Η ανθρωπότητα βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι, με τις γεωπολιτικές ισορροπίες να μεταβάλλονται βίαια και την παγκόσμια ηγεμονία των Ηνωμένων Πολιτειών να δέχεται το ισχυρότερο πλήγμα των τελευταίων δεκαετιών. Ο πολιτικός αναλυτής Σταύρος Καλεντερίδης, σε μια χειμαρρώδη παρέμβαση, αποδομεί τη στρατηγική της κυβέρνησης Τραμπ, αναλύει την ιρανική αντεπίθεση στις θάλασσες και στηλιτεύει την πολιτική σήψη στο εσωτερικό της Ελλάδας.
Το Τέλος της Θαλάσσιας Παντοδυναμίας των ΗΠΑ
Το κεντρικό ζήτημα που απασχολεί τη διεθνή κοινότητα είναι η κατάσταση στο Στενό του Ορμούζ. Σύμφωνα με την ανάλυση, οι Ηνωμένες Πολιτείες επιδιώκουν μια πρωτοφανή κλιμάκωση, στοχοποιώντας ιρανικά πλοία σε παγκόσμιο επίπεδο, ακόμη και σε διεθνή ύδατα. Η επιχείρηση «Economic Fury» (Οικονομική Οργή) αποτελεί την αμερικανική απάντηση στον ναυτικό αποκλεισμό που έχει επιβάλει η Τεχεράνη. Ωστόσο, η κίνηση αυτή των ΗΠΑ να κατάσχουν πλοία θεωρείται από πολλούς ως πολεμική πράξη που παραβιάζει κάθε έννοια διεθνούς δικαίου.
Το Ιράν, από την πλευρά του, δείχνει να μην υποχωρεί. Η Τεχεράνη έχει καταστήσει σαφές ότι το Στενό του Ορμούζ θα παραμείνει κλειστό όσο συνεχίζεται ο ναυτικός αποκλεισμός της χώρας από τους Αμερικανούς. Η δήλωση του Ιρανού προέδρου Πεζεσκιάν είναι ενδεικτική: οι Αμερικανοί δεν έχουν δικαίωμα να στερήσουν από το Ιράν τα πυρηνικά του δικαιώματα. Η σύγκρουση αυτή δεν αφορά μόνο το πετρέλαιο, αλλά την ίδια την ύπαρξη του δολαρίου ως παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος. Εάν το Ιράν καταφέρει να εμπορεύεται το πετρέλαιό του σε κινεζικό γουάν, η αμερικανική οικονομία θα βρεθεί αντιμέτωπη με μια μη βιώσιμη κατάσταση λόγω του τεράστιου δημόσιου χρέους της.
Η Σύγκρουση Τραμπ – Τεχεράνης: Παιχνίδια Ισχύος και Ψεύδη
Ο Σταύρος Καλεντερίδης ασκεί δριμεία κριτική στον Ντόναλντ Τραμπ, χαρακτηρίζοντάς τον ως έναν από τους μεγαλύτερους ψεύτες στην παγκόσμια πολιτική σκηνή. Ο Τραμπ ισχυρίστηκε ψευδώς ότι το Ιράν συμφώνησε να παραδώσει το εμπλουτισμένο ουράνιό του, κάτι που οι Ιρανοί διέψευσαν με οργή. Η αμερικανική ρητορική περί «καλού παιδιού» που τελείωσε και οι απειλές για καταστροφή υποδομών στο Ιράν συνιστούν, σύμφωνα με τον αναλυτή, ομολογία πρόθεσης για εγκλήματα πολέμου.
Την ίδια στιγμή, το Ιράν φαίνεται να προετοιμάζεται για το χειρότερο σενάριο. Η ακαδημαϊκή κοινότητα της χώρας έχει ήδη πληρώσει βαρύ φόρο αίματος, ενώ τα σχολεία παραμένουν κλειστά υπό τον φόβο νέων επιθέσεων. Η ηγεσία των Φρουρών της Επανάστασης δηλώνει έτοιμη να αντικαταστήσει τους πυραύλους και τα drones της με ταχύτερους ρυθμούς από ό,τι πριν τον πόλεμο, αμφισβητώντας την ικανότητα των ΗΠΑ να μεταφέρουν εξοπλισμό στην περιοχή εγκαίρως.
Η Ελλάδα στο Έλεος της Πολιτικής Παρακμής
Περνώντας στα εσωτερικά ζητήματα, ο κ. Καλεντερίδης δεν χαρίζεται στην ελληνική κυβέρνηση. Με αφορμή την παραίτηση του Μακάριου Λαζαρίδη, κάνει λόγο για ένα «βαθύ Μητσοτακέικο» σύστημα που χαρακτηρίζεται από ανικανότητα και διαφθορά. Κατηγορεί τους υπουργούς της κυβέρνησης ως «λαμόγια της πιάτσας» που δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματική εργασία και την παραγωγή, φέροντας ως παράδειγμα την τοποθέτηση ανθρώπων χωρίς καμία εμπειρία σε κρίσιμα υπουργεία όπως το Αγροτικής Ανάπτυξης.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στον υπουργό Κυρανάκη, τον οποίο χαρακτηρίζει «εχθρό της κοινής λογικής» για τις αποφάσεις του σχετικά με τους οδηγούς ταξί και την υποχρεωτική ηλεκτροκίνηση. Η αλαζονεία της εξουσίας, όπως εκδηλώθηκε σε ηχητικά ντοκουμέντα με επιθέσεις κατά δημοσιογράφων, αποδεικνύει σύμφωνα με τον αναλυτή τον εκφασισμό μέρους της πολιτικής ζωής.
Ευρωπαϊκή Άμυνα: Μια Αχτίδα Ελπίδας;
Μέσα σε αυτό το ζοφερό σκηνικό, ο αναλυτής διακρίνει μια θετική εξέλιξη στην προσπάθεια ενεργοποίησης του Άρθρου 42.7 της Συνθήκης της Λισαβόνας. Πρόκειται για τη ρήτρα αμοιβαίας αμυντικής συνδρομής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία δοκιμάζεται με αφορμή τις επιθέσεις drones κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ο κ. Καλεντερίδης τονίζει τη σημασία της απεξάρτησης από το ΝΑΤΟ, το οποίο θεωρεί ιμπεριαλιστικό εργαλείο, και την ανάγκη δημιουργίας μιας καθαρά ευρωπαϊκής άμυνας που θα αναγνωρίζει την Τουρκία ως τον πραγματικό και μοναδικό εχθρό.
Συμπέρασμα: Η Ανάδυση Ενός Νέου Πόλου
Η ανάλυση καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το Ιράν αναδύεται ως ένας τέταρτος παγκόσμιος πόλος εξουσίας, δίπλα στην Κίνα, τη Ρωσία και τις ΗΠΑ. Η περίοδος της αδιαμφισβήτητης θαλάσσιας κυριαρχίας των Αγγλοσαξόνων φαίνεται να τελειώνει, καθώς το Ιράν και οι σύμμαχοί του (όπως οι Χούθι στο Μπαμπ αλ-Μαντέμπ) ελέγχουν πλέον τις κρίσιμες θαλάσσιες αρτηρίες του πλανήτη. Το ερώτημα που παραμένει είναι αν οι ΗΠΑ θα επιλέξουν την ολοκληρωτική σύγκρουση ή αν η ανθρωπότητα θα καταφέρει να ισορροπήσει σε μια νέα, πολυπολική πραγματικότητα.