Τι Λέει ο Λεμε..σού; ”Η Εκκλησία δεν είναι Τμήμα καλών ηθών.. Ναι, είμαστε της Εκκλησίας και κάνουμε και τέτοια και χειρότερα ακόμα.” Δηλ. Τιμή μας και καμάρι μας .. κάτι σαν ”Εκκλησιαστική” ….Υπερηφάνεια (pride); Εκκλησιαστικός δικαιωματισμός;
Στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σχοινί.. όταν έχεις Αββακουμασιώτες, Αντώνηδες και λοιπά σκάνδαλα δεν λές καλά κάνουμε τέτοιοι είμαστε κι ακόμη χειρότεροι..και τρισχειρότεροι. Η μπορδελοποίηση της Εκκλησίας είναι ύβρις κατά του Αγίου Πνεύματος. Είναι θεοσύστατος οργανισμός είναι Σώμα Χριστού δεν είναι χώρος ελευθεριότητας η νήσος του Επστάιν εναλλακτικό κοινόβιο...Δεν έχει ακούσει ο εμβριθής κατά τα άλλα .. ποιμένας ότι ως και η ” η γυνή του Καίσαρα δεν αρκεί να είναι τίμια, πρέπει και να φαίνεται» για να μην δίνει σκάνδαλο και πολύ περισσότερο για τη Νύμφη Χριστού την Εκκλησία...Η Εκκλησία ορθώς είναι χώρος μετανοίας αλλά όχι και ακολασίας..Σαν πολύ χαλαρό τον βλέπω..
Άλλο είναι η καταγγελία του ηθικισμού πουριτανισμού του φονταμενταλισμού (θρησκευτικής αστυνομίας) και άλλο ο de facto εξ ορισμού προσδιορισμός της Εκκλησίας ως χώρος όπου εκ των προτέρων προκαταλαμβάνουμε ότι όλα μπορούν να συμβούν και μετά ελαφρά την καρδία ερχόμαστε να πούμε ”συγγνώμη λάθος”…άνθρωποι είμαστε λάθη κάνουμε..”Ναι, είμαστε της Εκκλησίας και κάνουμε και τέτοια και χειρότερα ακόμα. ”Χαίρε θράσος απύθμενο.. Φάσκει κι αντιφάσκει. Αυτός είναι λόγος μετάνοιας;… χωρίς τσίπα χωρίς ντροπή.. Ένας σύγχρονος άγιος γέροντας Ρουμάνος στις Εξομολογήσεις του λέει συνέχεια ”ντρέπομαι”. Έτσι χύμα ανερυθρίαστα καλά κάνουμε ό,τι κακώς κάνουμε; Aναισχυντία….
”Η Εκκλησία δεν είναι τμήμα καλών ηθών…
Μας λένε πολλές φορές: “Είσαστε και της Εκκλησίας και κάνετε τέτοια πράγματα;”
Ναι, είμαστε της Εκκλησίας και κάνουμε και τέτοια και χειρότερα ακόμα.
Δεν είναι αυτό το οποίο μας διαφοροποιεί, δεν είναι ένα “τμήμα καλών ηθών” η Εκκλησία.
Η Εκκλησία είναι ένας χώρος όπου καλούμαστε να μάθουμε να μετανοούμε πρώτα απ’ όλα. Μαθαίνουμε να μετανοούμε, να συνειδητοποιούμε τα τραύματά μας, να αξιοποιούμε τη δυστυχία μας, την κατάστασή μας.
Δεν είναι ένας χώρος όπου είμαστε επιτυχημένοι ηθικά άνθρωποι.
Η Εκκλησία δέχεται τους πάντες και ένας παναμαρτωλός άνθρωπος ο οποίος μετανοεί και πενθεί έχει πιο μεγάλη αξία από έναν “Άγιο” που δεν ξέρει τί σημαίνει μετάνοια. (Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος)”
η αμαρτία είναι κοινωνική όπως και κάθε αρετή είναι κοινωνική.. Είναι αμαρτία γιατί έχει αντίκτυπο στον άλλον και κατ΄επέκταση στο κοινωνικό σώμα..Αλλά και αστοχία στην εξέλιξη του ανθρώπινου είναι στην πορεία του προς τη θέωση και άρα στην οντολογική του ολοκλήρωση.. Αυτός ο εκκλησιαστικός δικαιωματισμός έχουμε δικαίωμα στην αμαρτία είναι νέο φρούτο; ...πέραν της λαικίστικης απήχησης που χαιδεύει και κολακεύει αλλά δεν αναπαύει..Ο πραγματικά πνευματικός λόγος αναπαύει δεν κολακεύει..δεν είναι απλά ο του σειρμού αρεστός.. ανθρωπαρέσκεια. Μη φρονείτε τα των ανθρώπων αλλά τα του Θεού..
Η Εκκλησία είναι πρωτίστως εργαστήριο αναμαρτησίας κατά το δυνατό στο βαθμό του εφικτού.. Επιδιώκει το ανέφικτο για να πετύχει το εφικτό.. Η Εκκλησία ως όλον ως πλήρωμα εν πλήρη πληρότητα είναι Αναμάρτητη ως Σώμα Χριστού που είναι ο μόνος Αναμάρτητος γι αυτό και είναι στίβος Αναμαρτησίας .. Αυτός είναι ο αδιανόητος στόχος ο υπερβατικός ”το υπέρ φύσιν”... Γι αυτό και δέεται «Την ημέραν πάσαν, τελείαν, αγίαν, ειρηνικήν και αναμάρτητον, παρά του Κυρίου αιτησώμεθα»..
Γίνεται χώρος μετανοίας δηλαδή δεύτερης ευκαιρίας ή σύστημα πολλαπλών ευκαιριών λόγω του ατελέσφορου κι ανευδόκιμου από συγκατάβαση αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θ΄αλλάξει και η φορά των πραγμάτων. Καλύτερα το προλαμβάνειν παρά το θεραπεύειν.. Άλλωστε όλη η ζωή του πιστού είναι άσκηση ( ως απόπειρα αποφυγής της συγκατάθεσης) ή δεν υπάρχει ως τέτοια.. Και η άσκηση δεν είναι παρά τα μέτρα πρόληψης οι αντιπυρικές ζώνες κατά της αμαρτίας.. Η Εκκλησία δίνει όλη την Παύλεια πνευματική αρματωσιά να γίνεις παθοκτόνος.. Η αμαρτία είναι αιχμαλωσία… Και η τύχη των αιχμαλώτων συχνά είναι άδηλη.. Άρα το κάλεσμα πρέπει να είναι κάλεσμα για αγώνα κι αυταπάρνηση για διαρκή νήψη κι εγρήγορση (γρηγορείτε να μην πέσετε σε πειρασμό τους λέει) γιατί η μετάνοια που εύκολα λέγεται και δύσκολα βιώνεται είναι πέτρινα χρόνια…(δεν μιλάμε για συγχωροχάρτια)
Αυτά που λέει ο Λεμεσού να χαμε να λέγαμε τι είναι επίδειξη εκκλησιαστικού πραγματισμού..; ή θρησκευτικής ηττοπάθειας και πεσιμισμού; Πάντως αν ο λόγος του αφορά επίσκοπο ”Δεῖ οὖν τὸν ἐπίσκοπον ἀνεπίληπτον εἶναι” ακατηγόρητος.. όχι είμαστε ό,τι να΄ναι…Αν είναι για πιστούς ”υιοί φωτός γενέσθε” άγιοι, τέλειοι γίνετε, θεοί εστέ, αυτές είναι οι θείες προτροπές.. Η Εκκλησία οφείλει να προβάλει το ιδανικό το πρότυπο το υποδειγματικό το τέλειο, μιμητές Χριστού..
dimpenews.com