Γράφει ο Μανώλης Σκούληκας
Μετά την ολοκληρωτική συντριβή του στις κάλπες των Ενδιαμέσων Εκλογών, ο Πρόεδρος Τραμπ έχει να αντιμετωπίσει ένα διχασμένο έθνος που δεν μπορεί να νομοθετήσει για τα επόμενα δυο χρόνια και η μόνη ασχολία των αντιπροσώπων του θα είναι ένα εξίσου ανούσιο, όσο και διχαστικό, «κυνήγι μαγισσών» προς τους εκατέρωθεν διεφθαρμένους πολιτικούς αντιπάλους. Το μόνο που απομένει στον Τραμπ είναι να επιδοθεί στην εξωτερική πολιτική, ή οποία έγκειται, ως επί το πλείστον, εντός των αποκλειστικά δικών του αρμοδιοτήτων. Η μόνη του ελπίδα είναι να ανασκευάσει την παταγώδη μέχρι τούδε αποτυχία του σε μια προσπάθεια να μην μείνει στην Ιστορία ως ο ηλιθιοδέστερος των Αμερικάνων Προέδρων που κατάφερε να χάσει την Ουκρανία, το Ιράν και το Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Δεδομένης της τραγικής κατάστασης στην Ουκρανία, με τη Ρωσία να προελαύνει, την Ευρώπη να γνέφει με αμηχανία και την Ουκρανία να καταρρέει από τα σκάνδαλα και την σοβαρότατη πλέον έλλειψη ανθρωπίνου αλλά και αψύχου δυναμικού, το μόνο που απομένει, ελλείψη μιας εκατέρωθεν πρόθεσης συμβιβασμού, είναι η εναγώνιος παρακολούθηση του ήδη προαναγγελθέντος Ουκρανικού επιθανατίου ρόγχου. Διότι η εναλλακτική της ΝΑΤΟϊκής εμπλοκής δεν μπορεί να υποστηρίξει τα προβλεπόμενα φέρετρα, ενώ η απόσυρση της βοήθειας προς εξαναγκασμό της Ουκρανίας σε συνθηκολόγηση θα έπληττε ανεπανόρθωτα το γόητρο των ΗΠΑ ως υπερδύναμη.
Το Ιράν, αφετέρου, έχει επιδείξει ιδιάζουσα ανθεκτικότητα στους βομβαρδισμούς και τις κυρώσεις, ενώ εκπλήσσει η ικανότητα του να πλήττει καίρια το μαλακό υπογάστριο των αντιπάλων του με πλήγματα στις πετρελαϊκές υποδομές των πετρομοναρχιών και τις ανυπεράσπιστες πλέον αμερικανικές βάσεις στην περιοχή. Έτσι δικαιολογείται και η εμμονή του στο ταπεινωτικό μνημόνιο εκεχειρίας, καθώς γνωρίζει ότι ο Τραμπ δεν έχει απολύτως καμία βιώσιμη επιλογή για να επιφέρει αλλαγή καθεστώτος: τη μόνη προοπτική του για μια, έστω και στοιχειωδώς, αξιοπρεπή αποχώρηση από την περιοχή. Κανένας βομβαρδισμός δεν μπορεί να κάμψει πλέον το συσπειρωμένο Ιρανικό λαό, καμία ένοπλη μειονότητα δεν είναι αρκετά πολυάριθμη για να κλονίσει τους πάνοπλους και συντριπτικά υπεράριθμους Φρουρούς της Επανάστασης, ενώ οι ΗΠΑ και η υπόλοιπη Υφήλιος θα υποφέρουν δυσαναλόγως περισσότερο από ένα συνεχιζόμενο εμπάργκο. Όσο για μια χερσαία εμπλοκή των ΗΠΑ, θα τους στοίχιζε αφόρητα σε έμψυχο και άψυχο κόστος, ενώ θα τους στερούσε δια παντός την ικανότητα εμπλοκής σε οποιοδήποτε άλλο σημείο ενδιαφέροντος στον πλανήτη, σε μια εποχή που θα κρίνει την επικυριαρχία της Υφηλίου για το υπόλοιπο του αιώνα.
Η εναλλακτική της χρήσης πυρηνικών όπλων στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σαν δικαιολογία αποχώρησης αλλά κάθε άλλο από την κάμψη του ηθικού του Ιράν δε θα επέφερε. Επιπλέον θα είχε τα ακόλουθα αρνητικά αποτελέσματα:
- Το Ιράν θα ανταπέδιδε ανηλεώς εναντίον των πετρομοναρχιών σε σημείο να τις καθυποτάξει de facto και κατά του Ισραήλ με ανυπολόγιστες συνέπειες.
- Η Μόσχα θα διαθέτει πλέον το αντίστοιχο «δικαίωμα» να χρησιμοποιήσει τακτικά ή και στρατηγικά πυρηνικά εναντίον της Ουκρανίας ή ακόμα και κατά στρατηγικών παραγωγικών υποδομών Ευρωπαϊκών κρατών που συνεχίζουν να υποστηρίζουν την Ουκρανία.
- Η Κίνα θα μπορέσει να θέσει βέτο σε περαιτέρω χρήση πυρηνικών απειλώντας με ολοκληρωτικό πυρηνικό πόλεμο. Η προοπτική αυτή θα της εξασφάλιζε την ειρηνική συνέχιση της οικονομικής εξάπλωσης και επικράτησής της που μπορεί να απειληθεί μόνο από τη στρατιωτική παρέμβαση της Αμερικής.
- Το διεθνές κύρος της Αμερικής θα επλήττετο ανεπανόρθωτα, μετατρέποντας την ήδη παραπαίουσα υπερδύναμη σε παρία και πιθανώς θα επέφερε καταστροφικές εξελίξεις στην οικονομία της και θα την καταδίκαζε σε έναν τοπικό απομονωτισμό για ένα ακαθόριστο χρονικό διάστημα.
Η μόνη εναλλακτική θα ήταν η μαζική χρήση στρατηγικών πυρηνικών όπλων εναντίον του Ιράν για την ισοπέδωση των μεγάλων πόλεών του και το τέλος της χώρας σαν φυσική πλέον ύπαρξη. Ακόμα και ένα στρατηγικό όπλο να εκρήγνυτο στη στρατόσφαιρα πάνω από το Ιράν θα προκαλούσε ένα ηλεκτρομαγνητικό παλμό που θα κατέστρεφε κάθε ηλεκτρικό εξάρτημα με αποτέλεσμα το μαζικό θάνατο του πληθυσμού εντός μικρού χρονικού διαστήματος λόγω επιμελητείας (βλ.«Θανάσιμη Πρόκληση»).
Όπως αναλύσαμε και σε προηγούμενο άρθρο μας (βλ. «Η Μεγάλη Λάμψη») ο Τραμπ καλείται να εξετάσει τη μόνη βιώσιμη εναλλακτική για μια στοιχειωδώς αξιοπρεπή αποχώρηση από την περιοχή. Όμως αυτή η επιλογή δεν είναι χωρίς τα σοβαρότατα μειονεκτήματά της. Όλες οι πιο πάνω αναφερθείσες επιπτώσεις θα ισχύσουν και μάλιστα στο έπακρο. Ουσιαστικά αυτή θα είναι μια λύση αυτοχειρίας αλλά ένας ναρκισσιστής που βλέπει τον επερχόμενο εξευτελισμό του βιώνει, ούτως ή άλλως, κίνδυνο θανάτου, οπότε δεν ορρωδεί ούτε στιγμή να εφαρμόσει ακραία μέτρα, όσο καταστροφικά και αν είναι αυτά.