Γράφει ο Μανώλης Σκούληκας Ενώ ο πληθωρισμάς στις ΗΠΑ φτάνει σε ιστορικά υψηλά τριετίας, η εκτόξευση των επιτοκίων συναγωνίζεται μόνο την τιμή της βενζίνης.
Οι Ιρανοί γελοιοποιούν τον Τραμπ καταμετρώντας τις 34 φορές που ανήγγειλε ψευδώς ότι υπάρχει συμφωνία και παρουσιάζουν πλέον την κυβέρνησή του ως τη μόνη αξιόπιστη πηγή, σχετικά με την ύπαρξη ή όχι, μιας συμφωνίας ειρήνης. Την ίδια στιγμή ο Νετανιάχου διαψεύδει επίσης τους ισχυρισμούς του Τραμπ για την δήθεν ενημέρωση του Ισραήλ για αυτή τη συνθήκη ειρήνης-πόσο μάλλον για τη συμφωνία του με αυτήν.
Οι Κούρδοι προδίδονται κατά παραγγελίαν Ερντογάν και οι απειλές για μια αποκαλυπτική επίθεση στο Ιράν έρχονται και απέρχονται με την ταχύτητα του φωτός.
Παρά όμως το γεγονός ότι η αξιοπιστία των δηλώσεων Τραμπ έχει πλέον ξεπεράσει το επίπεδο της κωμωδίας και κατατάσσεται πια στο θέατρο του μπουρλέσκ, οι διεθνείς αγορές επιλέγουν τεχνιέντως και καταχρηστικά να «καταπίνουν» σωρηδόν και αναμφισβήτητα τα εξόφθαλμα αυτά ψέματά του με την υστερόβουλη πρόθεση να κερδοσκοπούν ασύστολα σε χορούς τρισεκατομμυρίων. Η φούσκα της αμερικανικής οικονομίας επιβαρύνεται με ακόμα περισσότερα πλασματικά χρήματα που θα μεταφραστούν σε πληθωρισμό όταν καταρρεύσει η εμπιστοσύνη στο δολάριο, κάτι που η παρούσα κερδοσκοπία φέρνει πιο κοντά.
Παράλληλα η (φιλο)αμερικανική προπαγάνδα διατείνεται ότι το Ιράν είναι διχασμένο και έτοιμο να καταρρεύσει ή να συνθηκολογήσει σε οποιαδήποτε περίπτωση. Η κατάληψη στρατηγικών νησιών, η κεραυνοβόλα «απαγωγή» του ραδιενεργού υλικού και ο βομβαρδισμός υποδομών, ακόμα και με τακτικά πυρηνικά όπλα, παρουσιάζονται ως βιώσιμα σενάρια σε ένα εμβρόντητο κοινό που δεν τολμά να αφιερώσει έστω και πέντε λεπτά έρευνας για να αποκαλύψει την φαντασιοπληξία ψυχωτικού επιπέδου πίσω από όλες αυτές τις δηλώσεις. Ο βομβαρδισμός από σειρά αργυρώνητων «ειδημόνων» και η μέχρι ναυτίας επανάληψη των ίδιων «προβλέψεων» παπαγαλιστί από όλα τα μοχλευόμενα ΜΜΕ έχουν αποβλακώσει το ευρύ κοινό που επιλέγει την δουλοπρεπή απάθεια υπό το πρόσχημα της άγνοιας απέναντι στην ουρανομήκη και ογκολιθική πίεση που υφίσταται από τις άρτια οργανωμένες πλατφόρμες μαζικής εξαπάτησης. Έχουμε φτάσει πλέον στο τελευταίο επίπεδο της υπερπραγματικότητας του Baudrillard, όπου, το περίτεχνο και καθησυχαστικό ψέμα, μας είναι πιο αποδεκτό από οποιαδήποτε πραγματικότητα απαιτεί έστω και λίγη προσπάθεια ή κριτική αντιπαράθεση για την κατάκτησή της.
Την ίδια στιγμή το Ιράν απολαμβάνει την ταπείνωση της Αμερικής, η οποία, εγκλωβισμένη μεταξύ της Ιρανικής εκδικητικότητας και του απάνθρωπου πυρηνικού μονόδρομου, στέκεται σαν λαγός τυφλωμένος από τα φώτα στη μέση του δρόμου, διαιωνίζοντας μια οικονομικά ολέθρια κατάσταση, συμπαρασύροντας και την παγκόσμια αγορά.
Ίσως τελικά τα ψέματα να μην είναι και άσχημη βραχυπρόθεσμη εναλλακτική από την ταπείνωση ή το άνοιγμα των πυρηνικών πυλών. Πόσο όμως ακόμα θα συνεχίσει αυτή η αιμορραγία μέχρι ο αμερικανός πρόεδρος να συρθεί ακούσιος από εχθρούς και συμμάχους στο απονενοημένο; Ας ελπίσουμε ότι θα μπορέσει εξίσου αποτελεσματικά να βαπτίσει ψευδεπίγραφα την εξευτελιστική του αποχώρηση ως αξιοπρεπή εκεχειρία και η ανθρωπότητα θα αποφύγει τα χειρότερα…