Μοναχή Χερουβειμία η 30χρονη Ελληνίστρια Νεομάρτυρας Ομολογήτρια!… Στοχοποιήθηκε στο διδακτορικό της γιατί δεν συναίνεσε να παραχαράξει την Πατερική αλήθεια και δολοφονήθηκε από το δοτό Ακαδημαϊκό κατεστημένο γιατί αρνήθηκε να υπηρετήσει το ”αφήγημά” του! Πολεμήθηκε από το Ίδρυμα Σόρος και το Εβραικό Ακαδημαικό λόμπι και Ιησουιτισμό!
Ρουμάνα που στο διδακτορικό της στην Ουγγαρία στη Βουδαπέστη έπεσε θύμα επιστημονικής και ομολογιακής διαμάχης και εξοντώθηκε με δόλια μέσα.. Επέστρεψε στη Ρουμανία απλά και μόνο για ν΄αφήσει τα κόκκαλά της σε πάτριο έδαφος αφού πρώτα ρασοφορέθηκε..
Mάρτυρας της πίστης και της επιστήμης!!
Το κάθε καθεστώς για να αντέξει έχει ανάγκη από ”συνεργάτες” διανοούμενους ,εξαγορασμένες συνειδήσεις, πνευματικούς μισθοφόρους που στρατολογεί ως κήνσορες για να επιβάλει το αφήγημα του!! Και η λογοκρισία είναι τέτοια που ο σύγχρονος μακαρθισμός φθάνει στο σημείο τέτοιων εκκαθαρίσεων-αποκλεισμών ώστε να μην υπάρχει αν είναι δυνατόν ούτε μια διαφορετική άποψη.. Η μια ”αλήθεια”.. Το ζήσαμε και επί απαρτχάιντ-κόβιντ..
Την σκότωσαν επειδή δεν δέχθηκε να προδώσει την Ορθόδοξη πίστη της.
Στο κοιμητήριο της Ι.Μ Πέτρου Βόντα στη Ρουμανία αναπαύεται η μοναχή Χερουβειμία-κατά κόσμον Σβετλάνα Μιχαέλα Τανάσα. Η αδελφή Χερουβειμία σπούδασε αρχαία ελληνικά και λατινικά στο πανεπιστήμιο Ιασίου Ρουμανίας και έλαβε μια υποτροφία από το ίδρυμα Σόρος, για ένα μάστερ στο CEU (Central European University) της Βουδαπέστης. Η εργασία που της ανέθεσαν ήταν να ερευνήσει ένα χειρόγραφο της Ερμηνείας στη Γένεση του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου και εκεί απέδειξε ότι το κειμενο που είχαν τυπώσει οι Ιησουίτες και έπειτα εισήγαγε ο J.P.Migne στην Ελληνική Πατρολογία είχε πολλές παρεμβάσεις και αλλοιώσεις σε σχέση με το ερευνώμενο Χρυσοστομικό κείμενο.
Το συμπέρασμά της ήταν ότι μια κριτική έκδοση της Ερμηνείας της Γένεσης θα αποδείκνυε τις αυθαίρετες προσθήκες των Ιησουιτών.
Οι καθηγητές εκτίμησαν τη δουλειά της και της πρότειναν να κάνει και διδακτορικό.
Η διδακτορική της διατριβή θα είχε ως κεντρικό άξονα την ερμηνεία της Γενέσεως. Έπρεπε να αποδείξει ότι οι Άγιοι Πατέρες στην ερμηνεία της Γενέσεως στηρήχθηκαν στον Ωριγένη. Η Σβετλάνα άρχισε να μελετά χωρίς να έχει καταλαβεί αρχικά τι σκοπό είχαν. Όσο όμως διάβαζε τους Αγιους Πατέρες καταλάβαινε τι βλασφημία της ζητούσαν να αποδείξει. Μου είχε αφήσει η ίδια και τα έχω εδώ, την ερμηνεία του Αγίου Αυγουστίνου (στα λατινικά), του Ωριγένη (στα ελληνικά), του Θεοδωρήτου (στα ελληνικά), του Αγίου Εφραίμ του Σύρου (στα Αγγλικά), ακόμα και ένα σχόλιο του Φίλωνος του Αλεξανδρινού (στα ελληνικά), έργα τα οποία είχε διαβάσει στο πρωτότυπο στη Βουδαπεστη. Όσο διάβαζε τόσο καταλάβαινε ότι οι Άγιοι Πατέρες όχι μόνο δεν ακολούθησαν τις θέσεις του Ωριγένη, αλλά ένας από τους λόγους που τα έγραψαν ήταν για να καταπολεμήσουν τις αιρετικές θέσεις του Ωριγένη.
Κάποια στιγμή παίρνοντας πληροφορίες για τους καθηγητές της έμαθε ότι οι πιο πολλοί από αυτούς ήταν Εβραίοι, ενώ σιγά-σιγά διαπίστωσε το πόσο περιφρονούσαν την Ορθοδοξία.
‘Όταν ανακοίνωσε το πόρισμα της έρευνας της είπαν: ’’Οχι, διάβασέ το άλλη μία φορά, δεν είναι έτσι, ξανασκέψου το. Εμείς σε πληρώνουμε για να αποδείξεις κάτι και εσύ πρέπει να το κάνεις’. Ακολούθησαν πολλές αντεγκλήσεις και επιχειρηματολογίες.
Μετά από κάποιο διάστημα γύρισε στην πατρίδα της τη Ρουμανία για να πάρει κάποια πράγματα. Επειδή δεν αισθανόνταν καλά επισκέφθηκε έναν γιατρό για εξετάσεις. Έτσι ανακάλυψε ότι είχε έναν ταχέως εξελισσόμενο καρκίνο του δέρματος, στην περιοχή της αριστερής του ωμοπλάτης. Υπήρχε μόνο μία εξήγηση: είχε ακτινοβοληθεί. ( Είχαν τοποθετήσει δηλαδή έναν μηχανισμό που εκπέμπει δέσμη ακτινοβολίας σε κάποιο μέρος που σύχναζε και περνούσε πολλές ώρες. π.χ το γραφείο της και η ακτινοβολία έπεφτε πάνω της, στην προκειμένη περίπτωση στην αριστερή ωμοπλάτη).
Ο γιατρός της είπε ότι έχει λίγους μήνες ζωής. Γύρισε στη Βουδαπέστη να πάρει τα πράγματα της. ΄΄Μη φεύγεις έχουμε λύσεις για την αρρώστιά σου. Άκου μας και θα γλυτώσεις΄΄. Πήρε όσα πράγματα μπορούσε (τα πιο πολλά βιβλία της εμειναν εκεί) και γύρισε στη χώρα της στον πατέρα Ιουστίνο Πίρβου ( ηγούμενος της μονής Πέτρου Βόντα και μέγας ομολογητής ) και του τα διηγήθηκε όλα. Αυτός της είπε να μείνει στο μοναστήρι. Αυτό έγινε τον Αύγουστο του 1997.
Πέρασε ενάμιση χρόνο γεμάτο πόνους. Γρήγορα έκανε μετάσταση. ’Έλιωνε μέρα με τη μέρα. Δέχτηκε να ρασοφορεθεί και λίγο πριν πεθάνει έγινε μοναχή. Δεν ήθελε να πάρει μορφίνη, θέλοντας με τον πόνο να σβήσει τις αμαρτίες της.
Τα ουρλιαχτά πόνου προαγγέλουν ακόμη και σήμερα σε όσους την άκουσαν τα βάσανα της κολάσεως. Ο Θεός εισάκουσε την τελευταία της επιθυμία να μην πεθάνει πριν την πανήγυρη της μονής (Σύναξις των Αγίων Αρχαγγέλων). Μετά την αγρυπνία την νύχτα της 7ης προς 8η Νοεμβρίου 1998 στις 03.00 η Αγία μάρτυς Χερουβειμία εκοιμήθη, έτοιμη να ομολογήσει μπρος στον Τριαδικό Θεό των αγώνα των Ορθοδόξων ενάντια στον άρχοντα του αιώνα τούτου.
Η αδελφή Χερουβειμία μας διηγούνταν ότι είχαν φύγει από το CEU για τον ίδιο λόγο, καρκίνο του δέρματος, ένας φοιτητής από τη Βουλγαρία, ένας από τη Γεωργία και ένας από της Η.Π.Α. Λυπάμαι που δε μπορώ να πω τα ονόματά τους, ίσως κάποιος κάποτε τα μάθει. Η ορθοδοξία είναι ζωντανή και καρποφορεί εν αληθεία, ενώ ο σπόρος της πίστεως είναι το αίμα των μαρτύρων. Η μεγάλη υποκρισία ήταν ότι μετά την αναχώρηση της Μητέρας Heruvima, οι πρώην δάσκαλοί της καθιέρωσαν το Βραβείο Svetlana Tanasă στο CEU, για το καλύτερο έργο της χρονιάς. ( marturisitorii)
ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ, ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΚΑΙ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ
«…Το πρόσωπό της έλαμπε από φως. Έτσι, άρρωστη, δεν έχανε ποτέ την εκκλησία και, αφού επέστρεφε από την εκκλησία, αγρυπνούσε».
Στη γιορτή του Αγίου Νικολάου, 6 Δεκεμβρίου 1997, η Σβετλάνα θα απαρνηθεί τον εαυτό της και θα αρραβωνιαστεί τον Νυμφίο Χριστό, υποβαλλόμενη στην κουρά με το όνομα Χερουβειμία. Θα αναλάβει το μοναστικό άθλημα με την ίδια ευθύνη με την οποία, στον κόσμο, συνέχισε τις σπουδές της. Έδωσε μια σκληρή μάχη με τις αδυναμίες του σώματός της, τις οποίες συχνά τιμωρούσε με νηστεία και εγκατάλειψη όλων όσων θα της έφερναν έστω και την παραμικρή γλυκύτητα: «Μία φορά κάθε δέκα μέρες έτρωγε δύο μήλα και ψωμί φτιαγμένο από αλεύρι φαγόπυρου και στεγνωμένο στη σόμπα και έπινε χυμό φρούτων», θυμάται η μητέρα Π. «Δεν ξέρω πόσο καιρό τήρησε αυτό το καθεστώς. Αλλά το πρόσωπό της έλαμπε από φως. Έτσι, άρρωστη, δεν έχανε ποτέ την εκκλησία και, αφού επέστρεφε από την εκκλησία, αγρυπνούσε, διαβάζοντας με τις μοναχές στο Παρεκκλήσι της Θεοτόκου, τον Ακάθιστο και το Ψαλτήρι. Στη συνέχεια, μετέφραζε από το τεράστιο έργο του Πατέρα Σεραφείμ Ρόουζ. Κατά τη διάρκεια της ημέρας εργαζόταν με τα ορφανά του μοναστηριού, έκανε διαλογισμούς στα γαλλικά, τα αγγλικά, τα ρουμανικά, ακόμη και τα λατινικά. Είχε επίσης αποκτήσει έναν μαθητή που την επισκεπτόταν συχνά μέχρι τους τελευταίους μήνες της ζωής της, τον οποίο διαλογιζόταν στα λατινικά και τα ελληνικά. Ονειρευόταν να κάνει την Μονή Πέτρου-Βόδα μια σχολή ησυχαστικής πνευματικότητας, παρόμοια με το Κίνημα της Φλεγόμενης Βάτου. Επρόκειτο να ξεκινήσει να μεταφράζει σημαντικά βιβλία για την ορθόδοξη θεολογία. Δεν τα κατάφερε». Η ύπουλη ασθένεια συνέχισε να καταστρέφει ανελέητα το εύθραυστο σώμα της Μητέρας Χερουβειμίας. «Μια μέρα η μητέρα της ήρθε σε μένα και μου είπε: “Την χάνω”», έγραψε η Καμέλια τον χειμώνα του 1997…atitudini
dimpenews.com