Αιγυπτιακά και τουρκικά πολεμικά πλοία συμμετέχουν σε κοινή άσκηση ανοιχτά της Αλεξάνδρειας, διεξάγοντας γυμνάσια πολέμου επιφανείας, ανθυποβρυχιακού πολέμου και αεράμυνας, παράλληλα με εκπαίδευση υποβρύχιων ειδικών επιχειρήσεων. Η ναυτική άσκηση, με την ονομασία «Θάλασσα της Φιλίας 2026», έχει προγραμματιστεί να ολοκληρωθεί στις 9 Νοεμβρίου. Αποτελεί τον δεύτερο γύρο κοινών ναυτικών γυμνασίων από τότε που το Κάιρο και η Άγκυρα τα επανέλαβαν, έπειτα από διακοπή 13 ετών, τον Σεπτέμβριο του 2025. Δεν πρόκειται για εθιμοτυπική επίσκεψη. Ακολουθεί μια επιστολή προθέσεων του Ιουλίου για συνεργασία στην αμυντική βιομηχανία και κοινή ανάπτυξη δυνατοτήτων, στο πλαίσιο μιας προσέγγισης που ξεκίνησε προτού οι δύο χώρες αποκαταστήσουν τις πρεσβευτικές τους σχέσεις το 2023.
Αιγύπτιοι πιλότοι πέταξαν μάλιστα δίπλα σε Τούρκους φέτος, σε μια ξεχωριστή αεροπορική άσκηση στην κεντρική Τουρκία, η οποία περιλάμβανε επίσης δυνάμεις του ΝΑΤΟ. Κατά τη διάρκεια προηγούμενης επίσκεψης στο Κάιρο, η κρατική τουρκική αμυντική βιομηχανία MKE φέρεται να υπέγραψε συμφωνία εξαγωγών και βιομηχανικής συνεργασίας ύψους 350 εκατομμυρίων δολαρίων με τον αιγυπτιακό στρατό.
Το Σάββατο, το Κάιρο επαναλειτούργησε την ιστορική έδρα της πρεσβείας του στην Τρίπολη, το κτίριο της οποίας παρέμενε κλειστό από το 2014, παρόλο που η Αίγυπτος είχε επαναλάβει τις διπλωματικές της δραστηριότητες στην πόλη το 2021.
Τίποτα από αυτά δεν καθιστά την Αίγυπτο σύμμαχο της Τουρκίας. Καθιστά την Αίγυπτο μια χώρα που κάνει δουλειές με μια κυβέρνηση της οποίας τις φιλοδοξίες εξακολουθεί να δυσπιστεί, ενίοτε έντονα. Πριν από τρεις εβδομάδες, το κοινοβούλιο της ανατολικής Λιβύης ενέκρινε την επικύρωση του αμφιλεγόμενου θαλάσσιου μνημονίου του 2019 με την Τουρκία, ανατρέποντας την προηγούμενη αντίθεσή του στη συμφωνία. Το Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας απέρριψε την απόφαση στις 20 Οκτωβρίου, κηρύσσοντας το μνημόνιο παράνομο και άκυρο. Η Αίγυπτος απέρριψε την ψηφοφορία μέσα σε μία ημέρα. Στη συνέχεια, το Σάββατο, το Κάιρο επαναλειτούργησε την ιστορική έδρα της πρεσβείας του στην Τρίπολη, το κτίριο της οποίας παρέμενε κλειστό από το 2014, παρόλο που η Αίγυπτος είχε επαναλάβει τις διπλωματικές της δραστηριότητες στην πόλη το 2021. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης, Αιγύπτιοι αξιωματούχοι συζήτησαν επίσης εμπορικά, επενδυτικά και ενεργειακά έργα με την κυβέρνηση της δυτικής Λιβύης, την οποία η Τουρκία φλερτάρει επί χρόνια.
Το πρόσεξε και το Ισραήλ, δύο φορές. Το Υπουργείο Εξωτερικών του καταδίκασε την ψηφοφορία στη Λιβύη την επομένη της έγκρισής της, χαρακτηρίζοντάς την παραβίαση των δικαιωμάτων των περιφερειακών του εταίρων. Στη συνέχεια, την Πέμπτη, ανώτεροι αξιωματούχοι άμυνας από το Ισραήλ, την Ελλάδα και την Κύπρο συναντήθηκαν στην Αθήνα και δήλωσαν ότι το ίδιο μνημόνιο παραβιάζει τα κυριαρχικά δικαιώματα τρίτων κρατών και δεν έχει καμία νομική ισχύ για αυτά. Συμφώνησαν επίσης να συγκροτήσουν μια κοινή ομάδα εργασίας για την αμυντική βιομηχανία. Ήταν μια χρήσιμη δήλωση. Ήταν όμως απλώς μια δήλωση. Οι πλατφόρμες φυσικού αερίου, τα υποθαλάσσια καλώδια και οι θαλάσσιες οδοί σε μια αμφισβητούμενη θάλασσα χρειάζονται κάτι περισσότερο από μια κοινή διακήρυξη για να παραμείνουν προστατευμένα, και η Άγκυρα μόλις απέκτησε ένα πολιτικό άνοιγμα στην ανατολική Λιβύη που δεν διέθετε πριν από έναν μήνα.
Οι θαλάσσιοι ελιγμοί είναι μόνο το ένα μέτωπο. Το δεύτερο διατρέχει τον παλαιότερο πόλεμο της Τουρκίας. Το PKK ανακοίνωσε πριν από έναν και πλέον χρόνο ότι θα διαλυθεί και θα καταθέσει τα όπλα, αφού του το ζήτησε ο ιδρυτής του, Αμπντουλάχ Οτζαλάν. Ο ίδιος ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας δήλωσε τον Σεπτέμβριο ότι δεν είχαν υλοποιηθεί απτά βήματα αφοπλισμού. Μια περιορισμένη αποχώρηση, την οποία ανέφεραν τουρκικές πηγές ασφαλείας, οδήγησε το PKK στην εκκένωση τεσσάρων καταφυγίων στην περιοχή Μετίνα του βόρειου Ιράκ στις 8 Οκτωβρίου — η πρώτη ορατή κίνηση εδώ και μήνες, αν και απέχει πολύ από το να αποδείξει ότι ο αφοπλισμός είναι πραγματικός. Το κοινοβούλιο έχει ήδη ψηφίσει νόμο που προβλέπει την αναστολή ορισμένων ερευνών και διώξεων, καθώς και την αναβολή εκτέλεσης ορισμένων ποινών, μόλις οι θεσμοί ασφαλείας επιβεβαιώσουν ότι το PKK τερμάτισε τις δραστηριότητές του και παρέδωσε τα όπλα του. Το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας πρέπει στη συνέχεια να επικυρώσει αυτή τη διαπίστωση με απόφαση που θα δημοσιευθεί στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. Μια διακομματική κοινοβουλευτική επιτροπή παρακολούθησης ανακοινώθηκε στα τέλη Οκτωβρίου, αλλά η νομική σκανδάλη δεν έχει τραβηχτεί ακόμη.
Εάν ο αφοπλισμός γίνει ποτέ πραγματικότητα, το όφελος για την Άγκυρα θα είναι σημαντικό. Τέσσερις δεκαετίες αντιτρομοκρατικού αγώνα έχουν απορροφήσει τουρκικά χρήματα, ανθρώπινο δυναμικό και πολιτική προσοχή. Ένα γνήσιο τέλος αυτού του πολέμου δεν θα έδινε στον Ερντογάν έναν εφεδρικό στρατό για να τον στρέψει κατά του Ισραήλ. Θα απελευθέρωνε, όμως, πόρους και προσοχή που μέχρι τώρα δεν είχε άλλη επιλογή από το να δαπανά στο εσωτερικό, και μια κυβέρνηση με λιγότερες εστίες φωτιάς εντός των συνόρων της είναι μια κυβέρνηση με μεγαλύτερα περιθώρια δράσης πέρα από αυτά.
«Η διευθέτηση θα μπορούσε να επιτρέψει στην Άγκυρα να απαλλαγεί από ένα πολιτικά κοστοβόρο φυλάκιο, επιδιώκοντας παράλληλα τις προτεραιότητες ασφαλείας της μέσω στενότερου συντονισμού με τη Βαγδάτη, ιδίως όσον αφορά την παρουσία του PKK στο Σιντζάρ».
Μια παρόμοια προσαρμογή βρίσκεται σε εξέλιξη στη γειτονική χώρα. Η Τουρκία και το Ιράκ κατέληξαν σε συμφωνία στις 23 Σεπτεμβρίου που καλύπτει τη σταδιακή παράδοση της βάσης Μπασίκα-Ζιλκάν κοντά στη Μοσούλη, ενός στρατιωτικού προγεφυρώματος που ενοχλούσε τη Βαγδάτη επί μία δεκαετία. Στις 8 Νοεμβρίου οι δύο κυβερνήσεις το επιβεβαίωσαν εκ νέου με νέα κοινή δήλωση: η Άγκυρα ανέφερε ότι θα ξεκινήσει τα απαραίτητα βήματα για τη σταδιακή μεταβίβαση της Μπασίκα-Ζιλκάν στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση του Ιράκ, και οι δύο πλευρές συμφώνησαν να θέσουν σε λειτουργία την Κοινή Επιτροπή Συντονισμού Ασφαλείας για την παρακολούθηση των εξελίξεων στο Σιντζάρ, όπου η Βαγδάτη υπάγει μέλη των Μονάδων Αντίστασης του Σιντζάρ των Γεζίντι υπό ομοσπονδιακή στρατιωτική διοίκηση. Δεν έχει οριστεί ημερομηνία για την παράδοση και η Τουρκία διατηρεί άλλες βάσεις στο Ιράκ. Η διευθέτηση θα μπορούσε να επιτρέψει στην Άγκυρα να απαλλαγεί από ένα πολιτικά κοστοβόρο φυλάκιο, επιδιώκοντας παράλληλα τις προτεραιότητες ασφαλείας της μέσω στενότερου συντονισμού με τη Βαγδάτη, ιδίως όσον αφορά την παρουσία του PKK στο Σιντζάρ.
Η Συρία έφερε τη μεγαλύτερη αλλαγή απ’ όλες, και αυτή ήρθε πρώτα με τον δύσκολο τρόπο. Μια επίθεση της συριακής κυβέρνησης τον Ιανουάριο κατέλαβε μεγάλες εκτάσεις εδαφών που προηγουμένως ελέγχονταν από τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF), και η ενσωμάτωση που ακολούθησε οφειλόταν τόσο σε εκείνη την ήττα όσο και στη διπλωματία. Τον Αύγουστο, ο διοικητής των SDF, Μαζλούμ Αμπντί, ανακοίνωσε ότι η αποστολή της δύναμης ολοκληρώθηκε και ότι διαλύεται ως ανεξάρτητη στρατιωτική δύναμη μετά την ενσωμάτωση των μαχητών της σε ταξιαρχίες του συριακού στρατού. Αυτό έβαλε επίσημα τέλος στην ανεξάρτητη, κουρδικής ηγεσίας στρατιωτική διοίκηση που η Τουρκία θεωρούσε επί μακρόν απειλή συνδεδεμένη με το PKK στα σύνορά της, χωρίς άμεση τουρκική στρατιωτική επίθεση. Παραμένουν ερωτήματα σχετικά με τα πολιτικά δικαιώματα των Κούρδων, την τοπική διακυβέρνηση και το ποιος ελέγχει αυτές τις νεοενταχθείσες μονάδες. Όμως οι SDF δεν υφίστανται πλέον επίσημα ως ανεξάρτητη στρατιωτική δύναμη, εξαλείφοντας μία από τις σημαντικότερες κουρδικές στρατιωτικές δομές που η Τουρκία θεωρούσε επί μακρόν άμεση απειλή για την ασφάλειά της.
Βάλτε αυτά τα κομμάτια στο ίδιο τραπέζι και αναδύεται ένα μοτίβο που κανένα από αυτά δεν δείχνει από μόνο του. Η Τουρκία πραγματοποιεί γυμνάσια με το πολεμικό ναυτικό της Αιγύπτου, ενώ ταυτόχρονα ανταγωνίζεται την Αίγυπτο για τα θαλάσσια σύνορα στη Μεσόγειο. Έχει ένα νέο πολιτικό άνοιγμα στην ανατολική Λιβύη. Η σαραντάχρονη σύγκρουσή της με το PKK παραμένει άλυτη, αλλά βρίσκεται σε εξέλιξη μια πρωτοφανής και ακόμη εύθραυστη διαδικασία αφοπλισμού. Η πιο άβολη βάση της στο Ιράκ κλείνει αθόρυβα και η κουρδική δύναμη που την ανησυχούσε περισσότερο στη Συρία δεν υπάρχει πλέον ως ανεξάρτητος στρατός. Οι κινήσεις στη Μεσόγειο έγιναν μέσα σε τρεις εβδομάδες. Οι κουρδικές και συριακές χρειάστηκαν πολύ περισσότερο χρόνο για να ωριμάσουν. Τίποτα από αυτά δεν αποδεικνύει ότι ο Ερντογάν ετοιμάζεται να αντιμετωπίσει ευθέως το Ισραήλ, και εξακολουθεί να αντιμετωπίζει πραγματικούς περιορισμούς χρημάτων και αντικρουόμενων προτεραιοτήτων στο εσωτερικό. Συνολικά, όμως, αυτές οι εξελίξεις θα μπορούσαν να μειώσουν ορισμένους από τους περιορισμούς στις περιφερειακές φιλοδοξίες της Άγκυρας, δίνοντας στον Ερντογάν μεγαλύτερο περιθώριο να επικεντρωθεί στην Ανατολική Μεσόγειο.
«Το Ισραήλ δεν χρειάζεται να πανικοβληθεί ότι θα εμφανιστεί ένας τουρκικός στόλος αύριο. Πρέπει να σταματήσει να αιφνιδιάζεται από έναν τέτοιο στόλο σε έναν χρόνο από τώρα».
Η απάντηση του Ισραήλ θα πρέπει να ανταποκρίνεται στην κλίμακα αυτού του μοτίβου, όχι μόνο στους τίτλους των ειδήσεων που το τροφοδοτούν μέρα με τη μέρα. Μια τριμερής δήλωση με την Αθήνα και τη Λευκωσία είναι μια αξιοπρεπής αρχή, όχι μια ολοκληρωμένη στρατηγική. Αυτό που προστατεύει πραγματικά τις πλατφόρμες φυσικού αερίου και τις οδούς εξαγωγής είναι η θαλάσσια επιτήρηση που λειτουργεί όλο το εικοσιτετράωρο και όχι κατόπιν εορτής μετά από μια κρίση, η ανταλλαγή πληροφοριών πριν ξεκινήσουν τα προβλήματα και τα έργα αμυντικής βιομηχανίας που αντέχουν στον χρόνο. Αξίζει επίσης να συνεχιστεί το φλερτ με το Κάιρο και να διατηρηθεί διαχωρισμένο από την Άγκυρα στην ισραηλινή σκέψη. Η απόρριψη της συμφωνίας της Λιβύης από την Αίγυπτο δεν ήταν χάρη προς το Ισραήλ· ήταν η Αίγυπτος που προστάτευε τα δικά της συμφέροντα, και αυτό ακριβώς το ιδιοτελές συμφέρον είναι που κρατά την πόρτα του Καΐρου ανοιχτή προς το παρόν, όποιες κοινές ναυτικές ασκήσεις κι αν πραγματοποιήσουν το Κάιρο και η Άγκυρα τον επόμενο χρόνο.
Τους τελευταίους μήνες, η περιφερειακή θέση της Τουρκίας έχει μετατοπιστεί: μέσω του νέου πολιτικού της ανοίγματος στην ανατολική Λιβύη, των εξελίξεων στα βουνά του βόρειου Ιράκ, της σταδιακής παράδοσης της βάσης της έξω από τη Μοσούλη και του μετασχηματισμού της στρατιωτικής τάξης σε ολόκληρη τη βορειοανατολική Συρία. Καμία από αυτές τις τέσσερις ιστορίες δεν είχε στον τίτλο της το όνομα του Ισραήλ, κι όμως και οι τέσσερις καταλήγουν τελικά στην πόρτα του. Κάθε λογαριασμός που ο Ερντογάν φέρνει πιο κοντά στη διευθέτηση θα μπορούσε να του δώσει μεγαλύτερη ελευθερία να ανοίξει έναν νέο, και η Ανατολική Μεσόγειος είναι το προφανές μέρος για να τη δαπανήσει. Το Ισραήλ δεν χρειάζεται να πανικοβληθεί ότι θα εμφανιστεί ένας τουρκικός στόλος αύριο. Πρέπει να σταματήσει να αιφνιδιάζεται από έναν τέτοιο στόλο σε έναν χρόνο από τώρα.
Middle East forum