Του Σάββα Καλεντερίδη
Στις γεωπολιτικές αναλύσεις που παραθέτουμε, στόχος δεν είναι η κινδυνολογία, αλλά η έγκαιρη ενημέρωση μέσω της σύνθεσης πληροφοριών που έρχονται από τα κέντρα λήψης αποφάσεων. Σήμερα, η ένταση μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας δεν είναι πλέον μόνο ρητορική· εξελίσσεται σε μια διαδικασία που, αν δεν ανακοπεί, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε πολεμική σύγκρουση.
Η Σύγκριση με το 1967 από Michael Rubin
Για να κατανοήσουμε το μέγεθος της απειλής, οφείλουμε να εξετάσουμε την οπτική των Αμερικανών αναλυτών που βρίσκονται κοντά στα κέντρα ισχύος της Ουάσινγκτον. Ιδιαίτερη βαρύτητα έχει το πρόσφατο άρθρο του Michael Rubin που διαβάσατε και εδώ στο Geopolitico.gr, ενός ανθρώπου με βαθιά γνώση των μηχανισμών του Πενταγώνου και του State Department.
Ο Rubin προχωρά σε μια ιστορική αναλογία που πρέπει να μας προβληματίσει: συγκρίνει την Τουρκία του 2026 με την Αίγυπτο του 1967. Υποστηρίζει ότι ο Ερντογάν, όπως ακριβώς ο Νάσερ τότε, χρησιμοποιεί εμπρηστική ρητορική και στρατιωτική ενίσχυση για να προετοιμάσει το έδαφος για την εξάλειψη του Ισραήλ. Σύμφωνα με τον Rubin, το Ισραήλ, αντιλαμβανόμενο ότι η απειλή είναι υπαρξιακή, ενδέχεται να μην περιμένει την επίθεση, αλλά να εφαρμόσει τη «συνταγή» του Πολέμου των Έξι Ημερών: το προληπτικό πλήγμα.
Το Στρατηγικό Σενάριο της Επιχείρησης «Focus»
Μεταφέροντας την ανάλυση του Rubin, βλέπουμε ένα λεπτομερές σχέδιο εξουδετέρωσης της τουρκικής ισχύος. Το Ισραήλ θα μπορούσε να στοχεύσει:
Την Αεροπορία: Καταστροφή των τουρκικών F-16 στο έδαφος, σε βάσεις όπως το Ιντζιρλίκ, η Σμύρνη, το Ντιγιαρμπακίρ, αλλά και στα κατεχόμενα της Κύπρου.
Το Ναυτικό: Πλήγματα στις βάσεις του Μαρμαρά, της Αλεξανδρέτας και του Αξάζ (απέναντι από τη Ρόδο).
Την Πολεμική Βιομηχανία: Στοχοποίηση των εγκαταστάσεων της TUSAS και της Baykar, ώστε να ανακοπεί η παραγωγή drones που θα μπορούσαν να προκαλέσουν κορεσμό στην ισραηλινή άμυνα.
Ο Rubin εκτιμά ότι μια τέτοια ενέργεια θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί σε χρόνο που ο Ερντογάν θα βρίσκεται στο εξωτερικό, προκαλώντας παράλυση στην τουρκική ηγεσία (μεταξύ Φιντάν και Καλίν). Επιπλέον, υποστηρίζει ότι το Άρθρο 5 του ΝΑΤΟ δεν θα προστατεύσει την Τουρκία, καθώς η προκλητική της στάση θα επιτρέψει σε κράτη-μέλη να ασκήσουν βέτο στη συλλογική άμυνα.
Η Εμπλοκή της Ελλάδας και της Κύπρου
Εδώ έρχεται ο δικός μας ρόλος. Στην Τουρκία, αναλυτές όπως ο Ιμπραήμ Καραγκιούλ και επίσημα χείλη όπως ο Χακάν Φιντάν, συνδέουν άμεσα την Ελλάδα και την Κύπρο με αυτή τη σύγκρουση. Ο Καραγκιούλ μιλά ανοιχτά για κατάληψη των ελληνικών νησιών και της Δυτικής Θράκης ως «προαπαιτούμενο» πριν τη σύγκρουση με το Ισραήλ.
Αυτό σημαίνει ότι, είτε το θέλουμε είτε όχι, η χώρα μας βρίσκεται στο «μάτι του κυκλώνα». Αν το Ισραήλ χτυπήσει τις τουρκικές δυνάμεις στα κατεχόμενα για να προστατεύσει τα νώτα του, η Κύπρος —και κατ’ επέκταση η Ελλάδα— εμπλέκεται αυτόματα στις επιχειρήσεις.
Συμπεράσματα και Εθνική Στρατηγική
Η Ελλάδα ορθά οικοδομεί αμυντική συνεργασία με το Ισραήλ, καθώς η Τουρκία αποτελεί κοινή απειλή. Ωστόσο, βασιζόμενοι στις αναλύσεις που προανέφερα (Rubin, Καραγκιούλ), πρέπει να είμαστε προσεκτικοί και αυτή η προσοχή να επικεντρωθεί σε τρεις άξονες:
Ρήτρες Ασφαλείας: Οι συμμαχίες μας πρέπει να έχουν εγγυήσεις ώστε να μην βρεθούμε εκτεθειμένοι αν οι ισορροπίες αλλάξουν απότομα.
Διπλωματική Αυτονομία:Διατηρούμε τη συνεργασία, αλλά αποστασιοποιούμαστε από ενέργειες που πλήττουν τη διεθνή μας εικόνα (π.χ. Γάζα), ακολουθώντας την πολιτική των δύο κρατών.
Ετοιμότητα:Πρέπει να είμαστε έτοιμοι για κάθε σενάριο, καθώς η γεωπολιτική πραγματικότητα της περιοχής είναι πλέον μεταβαλλόμενη και εξαιρετικά ευαίσθητη.
Η ανάλυση των πηγών μας δείχνει ότι ο πόλεμος δεν είναι πλέον ένα μακρινό σενάριο, αλλά μια πιθανότητα για την οποία ο ελληνισμός πρέπει να είναι απόλυτα προετοιμασμένος.