Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης
Θα ξεκινήσω με μια φράση που τη λέω συχνά και θα επιμείνω σε αυτήν όσο χρειαστεί: “Όταν αγνοείς την Ιστορία, αυτή έρχεται η στιγμή που σε εκδικείται. Και σε εκδικείται σκληρά”.
Η Θεσσαλονίκη και το «άγος» των Νεοτούρκων
Αφορμή για το σχόλιο είναι η απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου της Θεσσαλονίκης να δώσει το όνομα του θανόντος Γιάννη Μπουτάρη σε μια πλατεία της πόλης. Εδώ δεν στεκόμαστε σε πρόσωπα, αλλά στην ουσία. Η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη που κουβαλάει στις πλάτες της τεράστιες συνεννοχές για την εξόντωση των χριστιανικών πληθυσμών της Ανατολίας — Ελλήνων, Αρμενίων και Ασυρίων.
Ήταν το οργανωτικό κέντρο της εγκληματικής οργάνωσης των Νεοτούρκων. Εκεί, στη «νύφη του Θερμαϊκού», έγιναν τα μυστικά συνέδρια του 1909, του ’10 και του ’11, όπου αποφασίστηκε η Γενοκτονία 3.000.000 ανθρώπων. Εκεί έγινε μέλος αυτής της συμμορίας ο λοχαγός τότε Μουσταφά Κεμάλ, με αριθμό μητρώου 322. Αντί λοιπόν η πόλη να ζητά την αυτοκάθαρση, αντί να μετονομάσει την Πλατεία Ελευθερίας —που την ονόμασαν έτσι οι ίδιοι οι σφαγείς— σε «Πλατεία Θυμάτων των Νεοτούρκων», έρχονται σήμερα και τιμούν ανθρώπους που δήλωναν θαυμαστές του Κεμάλ. Έλεος πια. Σταματήστε εκεί στο Δημοτικό Συμβούλιο, πάρτε ένα βιβλίο Ιστορίας και διαβάστε. Η Θεσσαλονίκη δεν μπορεί να επιβαρύνεται με νέα άγη για μερικά «ψωροδολάρια» τουρισμού.
Το νέο τουρκικό Casus Belli στις θάλασσες
Πάμε τώρα στα ελληνοτουρκικά, γιατί η Άγκυρα ετοιμάζει νέα παγίδα. Σύμφωνα με αποκαλύψεις του Bloomberg, η κυβέρνηση Ερντογάν ετοιμάζεται να καταθέσει νομοσχέδιο στην Εθνοσυνέλευση για την επιβολή «θαλάσσιας δικαιοδοσίας» σε αμφισβητούμενες περιοχές.
Τι πάνε να κάνουν; Είδαν ότι οι χάρτες της «Γαλάζιας Πατρίδας» και οι επιστολές στον ΟΗΕ δεν παράγουν έννομα αποτελέσματα. Τώρα θέλουν να ενσωματώσουν με νόμο περιοχές του Αιγαίου και της Μεσογείου, κηρύσσοντας κυριότητα σε κοιτάσματα φυσικού αερίου. Είναι ένα κόλπο αντίστοιχο με το “Casus Belli” του 1995. Θέλουν να μας πουν: «Αν πλησιάσετε εκεί που εμείς ορίσαμε ως δικά μας με νόμο, θα γίνει πόλεμος».
Αυτό είναι το αποτέλεσμα της πολιτικής του «καλού κλίματος» που ακολουθούμε δεκαετίες τώρα. Η Τουρκία δεν υποχωρεί, η Τουρκία μεθοδεύει. Και προσέξτε, οι μυστικές υπηρεσίες τους, η ΜΙΤ, δεν είναι απλοί σύμβουλοι. Συνδιαμορφώνουν την πολιτική. Έχουν στήσει έναν μηχανισμό που λειτουργεί αδιάκοπα εδώ και 100 χρόνια. Εμείς έχουμε τις κεραίες μας ανοιχτές;
Κύπρος: Από τον Τούρκικο εποικισμό στον επενδυτικό αφελληνισμό
Στην Κύπρο τώρα, το πράγμα έχει ξεφύγει. Διαβάζω το άρθρο του Αλέκου Μιχαηλίδη στον «Φιλελεύθερο» και ανατριχιάζω. Τη μισή Κύπρο την κατέχουν οι Τούρκοι και την άλλη μισή την ξεπουλάμε σε ξένους επενδυτές, κυρίως Ισραηλινούς.
Στην Τρόζνα, ένα εγκαταλελειμμένο χωριό στην Πάφο, μια εταιρεία ισραηλινών συμφερόντων πάει να χτίσει ολόκληρη κοινότητα. Αυτό δεν είναι ανάπτυξη, είναι εποικισμός. Είναι δημογραφική αλλοίωση. Στη Λεμεσό πας και νομίζεις ότι είσαι στο Ντουμπάι. Αν αύριο βρεθεί λύση και έρθουν οι Τουρκοκύπριοι να ζητήσουν τις περιουσίες τους στις ελεύθερες περιοχές, εμείς θα είμαστε ξένοι στην ίδια μας την πατρίδα. Θα είμαστε οι «Ινδιάνοι» του 1700 που βλέπουν τους αποικιοκράτες να παίρνουν τη γη τους χωρίς να βγάζουν άχνα. Πρέπει να μπει ένα μέτρο, ένα όριο. Καλοδεχούμενοι οι επενδυτές, αλλά όχι να γίνουμε υπάλληλοι των developers στην ίδια μας τη γη.
Ο άξονας με τα Εμιράτα και το «παιχνίδι» του Τραμπ
Υπάρχει όμως και μια θετική νότα. Η ενίσχυση των σχέσεων Ελλάδας και Κύπρου με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Η επίσκεψη Χριστοδουλίδη στο Άμπου Ντάμπι είναι ουσιαστική. Τα Εμιράτα έχουν δεχθεί εκατοντάδες επιθέσεις από το Ιράν και η Ελλάδα στάθηκε δίπλα τους με τους Patriot.
Εδώ χτίζεται ένας στρατηγικός άξονας: Ινδία – Εμιράτα – Κύπρος – Ελλάδα. Ο διάδρομος IMEC είναι η απάντηση στην απομόνωση που επιδιώκει η Τουρκία. Τα Εμιράτα έχουν κεφάλαια και τεχνογνωσία στα αντι-drone συστήματα. Εκεί πρέπει να επενδύσουμε.
Την ίδια ώρα, ο Τραμπ παίζει το δικό του παιχνίδι στον Κόλπο. Χτυπάει το Ιράν, το ονομάζει «χτύπημα αγάπης» (love tap) και λέει ότι οι πύραυλοι έπεσαν στον ωκεανό «σαν πεταλούδες που πέφτουν στον τάφο τους». Πίσω από τα ποιητικά λόγια, παίζονται δισεκατομμύρια. Η τιμή του πετρελαίου ανεβοκατεβαίνει με μια δήλωσή του. Κάποιοι ποντάρουν και κερδίζουν περιουσίες ενώ ο κόσμος καίγεται.
Είδαμε και αυτό το βίντεο από την Ιερουσαλήμ, με τον Ισραηλινό φονταμενταλιστή να κλωτσάει μια Γαλλίδα μοναχή. Είναι ντροπή. Ο θρησκευτικός φανατισμός, από όπου κι αν προέρχεται, είναι καρκίνωμα. Το κράτος του Ισραήλ πρέπει να δείξει μηδενική ανοχή, γιατί αν γινόταν αυτό σε ραβίνο στην Ευρώπη, θα είχε ξεσηκωθεί το σύμπαν.
Κλείνω με αυτό: Πριν λίγες μέρες βρέθηκε ένα ουκρανικό drone με 300 κιλά εκρηκτικά στη Λευκάδα. Πώς πέρασε; Πώς διέσχισε όλο το Αιγαίο; Ήρθε με νταλίκα; Ό,τι μπαίνει στην Ελλάδα πρέπει να ελέγχεται. Διαφορετικά, είμαστε ξέφραγο αμπέλι.