Γράφει ο Ακαδημαϊκός και Καθηγητής DDDr. Dr.Habil. Panagopoulos P. Alexios.
Κάποτε, σε μια πολιτική συγκέντρωση, μίλησα για την ενότητα όλων όσων πράγματι ενδιαφέρονται για τον τόπο μας. Μετά την ομιλία μου, ένας από τους υπευθύνους, αναφέρθηκε σε πολιτικούς και βουλευτές, διαχωρίζοντάς τους, από εμάς, όσους δεν κατέχουν το βουλευτικό αξίωμα. Αναρωτήθηκα τότε. Από πότε το βουλευτικό αξίωμα αποτελεί μέτρο της πνευματικής αξίας, της προσωπικότητας, τής παιδείας και της διεθνούς επιστημονικής αναγνώρισης; Γνωρίζουν άραγε, ότι σε κάποιες Χώρες, οι Ακαδημαϊκοί χαίρουν της διεθνούς τιμής και έχουν πρωτόκολο τιμής μετά τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας; Και στην γενέτειρα γη να μην ξέρουν την έννοια Ακαδημαϊκός και να την συγχέουν με τον καθηγητή πανεπιστημίου;
Το ως άνω περιστατικό αυτό δεν είναι απλώς μια πικρή προσωπική εμπειρία. Αποκαλύπτει μια βαθύτερη κοινωνική παθογένεια: την απουσία της εσωτερικής παιδείας, της καλλιέργειας και του ουσιαστικού πολιτισμού. Και θέλουν αυτοί οι πολιτικοί να μας φέρουν την άσπρη μέρα;
Σίγουρα δεν πρέπει να συγχέουμε τη γνώση, με την Παιδεία. Η γνώση αποκτάται μέσα από τη μελέτη και την εκπαίδευση. Η Παιδεία, όμως, διαμορφώνει τον άνθρωπο, την κρίση, τη συμπεριφορά, τον σεβασμό, την ευγένεια, την αξιοπρέπεια και την αίσθηση του μέτρου. Μπορεί κάποιος να διαθέτει πτυχία και τίτλους, αλλά να στερείται της εσωτερικής παιδείας και καλλιέργειας.
Ο βουλευτής διαθέτει την πολιτική εντολή των πολιτών που τον ψήφισαν, από κάποια περιφέρεια ή κάποιο νομό. Ο Ακαδημαϊκός όμως υπηρετεί την επιστήμη διεθνώς, την έρευνα, την παιδεία και τον πολιτισμό, προβάλλοντας ως άτυπος πρέσβης την Ελλάδα στον ύψιστο βαθμό, διεθνώς μια ζωή. Οι ιδιότητες αυτές σαφώς είναι πολύ διαφορετικές και δεν θα πρέπει να συγχέονται.
Το πολιτικό ή βουλευτικό αξίωμα από έναν νομό, δεν προσδίδει αυτομάτως και διεθνές επιστημονικό κύρος, όπως και η ακαδημαϊκή ιδιότητα δεν συναποτελεί μια πολιτική εξουσία. Το πρόβλημα αρχίζει όταν μια κοινωνία και οι άνθρωποι της, αξιολογεί, τον άνθρωπο, αποκλειστικά με βάση την εξουσία, την πολιτική καρέκλα, το χρήμα, τη θέση και την υλική του επιφάνεια.
Όταν ο τίτλος του βουλευτή θεωρείται πολύ σημαντικότερος, από την επιστημονική προσφορά ενός ακαδημαϊκού που διεθνώς προβάλλει στον ύψιστο βαθμό της Ελλάδα, όταν η Πολιτική προβολή υπερισχύει της ουσίας και όταν η αναγνώριση εξαρτάται από το κοσμικό αξίωμα και όχι από το πνευματικό έργο, τότε ο λαός αυτός είναι άξιος της μοίρας του.
Αυτή η κατάντια της σύγχυσης είναι μια μορφή πνευματικής και πολιτισμικής χρεοκοπίας. Ένας λαός μπορεί να αντιμετωπίζει την οικονομική χρεοκοπία, αλλά όταν η βαθύτερη κρίση, αρχίζει, όταν πλέον χάνει τα πνευματικά του κριτήρια, με τα οποία οφείλει να αναγνωρίζει την πνευματική αξία, την αξιοπρέπεια και την προσφορά του ανθρώπου, τότε άσπρη μέρα δεν θα δεί.
Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από περισσότερη πολιτική λατρεία και αρχομανία, των πολιτικών αξιωμάτων και της μάταιης υλικής επιτυχίας. Έχει ανάγκη από εσωτερική μόρφωση, από καλλιέργεια, από αξιοκρατία, από σεβασμό στην επιστήμη και στην πραγματική Παιδεία. Έχει ανάγκη από ανθρώπους.
Γιατί η Παιδεία μας δεν μετριέται με το πόσα πτυχία κατέχεις, πόση εξουσία ασκείς ή πόσα χρήματα διαθέτεις. Αν είσαι βουλευτής ή πολιτικός ή αξιωματούχος ή ευνοημένος του Συστήματος. Μετριέται και από το πώς μπορείς να βλέπεις και να αντιμετωπίζεις τον συνάνθρωπό σου, με το πώς αναγνωρίζεις την προσφορά του και πόσο μπορείς να σεβαστείς κάτι, που δεν διαθέτεις ο ίδιος.
Το κοσμικό αξίωμα προσφέρει και κοσμική εξουσία. Η γνώση και η παιδεία προσφέρει πνευματικές δυνατότητες. Η Παιδεία, όμως, είναι αυτή που διαμορφώνει τον αληθινό άνθρωπο. Αυτή μπορεί να φέρει ένα καλύτερο μέλλον. Και χωρίς αυτήν, καμία κοινωνία δεν μπορεί να οικοδομήσει πραγματικό πολιτισμό, με διαφάνεια, με αξιοκρατία, με Δημοκρατία, ούτε θα μπορέσει να προοδεύσει.