breaking newsΔιεθνή

Τι ζητά ο Πούτιν από την Ευρώπη για να τελειώσει ο πόλεμος

Ο Σταύρος Καλεντερίδης αναλύει τις ρωσικές απαιτήσεις που ήρθαν στο φως μετά τις συνομιλίες του Άμπου Ντάμπι για την Ουκρανία. Εκτιμά ότι η Μόσχα επιχειρεί να περιορίσει τη στρατιωτική παρουσία του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Ευρώπη και να αποδυναμώσει τη συλλογική άμυνα της Συμμαχίας μέσα από διμερείς συμφωνίες με ευρωπαϊκά κράτη.

Στην ανάλυσή του της 17ης Νοεμβρίου 2026, ο Σταύρος Καλεντερίδης συνδέει τις απαιτήσεις που αποδίδονται στη Μόσχα με τις προτάσεις που είχε υποβάλει η Ρωσία τον Δεκέμβριο του 2021, δύο μήνες πριν από τη γενικευμένη εισβολή στην Ουκρανία. Κατά την εκτίμησή του, η επαναφορά τους δείχνει ότι το Κρεμλίνο θεωρεί πως έχει σήμερα την ισχύ να ανοίξει, μαζί με το ουκρανικό, και τη συζήτηση για τη στρατιωτική διάταξη ολόκληρης της Ευρώπης.

Τι επαναφέρει η Μόσχα από το 2021

Οι συνομιλίες της 10ης και 11ης Νοεμβρίου στο Άμπου Ντάμπι έφεραν ξανά στο ίδιο τραπέζι Ρώσους, Ουκρανούς και Αμερικανούς αξιωματούχους. Ευρωπαίοι εκπρόσωποι και το ΝΑΤΟ συμμετείχαν σε χωριστή συνάντηση συντονισμού με τις ΗΠΑ και την Ουκρανία. Στη συνέχεια, οι Αμερικανοί απεσταλμένοι Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ συναντήθηκαν με τον Βλαντίμιρ Πούτιν στη Μόσχα και με τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι στο Δουβλίνο. Ο σύμβουλος του Κρεμλίνου Γιούρι Ουσακόφ δήλωσε στις 16 Νοεμβρίου ότι η συμμετοχή των Ευρωπαίων στον επόμενο γύρο παρέμενε υπό συζήτηση.

Σύμφωνα με ρεπορτάζ των New York Times, το ανεπίσημο ρωσικό έγγραφο της 10ης Νοεμβρίου επαναφέρει το αίτημα για υποχώρηση της στρατιωτικής παρουσίας της Συμμαχίας στα επίπεδα του 1997. Το κείμενο προβλέπει επίσης να σταματήσει η περαιτέρω διεύρυνση του ΝΑΤΟ και η δυτική στρατιωτική βοήθεια προς το Κίεβο. Στις απαιτήσεις που αναφέρει το δημοσίευμα περιλαμβάνονται περιορισμοί στη δυνατότητα της Γαλλίας και της Βρετανίας να επεκτείνουν την πυρηνική τους αποτροπή σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Πρόκειται για αρχική διαπραγματευτική θέση της Μόσχας, όπως την περιγράφει το ρεπορτάζ.

Ο Καλεντερίδης εκτιμά ότι η αμερικανική προσπάθεια να προσφέρει οικονομικά κίνητρα στη Ρωσία έχει περιορισμένη επίδραση στις θέσεις του Κρεμλίνου. Κατά τη δική του ανάγνωση, η Μόσχα αντιμετωπίζει την ανατολική διεύρυνση του ΝΑΤΟ ως τον πυρήνα της αντιπαράθεσης και επιδιώκει να ανακτήσει επιρροή στην Ανατολική Ευρώπη και στην Κεντρική Ασία.

Φινλανδία, Ντονμπάς και Οδησσός

Ο διεθνολόγος επικαλείται και χωριστό δημοσίευμα της Bild, σύμφωνα με το οποίο μία από τις ρωσικές προτάσεις περιλαμβάνει αποχώρηση της Φινλανδίας από το ΝΑΤΟ, απαγόρευση νατοϊκών βάσεων στις χώρες της Βαλτικής και μόνιμη στρατιωτική ουδετερότητα της Ουκρανίας. Στο εδαφικό, η Μόσχα φέρεται να ζητά να κρατήσει τις περιοχές που κατέχει και να αποκτήσει ολόκληρο το Ντονμπάς, μαζί με τα τμήματα του Ντονέτσκ και του Λουχάνσκ που παραμένουν υπό ουκρανικό έλεγχο. Ο υπουργός Άμυνας της Φινλανδίας Άντι Χάκανεν απέρριψε δημόσια το ενδεχόμενο διαπραγμάτευσης για τη συμμετοχή της χώρας του στη Συμμαχία.

Στην ανάλυση γίνεται επίσης αναφορά σε πρόταση που θα διατηρούσε την Οδησσό και το Μικολάιβ υπό ουκρανικό έλεγχο, με περιορισμούς στη χρήση τους ως ναυτικών βάσεων. Ο Καλεντερίδης συνδέει το καθεστώς των δύο λιμανιών με την ισορροπία στον Εύξεινο Πόντο και με τη θέση της Τουρκίας λόγω των Στενών. Αναφέρεται ακόμη σε ιδέες για ομοσπονδιακή διευθέτηση στη Μολδαβία, με ειδικές προβλέψεις για την Υπερδνειστερία και τη Γκαγκαουζία, καθώς και σε πιθανή απόσυρση ρωσικών πυρηνικών όπλων από τη Λευκορωσία.

Ξεχωριστό ζήτημα είναι οι εγγυήσεις για την Ουκρανία. Ο αναλυτής παρουσιάζει ως πιθανό ρωσικό όρο την αποδοχή μελλοντικής ουκρανικής ένταξης στην ΕΕ με εξαίρεση από το άρθρο 42 παράγραφος 7 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, το οποίο προβλέπει αμοιβαία συνδρομή σε περίπτωση ένοπλης επίθεσης στο έδαφος κράτους μέλους.

Τα διμερή σύμφωνα και το άρθρο 5

Το βασικό επιχείρημα του Καλεντερίδη αφορά την προοπτική διμερών συμφώνων μη επίθεσης ανάμεσα στη Ρωσία και μεμονωμένα ευρωπαϊκά κράτη. Εκτιμά ότι, εάν τέτοιες συμφωνίες περιλάμβαναν δεσμεύσεις αποχής από μια σύγκρουση της Ρωσίας με τρίτη ευρωπαϊκή χώρα, θα μπορούσαν να αποδυναμώσουν στην πράξη την πολιτική δέσμευση για συλλογική άμυνα. Το άρθρο 5 της Βορειοατλαντικής Συνθήκης ορίζει ότι ένοπλη επίθεση εναντίον ενός συμμάχου θεωρείται επίθεση εναντίον όλων και ότι κάθε μέλος συνδράμει με τα μέτρα που κρίνει αναγκαία.

Ο αναλυτής παραπέμπει στις αντιδράσεις της Πολωνίας, της Φινλανδίας και της Ουκρανίας και ξεχωρίζει την παρέμβαση του Φινλανδού προέδρου Αλεξάντερ Στουμπ. Ο Στουμπ υποστήριξε στους Financial Times ότι οι ευρωπαϊκές ηγεσίες πρέπει να διαμορφώσουν κοινή θέση και να συνομιλήσουν απευθείας με τον Πούτιν.

ΑΟΖ ανατολικά της Ρόδου και απολιγνιτοποίηση

Στα ελληνικά θέματα, ο Καλεντερίδης συνδέει τη συζήτηση για τον Great Sea Interconnector με τη μερική οριοθέτηση ΑΟΖ Ελλάδας–Αιγύπτου του 2020. Επικαλείται τη δήλωση του Δημήτρη Καιρίδη στον ΑΝΤ1, σύμφωνα με την οποία το Κάιρο ζητά να συμμετάσχει και η Τουρκία σε συνομιλίες για την περιοχή ανατολικά της Ρόδου. Ο αναλυτής ασκεί κριτική στους χειρισμούς της Αθήνας και εκτιμά ότι η εκκρεμότητα της οριοθέτησης δίνει στην Άγκυρα περιθώριο να διεκδικήσει ρόλο στη διαδικασία. Η αναφορά για τη στάση του Καΐρου προέρχεται από τη δημόσια τοποθέτηση Καιρίδη.

Με αφορμή την καταστροφή του απολήπτη λιγνίτη SR240 στη Μεγαλόπολη, τον Ιούνιο, θέτει ζήτημα διατήρησης της βιομηχανικής κληρονομιάς και επικαλείται τις ανησυχίες της Ομοσπονδίας Μεταλλωρύχων Ελλάδας για τις συνέπειες της απολιγνιτοποίησης στην τοπική οικονομία, στο ενεργειακό κόστος και στην ασφάλεια εφοδιασμού.

Πολυτεχνείο, υπόθεση Έπσταϊν και Μέση Ανατολή

Στην εισαγωγή του, ο Καλεντερίδης αναφέρεται στην παρουσίαση του βιβλίου του Πατρίδες στη Θεσσαλονίκη, με συντονιστή τον Παντελή Σαββίδη. Με αφορμή την επέτειο του Πολυτεχνείου, καταδικάζει τη δικτατορία Παπαδόπουλου και συνδέει την απόσυρση της ελληνικής μεραρχίας από την Κύπρο με τις εξελίξεις που οδήγησαν στο πραξικόπημα κατά του Μακαρίου. Διατυπώνει και τον ισχυρισμό περί χειραγώγησης της εξέγερσης από τη CIA, χωρίς να παραθέτει τεκμήρια στην εκπομπή. Η ιστορική χρονολογία που καταγράφει η Βουλή τοποθετεί την ανατροπή του Παπαδόπουλου από τον Ιωαννίδη στις 25 Νοεμβρίου 1973 και το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου στις 15 Ιουλίου 1974.

Σχολιάζει επίσης την εκτίμηση του ειδικού δικαστικής ιατρικής Μάικλ Φρίμαν στο CBS ότι ο θάνατος του Τζέφρι Έπσταϊν ήταν πιθανότερο να οφείλεται σε ανθρωποκτονία. Η επίσημη διαπίστωση της ιατροδικαστικής υπηρεσίας της Νέας Υόρκης παραμένει αυτοκτονία.

Στη Μέση Ανατολή, ο αναλυτής συνδέει το ισραηλινό πλήγμα στο νοσοκομείο Νάσερ στη Χαν Γιούνις με την αβεβαιότητα γύρω από το αμερικανικό σχέδιο για τη Γάζα. Σύμφωνα με το Associated Press, σκοτώθηκαν έξι άνθρωποι, ανάμεσά τους ένας γιατρός και ένα παιδί, ενώ ο ισραηλινός στρατός δήλωσε ότι στόχευε διοικητή της Χαμάς και άλλους μαχητές. Ο Καλεντερίδης αναφέρεται και στις πλημμύρες που έπληξαν τις σκηνές των εκτοπισμένων. Για την Υεμένη, σχολιάζει την υποχώρηση των κυβερνητικών δυνάμεων από την περιοχή του Μπαμπ ελ Μαντέμπ και την πίεση των Χούθι προς το Άντεν.

Στο κλείσιμο, προαναγγέλλει ανάλυση για τη Nvidia και τον τεχνολογικό ανταγωνισμό ΗΠΑ–Κίνας. Διατυπώνει επίσης την εκτίμηση ότι μια πιθανή τριμερής συνεννόηση Τραμπ, Σι και Πούτιν θα μπορούσε να αγγίξει το ουκρανικό, το ιρανικό και τα πυρηνικά.

Back to top button