διαπράξει, εγκατέλειψαν μαζικά την Ελλάδα και κατέφυγαν στην Αλβανία για να αποφύγουν τη δικαιοσύνη. Τα ελληνικά δικαστήρια τούς καταδίκασαν ερήμην για εγκλήματα πολέμου.
Τα ελληνικά δικαστήρια έχουν αποφανθεί ότι οι περιουσίες τους έχουν δημευτεί νόμιμα από το ελληνικό κράτος ως αποζημίωση για τις καταστροφές που προκάλεσαν κατά την Κατοχή.
Οι εκδηλώσεις ετησίως οργανώνονται από το Κόμμα των Τσάμηδων (PDIU) στην Αλβανία, συχνά συνοδευόμενες από πορείες στα ελληνοαλβανικά σύνορα ή ακόμα και από αμφιλεγόμενες εκδηλώσεις εντός του αλβανικού Κοινοβουλίου.
Οι Τσάμηδες εγείρουν αξιώσεις για την επιστροφή των περιουσιών τους στη Θεσπρωτία (περιοχή Τσαμουριάς), τις οποίες έχασαν μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το ζήτημα παραμένει διπλωματικό αγκάθι στις ελληνοαλβανικές σχέσεις, χωρίς να αναγνωρίζονται εδαφικές διεκδικήσεις, αλλά με την αλβανική πλευρά να θέτει ζήτημα περιουσιακών δικαιωμάτων.
Τα Ειδικά Δικαστήρια Δοσίλογων στα Ιωάννινα το 1945 και 1946 καταδίκασαν ερήμην Τσάμηδες σε θάνατο και διέταξαν την ολική δήμευση των περιουσιών τους, οι οποίες θεωρήθηκαν «εχθρικές».
Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, το Ελληνικό Δημόσιο απαλλοτρίωσε τις περιουσίες αυτές και τις μοίρασε σε ακτήμονες ντόπιους και έποικους.
Η Ελλάδα θεωρεί το θέμα λήξαν νομικά και ιστορικά. Υπογραμμίζει ότι δεν υφίσταται θέμα «τσάμικου ζητήματος», καθώς οι περιουσίες δημεύτηκαν νόμιμα ως ποινή για τη συνεργασία των ιδιοκτητών τους με τους Ναζί.
Επιπλέον, σύμφωνα με τη συνθήκη εμπολέμου, δεν αναγνωρίζονται αξιώσεις αποζημιώσεων. Πολιτικοί παράγοντες στα Τίρανα, συμπεριλαμβανομένων κυβερνητικών στελεχών, επαναφέρουν τακτικά στο προσκήνιο το ζήτημα των περιουσιακών δικαιωμάτων των Τσάμηδων, ζητώντας από την Ελλάδα να αναγνωρίσει το δικαίωμα αποζημίωσης ή επιστροφής τους. Ωστόσο, η αλβανική πλευρά έχει επίσημα αποσαφηνίσει ότι δεν έχει εδαφικές βλέψεις.
pentapostagma