Η διεθνής σκακιέρα δονείται από τις τελευταίες εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, με την εκεχειρία στον Λίβανο να αποτελεί το κεντρικό σημείο αναφοράς. Σύμφωνα με την ανάλυση του Σταύρου Καλεντερίδη, δεν πρόκειται για μια απλή παύση πυρός, αλλά για μια σαφή πολιτικοδιπλωματική νίκη του Ιράν, η οποία επιβλήθηκε στην κυβέρνηση Τραμπ και, κατ’ επέκταση, στο Ισραήλ.
Η “Επιβεβλημένη” Εκεχειρία στον Λίβανο
Ο Σταύρος Καλεντερίδης υπογραμμίζει ότι η εκεχειρία διάρκειας 10 ημερών μεταξύ του Ισραήλ και της Χεζμπολάχ δεν προέκυψε από την καλή θέληση της Δύσης, αλλά από την ισχυρή πίεση της Τεχεράνης. Το Ιράν, λειτουργώντας ως ο απόλυτος ρυθμιστής στην περιοχή, εξανάγκασε τον Ντόναλντ Τραμπ να αποδεχθεί τους όρους του, αποδεικνύοντας ότι ο άξονας της αντίστασης παραμένει όρθιος και λειτουργικός. Παρά τις προσπάθειες του Αμερικανού προέδρου να παρουσιάσει την εξέλιξη ως δικό του επίτευγμα στην πορεία προς το Νόμπελ Ειρήνης, η πραγματικότητα δείχνει ότι το Ιράν έθεσε τον Λίβανο ως απαράβατη προϋπόθεση για οποιαδήποτε πρόοδο στις ευρύτερες διαπραγματεύσεις.
Η κατάσταση στο πεδίο παραμένει βέβαια εύθραυστη. Οι αναφορές για παραβιάσεις της εκεχειρίας από την πλευρά του Ισραήλ, με βομβαρδισμούς ακόμη και μετά την έναρξη της ισχύος της, καταδεικνύουν την αναξιοπιστία του καθεστώτος Νετανιάχου. Ο λαός του Λιβάνου, αν και πανηγυρίζει την παύση των εχθροπραξιών, επιστρέφει σε ερείπια, καθώς το 15% της χώρας έχει υποστεί βιβλικές καταστροφές.
Η Εσωτερική “Σήψη” και η Υπόθεση Λαζαρίδη
Περνώντας στα εσωτερικά μέτωπα, ο Σταύρος Καλεντερίδης εξαπολύει δριμεία επίθεση κατά του συστήματος διακυβέρνησης στην Ελλάδα, με αφορμή την υπόθεση του Μακάριου Λαζαρίδη. Η παραδοχή του βουλευτή για τη χρήση “μη αναγνωρισμένου” πτυχίου και η πρόθεσή του να επιστρέψει τα αχρεωστήτως καταβληθέντα ποσά, χαρακτηρίζεται από τον αναλυτή ως μια προσπάθεια “νομικίστικης” συγκάλυψης μιας ποινικά κολάσιμης πράξης.
Ο Καλεντερίδης κάνει λόγο για “κομματικούς σωλήνες” και “αχειράνθρωπους” που καταλαμβάνουν θέσεις ευθύνης χωρίς προσόντα, την ώρα που το δημόσιο υφίσταται οικονομική βλάβη. Τονίζει ότι η επιστροφή των χρημάτων δεν αναιρεί το ποινικό σκέλος της απάτης και της πλαστογραφίας, ενώ διερωτάται για την ύπαρξη μιας ευρύτερης “εγκληματικής οργάνωσης” εντός του πολιτικού συστήματος που προωθεί τέτοιες περιπτώσεις.
Η Τουρκία ως Ορμητήριο Τζιχαντιστών
Μια άλλη σημαντική πτυχή της ανάλυσης αφορά τον ρόλο της Τουρκίας. Με αφορμή πρόσφατα χτυπήματα κοντά στο προξενείο του Ισραήλ στην Κωνσταντινούπολη, ο Σταύρος Καλεντερίδης επισημαίνει ότι η γειτονική χώρα έχει μετατραπεί σε βάση εκπαίδευσης και ορμητήριο τζιχαντιστών. Η ανοχή ή και η έμμεση στήριξη του Ερντογάν σε τέτοια δίκτυα αποτελεί βόμβα στα θεμέλια της ευρωπαϊκής ασφάλειας, καθώς οι εκπαιδευμένοι εντός Τουρκίας μαχητές ενδέχεται να αποτελέσουν απειλή και για την Ελλάδα.
Συμπεράσματα
Η γεωπολιτική ανάλυση καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ζούμε σε μια εποχή μεγάλων ανακατατάξεων. Το Ιράν αναδεικνύεται σε κυρίαρχη δύναμη που μπορεί να κλείνει και να ανοίγει τα στενά του Ορμούζ κατά το δοκούν, επηρεάζοντας την παγκόσμια οικονομία. Την ίδια στιγμή, η Ελλάδα φαίνεται εγκλωβισμένη σε ένα σύστημα ολιγαρχίας και διαφθοράς, όπου οι “άριστοι” της κυβέρνησης αποδεικνύονται “άρρωστοι” μιας παθογένειας που αρνείται να πεθάνει.