Με αφετηρία τη μαύρη επέτειο της 19ης Μαΐου, ο Σταύρος Καλεντερίδης παρουσίασε τη νέα του έκδοση με τίτλο «Πατρίδες», αφιερωμένη στον Ελληνισμό της Μικράς Ασίας, του Πόντου και της Ανατολικής Θράκης. Μίλησε για έναν κόσμο που άνθισε, ξεριζώθηκε και όμως κατάφερε να σταθεί ξανά όρθιος, μετατρέποντας την απώλεια σε δημιουργία.
Ο Καλεντερίδης υπογράμμισε ότι η Γενοκτονία των χριστιανικών πληθυσμών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως επετειακή υποχρέωση, αλλά ως ζωντανή εθνική μνήμη. Έκανε λόγο για Έλληνες, Αρμένιους, Ασσύριους και άλλους χριστιανικούς πληθυσμούς που εξοντώθηκαν από το τουρκικό κράτος και τόνισε ότι η μνήμη πρέπει να τιμάται εμπράκτως.
Η ανάλυση πέρασε γρήγορα από το ιστορικό στο σημερινό πεδίο. Ο Καλεντερίδης αναφέρθηκε στο νέο τουρκικό νομοσχέδιο που, σύμφωνα με την ανάλυσή του, εντάσσει τη «Γαλάζια Πατρίδα» σε θεσμικό πλαίσιο και δίνει στον Ερντογάν υπερεξουσίες για ανακήρυξη ΑΟΖ, έρευνες, γεωτρήσεις και αλιευτικές άδειες. Όπως είπε, η Τουρκία επιδιώκει να εμφανιστεί ως δύναμη που μπορεί να φτάσει στα 200 ναυτικά μίλια σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο.
Κεντρικό σημείο της παρέμβασής του ήταν το Καστελόριζο, η Ρω και η Στρογγύλη. Ο Καλεντερίδης τόνισε ότι αν η Ελλάδα αναγνωρίσει πλήρη επήρεια στο σύμπλεγμα της Μεγίστης, τότε διαμορφώνεται ενιαία ΑΟΖ Ελλάδας–Κύπρου, που μπλοκάρει τις τουρκικές θαλάσσιες φιλοδοξίες.
Στην εσωτερική πολιτική, άσκησε σκληρή κριτική στην κυβέρνηση, μιλώντας για επικίνδυνες υποχωρήσεις στα ελληνοτουρκικά και για στάση που, κατά την άποψή του, εξυπηρετεί τις τουρκικές επιδιώξεις. Αναφέρθηκε επίσης στο Κόσοβο, συνδέοντας την ελληνική στάση με το προηγούμενο των κατεχομένων της Κύπρου και επισημαίνοντας ότι η Αθήνα δεν πρέπει να ανοίγει δρόμους που μπορούν να γυρίσουν εναντίον του ελληνισμού.
Στο διεθνές πεδίο, ο Καλεντερίδης ανέλυσε την επίσκεψη Τραμπ στην Κίνα, εκτιμώντας ότι οι ΗΠΑ δεν απέσπασαν ουσιαστικές δεσμεύσεις από το Πεκίνο. Μίλησε για περιορισμένη πρόοδο σε ενέργεια, Boeing, σπάνιες γαίες και τεχνολογία, ενώ εκτίμησε ότι η Κίνα δεν υποχωρεί στα μεγάλα στρατηγικά ζητήματα.
Ιδιαίτερη βαρύτητα έδωσε στο Ιράν και στα Στενά του Ορμούζ. Κατά την εκτίμησή του, η Τεχεράνη βγήκε ενισχυμένη από τη σύγκρουση, αξιοποιώντας διασπορά πυραύλων, drones και υπόγειες βάσεις. Παρέθεσε και τη δήλωση του Λίον Πανέτα ότι το Ιράν κρατά «όπλο στον κρόταφο» των ΗΠΑ μέσω του Ορμούζ, για να δείξει πόσο έχει αλλάξει η ισορροπία ισχύος.
Το συμπέρασμα της ανάλυσης ήταν σαφές: ο ελληνισμός δεν έχει την πολυτέλεια να βλέπει την Ιστορία ως μουσειακή μνήμη. Από τη Γενοκτονία μέχρι τη «Γαλάζια Πατρίδα» και από την Κύπρο μέχρι την Ανατολική Μεσόγειο, το ίδιο μάθημα επιστρέφει: χωρίς στρατηγική, χωρίς μνήμη και χωρίς εθνική βούληση, οι άλλοι γράφουν τους χάρτες.