Το θρίλερ, σχετικά με την πόντιση του καλωδίου, το ρόλο με τη Γαλλία, και πάνω από όλα, με την τύχη των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, συνεχίζεται.
Της Μαρίας Νεγρεπόντη Δελιβάνη | Newsbreak
Η παρατεταμένη σιγή της Κυβέρνησης, σχετικά με την γαλλική ρηματική διακοίνωση δημιουργεί έντονη ανησυχία. Αυτή η τελευταία, όπως όλα δείχνουν, φυλάσσεται ως επτασφράγιστο μυστικό, καθώς οι σχετικές της πληροφορίες, που θα δινόταν επιτέλους στους αρχηγούς κομμάτων (σύμφωνα με σχετική δήλωση του κ. Χατζηδάκη) ακυρώθηκε. Αλλά, και καθώς, η απόκρυψη του περιεχομένου της υποστηρίζεται και από την απόλυτη σιωπή του Υπουργείου Εξωτερικών, δικαιώνοντας, δυστυχώς, πέρα για πέρα, τις θλιβερές διαπιστώσεις του φίλου Γιώργου Χαρβαλιά, στην κυριακάτική «δημοκρατία», περί ουσιαστικής ανυπαρξίας του.
Και διερωτάται ο μέσος Έλληνας, που δεν ανήκει σε κάποιο πολιτικό κόμμα, για το πως είναι δυνατόν η Κυβέρνησή του να αρνείται να του δώσει, πριν από όλους και όλα, στον ίδιο, τις απαιτούμενες πληροφορίες για το συμβάν που όπως φαίνεται ρίχνει ολοένα πιο σκούρες σκιές στα κυριαρχικά δικαιώματα της πατρίδας. Να τον καθησυχάσει, αν γίνεται, ανάμεσα και σε άλλα, για το ότι η αντιπολίτευση δημιουργεί φοβίες εκ του μη όντος, και όλα καλά και ομαλά γύρω από το καλώδιο. Όταν έγραψα το σχετικό (αρχικό για την υπόθεση) άρθρο μου, που δημοσιεύτηκε στο newsbreak στις 11 τρέχ., γύρω από το μυστήριο του καλωδίου, είχα εκφράσει την πεποίθηση, ότι το κλειδί του βρίσκεται στη γαλλική ρηματική διακοίνωση. Και ότι, πριν κατηγορήσουμε τη Γαλλία ότι μας πρόδωσε και μας πούλησε, πρέπει να έχουμε μια ξεκάθαρη εικόνα γύρω από το περιεχόμενο της. Δεν φαντάστηκα ότι η Κυβέρνηση θα εμφάνιζε τέτοιας έκτασης πανικό, ώστε να έχει περάσει εβδομάδα, χωρίς ο ελληνικός λαός να γνωρίζει τι, επιτέλους, συμβαίνει στο σπίτι του. Δυστυχώς, η απαισιοδοξία για το που πάει η πατρίδα μας είναι αναπόφευκτη, σε συνδυασμό και με τη πάγια κυβερνητική τάση να εμφανίζει την καταστροφή, ως επιτυχία. Αφού ακούσαμε για αρκετό καιρό το «πόσο καλά πηγαίνει» η ανύπαρκτη δυστυχώς ανάπτυξη, και πόσο μας θαυμάζουν οι ξένοι (πολλοί από τους οποίους μας κατέστρεψαν με τα Μνημόνια), για τον κατάλογο των θριάμβων μας προστίθενται, με ολοένα πιο απειλητικούς τρόπους, και το γκριζάρισμα των χωρικών μας υδάτων.
Οι δυσκολίες μας, δυστυχώς, είναι γνωστές και σοβαρές σε πολλούς τομείς, κυρίως βέβαια μετά την υπογραφή των εγκληματικών Μνημονίων. Και η, διόλου εύκολη προσπάθεια αντιμετώπισής τους, εξυπακούεται ότι απαιτεί την άμεση και συνεχή συμπαράσταση του ελληνικού λαού. Η απόκρυψη, από αυτόν, της πραγματικότητας, και ακόμη περισσότερο η συστηματική αλλοίωσή της είναι, ασυζητητί, καταστρεπτική για πλήθος εμφανών λόγων. Και ως πρώτο και κυρίαρχο αρκούμαι να τον αναφέρω ως ερώτημα: ποιοι θα χρειαστεί (αν χρειαστεί) να υπερασπίσουν μια πατρίδα που χάνεται, όταν αυτή συστηματικά εμφανίζεται δαφνοστεφής στον οικονομικό τομέα, ενόσω αυτός καταποντίζεται και με συνεχείς επιτυχίες στην εξωτερική της πολιτική, ενόσω απειλούνται ολοένα και σοβαρότερα τα κυριαρχικά της δικαιώματα;