Σε μια κρίσιμη καμπή για τη διεθνή ασφάλεια, ο Αντιστράτηγος ε.α. Ιωάννης Μπαλτζώης, ένας από τους πλέον έγκριτους αναλυτές στρατηγικής στη χώρα μας, παρεμβαίνει στην εκπομπή του Γιάννη Κολλάτου στη «Θεσσαλία Τηλεόραση», ξετυλίγοντας το κουβάρι των εξελίξεων στη Μέση Ανατολή. Με φόντο την κλιμάκωση της έντασης μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, ο κ. Μπαλτζώης προσφέρει μια διεισδυτική ματιά στα παρασκήνια του πολέμου, την οικονομική κερδοσκοπία και το μέλλον της ελληνικής αμυντικής στρατηγικής.
Το «Βρώμικο» Παιχνίδι των Αγορών και η Ενεργειακή Κρίση
Η συζήτηση ξεκινά με μια αποκαλυπτική αναφορά στον ρόλο των κερδοσκόπων. Ενώ οι ανθρώπινες ζωές βρίσκονται στο στόχαστρο, οι «traders» των παραγώγων φαίνεται να ποντάρουν εκατομμύρια πάνω στον πόνο. Ο κ. Μπαλτζώης, ανακαλώντας εμπειρίες από τη θητεία του στη Βοσνία, περιγράφει γλαφυρά πώς οι «αεριτζήδες» του πολέμου πλουτίζουν την ώρα που οι λαοί υποφέρουν. Σήμερα, οι μεγάλοι κερδισμένοι είναι οι Αμερικανοί πετρελαιάδες, καθώς η κρίση στον Περσικό Κόλπο αναγκάζει τα δεξαμενόπλοια σε αναστροφή προς τις ΗΠΑ, εκτινάσσοντας τα κέρδη τους σε δισεκατομμύρια.
Την ίδια στιγμή, η Ευρώπη πληρώνει το τίμημα της «ενεργειακής αυτοχειρίας» της. Η διακοπή των σχέσεων με τη Ρωσία και η καταστροφή των αγωγών άφησαν τη Γερμανία και την υπόλοιπη ήπειρο εκτεθειμένες σε πανάκριβες πηγές ενέργειας, απειλώντας ακόμα και τη βιομηχανική παραγωγή μέσω της έλλειψης λιπασμάτων.
Το Ιρανικό «Μωσαϊκό» και η Αμερικανική Στρατηγική
Στο ερώτημα που καίει –θα κάνει ο Τραμπ χερσαία επέμβαση;– ο κ. Μπαλτζώης είναι σαφής: Μια χερσαία εισβολή στο Ιράν είναι εξαιρετικά δύσκολη και πιθανότατα θα αποφευχθεί. Η Τεχεράνη εφαρμόζει το «Δόγμα του Μωσαϊκού», έχοντας χωρίσει την επικράτειά της σε 32 αυτόνομες στρατιωτικές διοικήσεις. Αυτό σημαίνει ότι ακόμα και αν η κεντρική ηγεσία εξουδετερωθεί, κάθε περιοχή συνεχίζει να πολεμά αυτόνομα, καθιστώντας την κατοχή αδύνατη.
Ο Στρατηγός αναλύει την πρόσφατη «νίκη» που κήρυξε ο ισχυρός άνδρας του Ιράν, Καλιμπάφ, υποστηρίζοντας ότι η ασύμμετρη στρατηγική της Τεχεράνης κούρασε την αμερικανική υπερδύναμη. Οι ΗΠΑ, προσκολλημένες στο δόγμα του «Blitzkrieg» (αστραπιαίος πόλεμος), δυσκολεύονται να αντιμετωπίσουν έναν εχθρό που αμύνεται με υπομονή, θυμίζοντας την τακτική «Rope-a-dope» του Μοχάμεντ Άλι.
Ο Ρόλος του Τραμπ και ο Φόβος του 1979
Ο Ντόναλντ Τραμπ βρίσκεται μπροστά σε ένα δίλημμα. Από τη μία, χρειάζεται μια συμφωνία που να «πουλιέται» ως θρίαμβος στο εσωτερικό του ακροατήριο ενόψει εκλογών. Από την άλλη, τρέμει την επανάληψη της κρίσης των ομήρων του 1979. Ο κ. Μπαλτζώης υπενθυμίζει την αποτυχημένη επιχείρηση διάσωσης τότε, όπου η άμμος της ερήμου αχρήστευσε τους κινητήρες των αμερικανικών ελικοπτέρων, οδηγώντας σε μια ταπεινωτική ήττα χωρίς καν να δοθεί μάχη.
Η Τουρκική Προκλητικότητα και ο «Άξονας» Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στις δηλώσεις του Χακάν Φιντάν, ο οποίος κατηγορεί Ελλάδα, Κύπρο και Ισραήλ για «συμμαχία κατά του ισλαμικού κόσμου». Ο κ. Μπαλτζώης χαρακτηρίζει τους ισχυρισμούς αυτούς «μπούρδες», τονίζοντας ότι η Ελλάδα διατηρεί άριστες σχέσεις με τον αραβικό κόσμο (Αίγυπτο, Ιορδανία, Σαουδική Αραβία), ενώ η Τουρκία είναι αυτή που απομονώνεται.
Στρατηγικά, ο αναλυτής επισημαίνει ότι η Τουρκία βρίσκεται σε αμυντική δυσχέρεια. Η εμμονή στους S-400 την πέταξε έξω από το πρόγραμμα των F-35, ενώ ο στόλος των F-16 της κανιβαλίζεται για ανταλλακτικά. Αντίθετα, η Ελλάδα ενισχύεται με F-16 Viper και υποβρύχια «σιωπηλούς θανάτους», δημιουργώντας μια νέα ισορροπία δυνάμεων στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.
Η Ευκαιρία της Κύπρου
Η παρέμβαση του στρατηγού κλείνει με μια ηχηρή παρέμβαση για την Κύπρο. Τα ελληνικά F-16 και οι φρεγάτες που βρίσκονται στο νησί «πρέπει να μείνουν εκεί». Είναι η ιστορική ευκαιρία της Λευκωσίας και της Αθήνας να εδραιώσουν την αποτρεπτική τους ισχύ, απέναντι σε μια Τουρκία που, παρά την υπεροπτική της ρητορική, αντιλαμβάνεται ότι το στρατηγικό πλεονέκτημα μετατοπίζεται.