Στην εκπομπή «Geopolitics» της Ναυτεμπορικής, ο Σάββας Καλεντερίδης φιλοξένησε τον Χάρη Πασβαντίδη, αντιπρόεδρο της Ευξείνου Λέσχης Αθηνών, σε μια συζήτηση αφιερωμένη στη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και στη βαθύτερη πολιτική σημασία της 19ης Μαΐου.
Ο Χάρης Πασβαντίδης τόνισε ότι η 19η Μαΐου δεν αφορά μόνο τον ποντιακό ελληνισμό, αλλά ολόκληρο τον ελληνισμό. Όπως υπογράμμισε, είναι ημέρα που συμβολίζει τον θάνατο, την καταστροφή, τον ξεριζωμό, αλλά και την τιμή, τη μνήμη και τη δικαίωση των θυμάτων.
Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στα 70 χρόνια σιωπής που χρειάστηκαν μέχρι την επίσημη αναγνώριση της Γενοκτονίας από την ελληνική Βουλή το 1994. Ο Πασβαντίδης στάθηκε στη συμβολή του ποντιακού κινήματος, των συλλόγων, της δεύτερης και τρίτης γενιάς Ποντίων, αλλά και στη συγκυρία που δημιούργησε η επιστροφή χιλιάδων Ελλήνων από την πρώην Σοβιετική Ένωση.
Σκληρή ήταν η κριτική του για την απουσία οργανωμένης κρατικής στρατηγικής διεθνοποίησης. Όπως είπε, οι αναγνωρίσεις που έχουν επιτευχθεί διεθνώς δεν οφείλονται σε συστηματική εργασία του ελληνικού κράτους, αλλά κυρίως στις προσπάθειες Ποντίων, Αρμενίων, Ασσυρίων και οργανώσεων της διασποράς.
Η συζήτηση επεκτάθηκε και στη σημερινή τουρκική πολιτική. Ο Σάββας Καλεντερίδης συνέδεσε τη μνήμη της Γενοκτονίας με τις σύγχρονες τουρκικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, υπογραμμίζοντας ότι η Άγκυρα συνεχίζει να εργαλειοποιεί την απειλή και τον φόβο. Ο Πασβαντίδης απάντησε ότι η Ελλάδα οφείλει να περάσει από την άμυνα στην ενεργητική πολιτική, με διεθνή εκστρατεία αναγνώρισης και με χρήση των διπλωματικών της όπλων.
Ξεχωριστό σημείο της συνέντευξης ήταν η αναφορά στην ανάγκη ενιαίας εθνικής στρατηγικής για τη Γενοκτονία των Ελλήνων της Ανατολής. Ο Πασβαντίδης άσκησε κριτική στον κατακερματισμό της μνήμης σε Πόντο, Μικρά Ασία και Θράκη, τονίζοντας ότι το εθνικό ζήτημα απαιτεί ενότητα, σοβαρότητα και συνεννόηση.
Στο δεύτερο μέρος, η συζήτηση στράφηκε στην ανταλλαγή των πληθυσμών και στη συμβολή των προσφύγων στη νεότερη Ελλάδα. Ο Πασβαντίδης σημείωσε ότι οι πρόσφυγες, αν και ήρθαν χωρίς υλικά αγαθά, έφεραν «καινούργιο αίμα» στην πατρίδα: εργατικότητα, πολιτισμό, αντοχή και δημιουργική δύναμη που μεταμόρφωσε την ελληνική κοινωνία.
Το μήνυμα της εκπομπής ήταν καθαρό: η μνήμη δεν πρέπει να μένει σε στεφάνια, δηλώσεις και επετείους. Πρέπει να γίνει παιδεία, διπλωματία, διεθνής πίεση και εθνική στρατηγική. Γιατί, όπως ειπώθηκε χαρακτηριστικά, η αναγνώριση της Γενοκτονίας δεν είναι πράξη μίσους, αλλά προϋπόθεση ιστορικής αλήθειας και πραγματικής συμφιλίωσης.