Με συγκίνηση μίλησε στο Geopolitico.gr ο ταξίαρχος Μηνάς Ρασούλης για τον Γιώργο Μαζωνάκη, φέρνοντας στο φως αναμνήσεις από την άνοιξη του 1997, όταν ο δημοφιλής τραγουδιστής συμμετείχε ως στρατιώτης στην ελληνική δύναμη που αναπτύχθηκε στην Αλβανία στο πλαίσιο της πολυεθνικής ειρηνευτικής «Επιχείρησης Alba».
Του Χρήστου Κωνσταντινίδη
Ο Μηνάς Ρασούλης, με καταγωγή από την Ιεράπετρα, υπηρετούσε τότε ως επίλαρχος των Τεθωρακισμένων και ήταν υπεύθυνος του 2ου Γραφείου. Ο Γιώργος Μαζωνάκης, με καταγωγή από τη Σητεία, υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία στην Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία της Ξάνθης και είχε καθήκοντα υπαξιωματικού Κινήσεων.
«Ήταν άνοιξη του 1997. Ο Μαζωνάκης ήταν στρατιώτης. Ήταν ένα πολύ πειθαρχημένο και σοβαρό παιδί. Μιλούσαμε και λόγω της κοινής κρητικής καταγωγής μας. Εγώ είμαι από την Ιεράπετρα και εκείνος είχε καταγωγή από τη Σητεία», ανέφερε ο ταξίαρχος.
«Ήθελε να ζήσει τον στρατό»
Όπως περιέγραψε ο κ. Ρασούλης, ο Γιώργος Μαζωνάκης εκτελούσε με συνέπεια τα στρατιωτικά του καθήκοντα και δεν επιδίωκε κάποια ιδιαίτερη μεταχείριση λόγω της καλλιτεχνικής του ιδιότητας.
«Κάθε πρωί, πειθαρχημένα, μοίραζε τις διαταγές κινήσεων στους οδηγούς του τάγματος. Δεν ήταν ακόμη η μεγάλη φίρμα που έγινε αργότερα. Ήταν ένας στρατιώτης όπως όλοι οι άλλοι. Ήθελε να ζήσει τον στρατό. Αυτή την εντύπωση μου είχε δώσει», τόνισε.
Ιδιαίτερη σημασία είχε, σύμφωνα με τον ταξίαρχο, η εθελοντική συμμετοχή του τραγουδιστή στην αποστολή της Αλβανίας. Σε μια περίοδο κατά την οποία η γειτονική χώρα βρισκόταν σε βαθιά κρίση και αιματηρή αναταραχή, ο Μαζωνάκης επέλεξε να ακολουθήσει τους Έλληνες στρατιωτικούς.
«Ήρθε οικειοθελώς στην ειρηνευτική επιχείρηση “Alba” ως έφεδρος υπαξιωματικός. Αυτό θα ήθελα να τονιστεί. Ήταν πραγματικό αντράκι στα νιάτα του», δήλωσε χαρακτηριστικά ο Μηνάς Ρασούλης.
Οι βραδιές στο στρατόπεδο Ισμπερής
Η ελληνική δύναμη είχε αναπτυχθεί στην περιοχή των Τιράνων, συμμετέχοντας στην προσπάθεια ειρήνευσης και αποκατάστασης της τάξης. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του ταξιάρχου, περίπου 900 Έλληνες στρατιωτικοί είχαν σταλεί στην Αλβανία, ενώ μεταξύ των αποστολών τους ήταν και η κατάληψη και ασφάλεια του αεροδρομίου των Τιράνων.
Ο Γιώργος Μαζωνάκης διέμενε στο στρατόπεδο Ισμπερής, στα τότε προάστια της αλβανικής πρωτεύουσας. Εκεί, πέρα από τα καθήκοντά του, φρόντιζε με τα τραγούδια του να προσφέρει λίγες στιγμές ξεκούρασης και ψυχαγωγίας στους στρατιωτικούς.
Η εικόνα που περιγράφει ο Μηνάς Ρασούλης είναι χαρακτηριστική των δύσκολων συνθηκών της αποστολής:
«Σταθμεύαμε τα τεθωρακισμένα οχήματα και τα φορτηγά των πέντε τόνων κυκλικά, για λόγους ασφαλείας μέσα στο στρατόπεδο. Στο μέσο στεκόταν ο Μαζωνάκης και μας τραγουδούσε. Ήρθε εθελοντικά και μας διασκέδαζε τα βράδια για μερικές ημέρες».
Δεν υπήρχαν τότε σκηνικά, προβολείς και μεγάλες πίστες. Υπήρχαν στρατιωτικά οχήματα παραταγμένα σε κύκλο, Έλληνες στρατιώτες μακριά από την πατρίδα και στη μέση ένας νεαρός οπλίτης που τραγουδούσε για τους συναδέλφους του.
Η μαρτυρία του ταξιάρχου Μηνά Ρασούλη σκιαγραφεί έναν Γιώργο Μαζωνάκη διαφορετικό από εκείνον που γνώρισε αργότερα το ευρύ κοινό: έναν νέο άνθρωπο πειθαρχημένο, πρόθυμο να υπηρετήσει και αποφασισμένο να σταθεί δίπλα στους υπόλοιπους στρατιώτες σε μια απαιτητική αποστολή εκτός συνόρων.
Ο φίλος μου ο Στέλιος
Μια ακόμη ιδιαίτερη σελίδα από τη σχέση του Γιώργου Μαζωνάκη με τις Ένοπλες Δυνάμεις καταγράφηκε το 1997, όταν συμμετείχε σε ταινία του Ελληνικού Στρατού ερμηνεύοντας το ακυκλοφόρητο τραγούδι «Ο φίλος μου ο Στέλιος», σε μουσική Τάκη Μπουγά και στίχους Πάνου Φαλάρα. Πρόκειται για ένα βαθιά συγκινητικό τραγούδι αφιερωμένο στη φιλία, στην απώλεια, στην προδοσία και στον άνθρωπο που «έντυσε το όνειρο χακί», φωτίζοντας μια λιγότερο γνωστή πλευρά του καλλιτέχνη. Όπως έγραφε ο Τσιμάρας Τζανάτος, «τραγούδι είναι να είσαι με έναν άλλον δίπλα σου — ακόμα και όταν λείπει», μια φράση που αποκτά ξεχωριστό βάρος μέσα από τη συγκεκριμένη, σπάνια ερμηνεία του Μαζωνάκη.