Σοβαρά ερωτήματα για την ασφάλεια στην ελληνική θαλάσσια ζώνη, αλλά και για την πραγματική κατάσταση του πολέμου στη Μέση Ανατολή, έθεσε στην ανάλυσή του ο Σταύρος Καλεντερίδης, σχολιάζοντας τις τελευταίες εξελίξεις γύρω από το Ιράν, τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Κίνα και την παρουσία ουκρανικού πλωτού drone στην περιοχή της Λευκάδας.
Ο αναλυτής ξεκίνησε από το περιστατικό με το θαλάσσιο μη επανδρωμένο σκάφος, το οποίο, σύμφωνα με όσα ανέφερε, εντοπίστηκε από ψαράδες στη Λευκάδα και φέρεται να ήταν φορτωμένο με εκρηκτικά. Ο ίδιος χαρακτήρισε την υπόθεση εξαιρετικά σοβαρή, επισημαίνοντας ότι η παρουσία ενός τέτοιου μέσου σε ελληνικό θαλάσσιο χώρο δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως απλό περιστατικό.
Κατά τον Σταύρο Καλεντερίδη, το ζήτημα εγείρει ερωτήματα για το εάν οι ελληνικές αρχές γνώριζαν την παρουσία του ή αν αιφνιδιάστηκαν. Όπως υποστήριξε, σε κάθε περίπτωση πρόκειται για θέμα που ακουμπά την εθνική ασφάλεια, καθώς δεν μπορεί να επιτρέπεται σε ξένα στρατιωτικά ή παραστρατιωτικά μέσα να κινούνται ανεξέλεγκτα σε ελληνικές θαλάσσιες ζώνες.
Στη συνέχεια, ο αναλυτής πέρασε στο βασικό γεωπολιτικό θέμα της παρέμβασής του: την εσωτερική έκθεση της CIA για το Ιράν. Σύμφωνα με όσα ανέφερε, η αμερικανική υπηρεσία πληροφοριών εκτιμά ότι η Τεχεράνη όχι μόνο δεν έχει τεθεί εκτός μάχης, αλλά διατηρεί σημαντικό μέρος των βαλλιστικών της δυνατοτήτων.
Ο Καλεντερίδης υποστήριξε ότι η έκθεση αυτή ακυρώνει το αφήγημα της Ουάσινγκτον περί συντριπτικής επιτυχίας των αμερικανικών και ισραηλινών πληγμάτων. Όπως είπε, η CIA φέρεται να εκτιμά ότι το Ιράν έχει διατηρήσει περίπου το 70% των πυραυλικών αποθεμάτων που είχε πριν από τον πόλεμο, ενώ σημαντικό μέρος των εκτοξευτών του παραμένει λειτουργικό.
Η εκτίμηση αυτή, εφόσον επιβεβαιωθεί, αλλάζει ριζικά την εικόνα. Δείχνει ότι η Τεχεράνη εξακολουθεί να έχει ικανότητα κρούσης, ότι μπορεί να απειλήσει αμερικανικά συμφέροντα στη Μέση Ανατολή και ότι ο πόλεμος δεν έχει τελειώσει με τον τρόπο που παρουσιάστηκε από την Ουάσινγκτον.
Ιδιαίτερη σημασία έδωσε ο Σταύρος Καλεντερίδης και στην αντοχή του Ιράν απέναντι στον ναυτικό αποκλεισμό. Σύμφωνα με την ανάλυσή του, οι αμερικανικές υπηρεσίες φέρονται να εκτιμούν ότι η Τεχεράνη μπορεί να αντέξει για τρεις έως τέσσερις μήνες πριν αντιμετωπίσει ουσιαστική οικονομική πίεση. Αυτό σημαίνει ότι η στρατηγική πίεσης των ΗΠΑ δεν αποδίδει άμεσα και ότι ο χρόνος δεν λειτουργεί απαραίτητα υπέρ της Ουάσινγκτον.
Παράλληλα, ο Καλεντερίδης αναφέρθηκε στις δηλώσεις της ιρανικής πλευράς, σύμφωνα με τις οποίες το πυραυλικό απόθεμα της χώρας όχι μόνο δεν έχει καταρρεύσει, αλλά έχει ενισχυθεί σε σχέση με την περίοδο πριν από τις επιχειρήσεις. Το στοιχείο αυτό, όπως τόνισε, δείχνει ότι η Τεχεράνη επιχειρεί να στείλει μήνυμα αποτροπής προς τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και τα κράτη του Κόλπου.
Κεντρική θέση στην ανάλυση είχε και ο ρόλος της Κίνας. Ο Σταύρος Καλεντερίδης εκτίμησε ότι το Πεκίνο παρακολουθεί τις εξελίξεις με ψυχραιμία και στρατηγικό υπολογισμό. Κατά την άποψή του, οι Κινέζοι είχαν εξαρχής εκτιμήσει ότι οι στόχοι των ΗΠΑ και του Ισραήλ —αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν και πλήρης εξουδετέρωση του ιρανικού πυρηνικού ή πυραυλικού δυναμικού— δεν ήταν ρεαλιστικοί.
Σύμφωνα με την ανάλυση, η παράταση της σύγκρουσης δημιουργεί ευκαιρίες για το Πεκίνο. Η Κίνα μπορεί να εμφανιστεί ως πιθανός διαμεσολαβητής, να ενισχύσει την επιρροή της στην Τεχεράνη και να πιέσει τις ΗΠΑ σε άλλα πεδία, όπως το εμπόριο, η τεχνολογία και η ασφάλεια.
Ο Καλεντερίδης εκτίμησε ότι η επικείμενη συνάντηση του Ντόναλντ Τραμπ στο Πεκίνο αποκτά ιδιαίτερο βάρος, καθώς η Κίνα μπορεί να αξιοποιήσει τον φάκελο του Ιράν ως διαπραγματευτικό χαρτί. Όπως υποστήριξε, το Πεκίνο δεν έχει λόγο να διευκολύνει άμεσα την Ουάσινγκτον, εάν πρώτα δεν εξασφαλίσει ανταλλάγματα.
Στο ίδιο πλαίσιο, ο αναλυτής σημείωσε ότι η μεταπολεμική πραγματικότητα μπορεί να φέρει το Ιράν ακόμη πιο κοντά στην Κίνα. Οι υποδομές που έχουν πληγεί, η ανάγκη ανασυγκρότησης, η ενίσχυση του βαλλιστικού προγράμματος και η οικονομική πίεση θα καταστήσουν την Τεχεράνη περισσότερο εξαρτημένη από το Πεκίνο.
Ωστόσο, ο Καλεντερίδης ξεκαθάρισε ότι η Κίνα δεν ελέγχει πλήρως το Ιράν. Μπορεί να έχει επιρροή, όμως η Τεχεράνη διαθέτει δική της στρατηγική λογική, ειδικά όσον αφορά τα Στενά του Ορμούζ και τον Περσικό Κόλπο. Αν οι Ιρανοί θεωρήσουν ότι ο έλεγχος ή η απειλή ελέγχου των Στενών τούς δίνει στρατηγικό πλεονέκτημα, δύσκολα θα απεμπολήσουν αυτό το χαρτί.
Σε αυτό το σημείο, ο αναλυτής έκανε και έναν παραλληλισμό με την Ελλάδα, τονίζοντας ότι η κατανόηση της θαλάσσιας ισχύος και των δικαιωμάτων που απορρέουν από το Διεθνές Δίκαιο είναι κρίσιμη. Αναφέρθηκε στα ελληνικά χωρικά ύδατα, στην ΑΟΖ και στις δυνατότητες που θα μπορούσε να δώσει στην Ελλάδα μια πιο αποφασιστική στρατηγική στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.
Η παρέμβαση Καλεντερίδη έκλεισε με αναφορά στην αυξανόμενη ένταση ΗΠΑ–Κίνας και στο ζήτημα του Παναμά, όπου, όπως υποστήριξε, το Πεκίνο απαντά στις αμερικανικές πιέσεις με δικά του αντίμετρα. Η εικόνα που περιέγραψε είναι αυτή ενός κόσμου όπου τα μέτωπα συνδέονται: Ιράν, Ορμούζ, Κίνα, Παναμάς, τεχνολογία, θαλάσσιες οδοί και ενεργειακή ασφάλεια αποτελούν πλέον κομμάτια του ίδιου γεωπολιτικού παζλ.
Το συμπέρασμα της ανάλυσης είναι σαφές: ο πόλεμος στο Ιράν δεν έχει τελειώσει, η Τεχεράνη δεν έχει γονατίσει, η Κίνα ανεβάζει ρόλο και οι Ηνωμένες Πολιτείες εισέρχονται σε μια περίοδο σκληρής διαπραγμάτευσης, όχι από θέση απόλυτης ισχύος, αλλά υπό πίεση πολλών ταυτόχρονων μετώπων.