Σε μια περίοδο που η σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο παραμένει εύθραυστη, η τουρκική πλευρά επιμένει να συντηρεί το αναθεωρητικό και νομικά έωλο δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» (Mavi Vatan). Αυτή τη φορά, το αφήγημα επιχειρείται να θεσμοθετηθεί και επίσημα μέσω ενός επερχόμενου «Νόμου περί Γαλάζιας Πατρίδας», όπως αναφέρεται σε πρόσφατη συνέντευξη του αποστράτου αντιναυάρχου και εκ των αρχιτεκτόνων του δόγματος, Τζιχάτ Γιαϊτζί, στο τουρκικό δίκτυο GZT.
Ωστόσο, πέρα από τη δεδομένη προκλητικότητα των θέσεων, η συνέντευξη φέρνει στο φως μια βαθύτερη εσωτερική παθογένεια: την εμμονή για προσωπική πατρότητα επί ενός επεκτατικού σχεδίου και την πλήρη περιφρόνηση του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας, προς όφελος μιας αυθαίρετης γεωπολιτικής χαρτογράφησης.
Η «προσωπική ιδιοκτησία» ενός εθνικιστικού δόγματος
Το πρώτο στοιχείο που προκαλεί αλγεινή εντύπωση είναι ο έντονα εγωκεντρικός τόνος του Γιαϊτζί. Σε μια προσπάθεια να κατοχυρώσει τα πνευματικά δικαιώματα της έντασης, ο Τούρκος απόστρατος επαναλαμβάνει εμμονικά πως «οικοδόμησε» μόνος του το νομικό και τεχνικό υπόβαθρο του δόγματος.
«Το δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας το έγραψα εγώ… αυτόν τον χάρτη τον σχεδίασα εγώ, μου πήρε 22 χρόνια» δήλωσε, σπεύδοντας να διευκρινίσει ότι και το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο ήταν δική του ιδέα. Αυτή η ανάγκη για προσωπική αυτοπροβολή αναδεικνύει ότι η «Γαλάζια Πατρίδα» δεν αντιμετωπίζεται απλώς ως κρατική στρατηγική, αλλά ως ένα προϊόν προσωπικής φιλοδοξίας που αναζητά δικαίωση μέσω της κρατικής νομοθεσίας.
«Μαθήματα» γεωμετρίας με στόχο την εξαφάνιση των ελληνικών νησιών
Η επιχειρηματολογία του Γιαϊτζί, προκειμένου να στηρίξει τις ανυπόστατες τουρκικές διεκδικήσεις, αγγίζει τα όρια του παραλόγου. Παρουσιάζοντας χάρτες, ισχυρίστηκε ότι οι Τούρκοι γραφειοκράτες και ακαδημαϊκοί έκαναν λάθος επειδή έβλεπαν τον χάρτη σε «χαρτί Α4», ενώ η Γη είναι σφαιρική και παρουσιάζει κλίση 22%, γεγονός που –κατά την αυθαίρετη ερμηνεία του– φέρνει την Τουρκία και τη Λιβύη «απέναντι».
Με αυτή την ψευδοεπιστημονική ρητορική, ο Γιαϊτζί επιχειρεί για ακόμη μια φορά να εξαφανίσει από τον χάρτη την Κρήτη, την Κάρπαθο, την Κάσο και τη Ρόδο, στερώντας τους κάθε δικαίωμα σε θαλάσσιες ζώνες. Μάλιστα, παραδέχθηκε κυνικά ότι η χαρτογράφηση που έκανε ήταν προϊόν «στρατηγικής»: απέκρυψε αρχικά κάποιες περιοχές για να εξασφαλίσει την υπογραφή με τη Λιβύη, με στόχο να τις εμφανίσει αργότερα.
Το Αιγαίο μετονομάζεται σε «Θάλασσα των Νησιών»
Στο πλαίσιο του πλήρους αναθεωρητισμού, ο Γιαϊτζί χαιρετίζει την απόφαση του Τουρκικού Υπουργείου Παιδείας να απαλείψει τον όρο «Αιγαίο» και να τον αντικαταστήσει με το «Θάλασσα των Νησιών» (Adalar Denizi), ισχυριζόμενος ότι πρόκειται για όνομα που χρησιμοποιούσαν οι πρόγονοί τους.
Η εμμονή με την ονοματολογία δεν είναι αθώα. Αποτελεί το προοίμιο για την αμφισβήτηση του status quo, καθώς ο ίδιος προτείνει τη χάραξη ορίων μεταξύ Αιγαίου και Μεσογείου στο νοτιότερο άκρο των ελληνικών νησιών, με μοναδικό σκοπό να εγκλωβίσει την Ελλάδα και να αποτρέψει την νόμιμη επέκταση των χωρικών της υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια.
Ένας νόμος-πρόκληση για τη διεθνή κοινότητα
Η αποκάλυψη ότι η Άγκυρα ετοιμάζει «Νόμο περί Γαλάζιας Πατρίδας», ενσωματώνοντας αυτούσια τα βιβλία και τις θεωρίες του Γιαϊτζί, επιβεβαιώνει ότι η Τουρκία επιλέγει να διολισθαίνει σταθερά εκτός του πλαισίου της διεθνούς νομιμότητας.
Ο Γιαϊτζί δήλωσε με θράσος πως η στρατηγική είναι «πρώτα κηρύσσεις την ΑΟΖ σου και μετά διαπραγματεύεσαι», φέρνοντας ως παράδειγμα τη Μαύρη Θάλασσα. Ξεχνά, όμως, εσκεμμένα ότι το Διεθνές Δίκαιο και η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) επιτάσσουν τη συμφωνία μεταξύ κρατών με βάση την αρχή της μέσης γραμμής και όχι τις μονομερείς επεκτατικές διακηρύξεις που βασίζονται σε βεδουίνικα μνημόνια και αυθαίρετους χάρτες.
Το συγκεκριμένο ρεπορτάζ-συνέντευξη του GZT δεν αποτελεί τίποτα περισσότερο από ένα μνημείο εθνικιστικής προπαγάνδας και προσωπικής δικαίωσης ενός απόστρατου στρατιωτικού. Η προσπάθεια της Τουρκίας να μετατρέψει μια παράνομη θεωρία σε εσωτερικό δίκαιο αποτελεί μια επικίνδυνη κλιμάκωση, η οποία δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή ούτε από την Ελλάδα, ούτε από τη διεθνή κοινότητα. Η σταθερότητα δεν οικοδομείται με χάρτες που αλλάζουν κατά το δοκούν ούτε με την παραγραφή της κυριαρχίας των νησιών ενός γειτονικού κράτους.
Δείτε το βίντεο: