Σε μια εφ’ όλης της ύλης ανάλυση για τις μεγάλες διεθνείς εξελίξεις προχώρησε ο Σταύρος Καλεντερίδης, εστιάζοντας στο νέο πόρισμα για τον πόλεμο ΗΠΑ–Ιράν, στις κινήσεις των Χούθι και στις ανακατατάξεις στη Μέση Ανατολή, αλλά και στην κατεύθυνση που επιχειρεί να δώσει στην Ευρωπαϊκή Ένωση η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν.
Ιδιαίτερο βάρος έδωσε στο πόρισμα της Ανεξάρτητης Διεθνούς Αποστολής Διερεύνησης για το Ιράν. Η αποστολή κατέληξε ότι υπάρχουν βάσιμοι λόγοι να θεωρείται πως οι ΗΠΑ διέπραξαν εγκλήματα πολέμου σε δύο πλήγματα της 28ης Φεβρουαρίου: στο δημοτικό σχολείο Shajareh Tayyebeh στη Μινάμπ και σε αθλητική εγκατάσταση και παρακείμενες κατοικίες στη Λαμέρντ. Τα δύο πλήγματα στοίχισαν, σύμφωνα με τα στοιχεία που εξέτασαν οι ερευνητές, τη ζωή σε τουλάχιστον 178 αμάχους. Στο σχολείο της Μινάμπ σκοτώθηκαν περισσότεροι από 150 άνθρωποι, μεταξύ των οποίων περίπου 120 παιδιά.
Ο Καλεντερίδης στάθηκε ιδιαίτερα στο γεγονός ότι οι ερευνητές έκριναν πως δεν είχαν ληφθεί όλα τα εφικτά μέτρα για να επιβεβαιωθεί ότι ο στόχος του σχολείου αποτελούσε πράγματι στρατιωτικό αντικείμενο. Με ιδιαίτερα υψηλούς τόνους υποστήριξε ότι το πόρισμα δημιουργεί πλέον ένα εντελώς διαφορετικό πλαίσιο για την αξιολόγηση των αμερικανικών επιχειρήσεων στο Ιράν.
Δεν παρέλειψε, ωστόσο, την άλλη πλευρά του πορίσματος. Η ίδια αποστολή καταλογίζει στις ιρανικές αρχές εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας κατά την αιματηρή καταστολή των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων. Ο αναλυτής άσκησε σφοδρή κριτική και στο καθεστώς της Τεχεράνης, αναφερόμενος ειδικά στην καταπίεση των Κούρδων και στην υπόθεση της Μαχσά Αμινί.
Χούθι, Σαουδική Αραβία και η μάχη για τη Μέκκα
Στη συνέχεια, ο Σταύρος Καλεντερίδης πέρασε στις εξελίξεις γύρω από τους Χούθι και τη Σαουδική Αραβία. Αναφέρθηκε στις πληροφορίες για επαφές Αμερικανών αξιωματούχων με εκπροσώπους των Χούθι μέσω του Ομάν, ερμηνεύοντάς τες ως ένδειξη της δυσκολίας που αντιμετωπίζει η Ουάσιγκτον στην Ερυθρά Θάλασσα.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στον συναγερμό που προκλήθηκε στη Σαουδική Αραβία από την απειλή μη επανδρωμένων αεροσκαφών, καθώς και στη συζήτηση που αναπτύχθηκε στα κοινωνικά δίκτυα για ενδεχόμενη απειλή κατά της Μέκκας.
Ο ίδιος συνέδεσε το θέμα με τη μεγάλη συμβολική και θρησκευτική αξία της Μέκκας για τον μουσουλμανικό κόσμο, υποστηρίζοντας ότι ένα πλήγμα εναντίον της θα είχε συνέπειες πολύ ευρύτερες από τη στρατιωτική διάσταση της σύγκρουσης.
Στο στόχαστρο η φον ντερ Λάιεν
Το τελευταίο μεγάλο μέρος της ανάλυσής του αφορούσε την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Ο Καλεντερίδης εξαπέλυσε σφοδρή πολιτική επίθεση στην πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, αμφισβητώντας τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τη «δημοκρατική ανθεκτικότητα» και υποστηρίζοντας ότι η Ευρώπη οδηγείται σε ολοένα μεγαλύτερη συγκέντρωση εξουσίας.
Στάθηκε ιδιαίτερα στις εξαγγελίες της φον ντερ Λάιεν για την ευρωπαϊκή άμυνα, τη συνέχιση της υποστήριξης προς την Ουκρανία και την προσπάθεια ενίσχυσης της ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής ασφαλείας.
Στην ομιλία της για την Κατάσταση της Ένωσης, η πρόεδρος της Κομισιόν ανακοίνωσε πράγματι νέες πρωτοβουλίες για την ευρωπαϊκή άμυνα και την ασφάλεια, μίλησε για περαιτέρω ενίσχυση της Ουκρανίας και πρότεινε τη δημιουργία ενός Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ασφαλείας. Παράλληλα, έθεσε στο τραπέζι ακόμη και τη δημιουργία ειδικού καθεστώτος «συνδεδεμένου μέλους» της ΕΕ, με πρώτο υποψήφιο τον Καναδά.
Ο Καλεντερίδης εμφανίστηκε ιδιαίτερα επιφυλακτικός απέναντι στην τελευταία πρόταση. Επισήμανε ότι ένα τέτοιο καθεστώς δεν αποτελεί σήμερα καθιερωμένη μορφή συμμετοχής στις ευρωπαϊκές συνθήκες και εκτίμησε ότι η εφαρμογή του θα απαιτούσε σημαντικές θεσμικές και πολιτικές αποφάσεις.
Η Ελλάδα και η «δημοκρατική ασπίδα»
Στο πλαίσιο της ευρύτερης κριτικής του για το σημερινό ευρωπαϊκό πολιτικό σύστημα, ο Σταύρος Καλεντερίδης επανέφερε και τη δική του πρόταση για μια διαφορετική μορφή άμεσης δημοκρατικής συμμετοχής στην Ελλάδα.
Υποστήριξε ότι η χώρα θα μπορούσε να αξιοποιήσει το ιστορικό βάρος της ως γενέτειρα της Δημοκρατίας, όχι μόνο ως στοιχείο πολιτιστικής κληρονομιάς αλλά και ως πραγματικό γεωπολιτικό κεφάλαιο.
Κατά την προσέγγισή του, μια Ελλάδα που θα λειτουργούσε ως πρότυπο σύγχρονης άμεσης δημοκρατίας θα μπορούσε να αποκτήσει διεθνές κύρος και μια ιδιότυπη «δημοκρατική ασπίδα», μετατρέποντας την ιστορική κληρονομιά της σε εργαλείο ισχύος και διεθνούς επιρροής.
Η συνολική εικόνα που παρουσίασε ήταν αυτή ενός διεθνούς συστήματος σε βαθιά μετάβαση: οι ΗΠΑ βρίσκονται αντιμέτωπες με σοβαρές καταγγελίες για τη διεξαγωγή του πολέμου στο Ιράν, η Τεχεράνη κατηγορείται ταυτόχρονα για βαριές παραβιάσεις στο εσωτερικό της, οι Χούθι εξακολουθούν να επηρεάζουν τις ισορροπίες στην Αραβική Χερσόνησο και η Ευρωπαϊκή Ένωση επιχειρεί να αποκτήσει περισσότερες αρμοδιότητες στην άμυνα, στην ασφάλεια και στη γεωπολιτική.
Και ακριβώς εκεί επικεντρώνεται η βασική θέση της ανάλυσης Καλεντερίδη: πίσω από τις επιμέρους κρίσεις βρίσκεται μια πολύ μεγαλύτερη σύγκρουση για το ποιος αποφασίζει, ποιος ελέγχει την ισχύ και ποιος τελικά λογοδοτεί όταν αυτή η ισχύς χρησιμοποιείται.