Γράφει ο Μανώλης Σκούληκας
Μετα το φιάσκο των Ενδιαμέσων Εκλογών η μόνη διέξοδος του Τραμπ από μια καταστροφική θητεία είναι ένας πολύ καλός χειρισμός της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ. Όμως, καθώς στερείται βιώσιμων εναλλακτικών και στα δύο φλεγόμενα μέτωπα, είναι πιθανόν, όπως αναλύσαμε και στο άρθρο της προηγούμενης Κυριακής (βλ. «Προ των Θυρών της Κολάσεως»), να καταφύγει στο απονενοημένο πυρηνικό χτύπημα στο Ιράν.
Μέχρι τώρα αυτή η προοπτική φάνταζε μονομερώς ατιμώρητη, καθώς κανένας από τους Ευρασιάτες ανταγωνιστές του δεν θα διακινδύνευε ένα γενικευμένο πυρηνικό πόλεμο, προκειμένου να ανταποδώσει ακόμα και για την ολοσχερή καταστροφή του Ιράν. Οι πρόσφατες όμως κυβερνο-επιθέσεις προσφέρουν μια λιγότερο αποτρόπαια εναλλακτική, καθόλου όμως λιγότερο πολύνεκρη.
Αν τελικά πίσω από τις κυβερνο-επιθέσεις αυτές βρίσκεται η Κίνα (ή το ευρύτερο Ευρασιατικό λόμπι), τότε αυτές θα μπορούσαν να αποτελούν μια προειδοποίηση στις ΗΠΑ να μην κλιμακώσουν πυρηνικά στο Ιράν γιατί θα μπορούσαν να βρεθούν αντιμέτωπες με μια κυβερνο-απειλή που θα μπορούσε να τους κοστίσει πολύ ακριβά σε έμψυχο και άψυχο κόστος.
Αναλόγως με την κλιμάκωσή τους, μια αντίστοιχη ανταποδοτική κυβερνο-επίθεση θα μπορούσε να καθηλώσει ακόμα και για εβδομάδες καίριες υποδομές επικοινωνιών, μετακομιδής, υδροδότησης και ηλεκτροδότησης με τραγικά αποτελέσματα, τα οποία, αναλόγως της διάρκειας της επιθέσεως αυτής, θα μπορούσαν να ανέλθουν μέχρι και σε δεκάδες εκατομμύρια νεκρούς. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, η οικονομία των ΗΠΑ θα πληγεί ανεπανόρθωτα ενώ το διεθνές τους κύρος ως μονοκρατορία θα εξοβελιστεί στα Τάρταρα.
Σαφώς, η πρακτική επίδειξη του εύρους και της αποτελεσματικότητας μιας τέτοιας ασύμμετρης επίθεσης, διασκέδασε κάθε αμφιβολία για την ικανότητα και την πρόθεση της Κίνας να προβεί σε μια τέτοια ανταπόδοση. Μέχρι στιγμής η επίδειξη έγινε αναίμακτα αλλά κατέστησε ηλίου φαεινότερες τις τραγικές προεκτάσεις και συνέπειες που θα μπορούσε να έχει σε περίπτωση που εφαρμοζόταν υπό κλιμάκωση.
Εδώ είναι σημαντικό να συνδέσουμε και τέσσερα άλλα γεγονότα που συνυπάρχουν στο ίδιο πεδίο και πιθανότατα συνδέονται με τις κυβερνο-επιθέσεις.
- Στις ΠΑ πλέον δεν υφίσταται κανένας ποΗΗΗΠΑ πλέον δεν υφίσταται καμμία πολιτική παράταξη που να μπορεί να αντιταχθεί στην Κίνα. Οι Ρεπουμπλικάνοι φαλίρισαν μετά τις Ενδιάμεσες Εκλογές και δεν έχουν κανένα τρόπο να καλύψουν το εκλογικό χάσμα μέχρι τις επόμενες εκλογές σε δύο χρόνια, παρά μόνο με μια 180ο στροφή. Δεδομένου του ναρκισσισμού και του ανορθολογισμού του Τραμπ αυτό φαντάζει επιστημονική φαντασία. Από την άλλη οι αλωμένοι από την άκρα αριστερά και τον μουσουλμανισμό Δημοκρατικοί κυμαίνονται μεταξύ του γελοίου και του αξιολύπητου. Ίσως οι κυβερνο-επιθέσεις να επιδιώκουν τη συνθηκολόγησή των ΗΠΑ ενώπιον αυτού του νέου δεδομένου.
- Η αποκάλυψη κατασκόπων της Κίνας στον τομέα των προηγμένων ημιαγωγών, δείχνει κάποια υγιή αντανακλαστικά από τις ΗΠΑ που προσπαθούν να καθαρίσουν τα του οίκου τους, προξενώντας όμως την οργή της Κίνας που θεωρεί ότι δικαιούται να αντιγράφει την τεχνολογία των ανταγωνιστών της. Πιθανόν οι κυβερνο-επιθέσεις να απειλούν ώστε αυτή η εκκαθάριση να μη συνεχιστεί περαιτέρω.
- Το Ιράν πλέον οσμίζεται ως καρχαρίας το αίμα μέσα στο νερό και θέτει χρονικά τελεσίγραφα συμμόρφωσης των ΗΠΑ και του Ισραήλ προτού ξεκινήσει να απειλεί θανάσιμα τις υποδομές των πετρομοναρχιών με την ολέθρια προοπτική να τις δορυφοριοποιήσει και να τις απομακρύνει από το πετροδολάριο.
- Η Κίνα προσφάτως διεμήνυσε εκ νέου την προοπτική ενώσεώς της με την Ταιβάν σε ένα μοντέλο σαν το Χονγκ-Κόνγκ. Σε αυτή την οικτρή θέση που έχει περιέλθει η Αμερική, πολύ σύντομα δεν θα μπορεί παρά να συνομολογήσει την αναγνώριση αυτής της ένωσης, προκειμένου να εξασφαλίσει μια στοιχειωδώς αξιοπρεπή απεμπλοκή από τη Μέση Ανατολή, κάτι που δεν ήταν ακόμα έτοιμη να αποδεχτεί στην προηγούμενη συνάντηση στο Πεκίνο. Σύντομα όμως έρχεται και νέα συνάντηση μεταξύ Πούτιν, Τραμπ και Σι, η οποία έχει τις προϋποθέσεις να αποτελέσει, αν όχι τη Γιάλτα, πιθανότατα την Τεχεράνη του σοβούντος παγκοσμίου ανταγωνισμού.
Σε μια τέτοια συνάντηση ο Τραμπ θα προσπαθήσει να αποφύγει να γίνει ο νέος Χούβερ βυθίζοντας τη χώρα του σε μακροχρόνια ύφεση, αλλά δεν θα τα καταφέρει να αποφύγει να γίνει ο νέος Μονρόε καταδικάζοντας τη χώρα του σε απομονωτισμό. Και ακόμα χειρότερα, διότι, ενώ το δόγμα Μονρόε έδωσε την ευκαιρία στις ΗΠΑ να ενδυναμωθούν για να εξέλθουν από τον απομονωτισμό τους ως υπερδύναμη, αντιθέτως, το γελοιωδώς αυτοαποκαλούμενο εκ του ιδίου «Δόγμα Ντονρόε» θα καταδικάσει τις ΗΠΑ σε μια απομόνωση που θα τις επαναφέρει σε ένα δευτεραγωνιστικό τοπικό ρόλο, όσο η Κίνα σφετερίζεται τα σκήπτρα της απερχόμενης υπερδυνάμεως.