Η κλοπή των παγκόσμιων αγαθών: Άνθρωποι τους οποίους κανένας από εμάς δεν εκλέγει, οι οποίοι τελικά ελέγχουν τη διεθνή χρηματοδότηση, όλες τις εταιρικές και επιχειρηματικές δραστηριότητες, την κυβερνητική πολιτική και τις διεθνείς σχέσεις, έχουν κατασκευάσει ένα σύστημα που θα τους επιτρέψει να αρπάξουν τα “παγκόσμια κοινά”.
Αυτοί οι άνθρωποι αποτελούν ένα δίκτυο που ονομάζεται Παγκόσμια Σύμπραξη Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα (GPPP). Παρόλο που ορισμένοι εκλεγμένοι εκπρόσωποι βρίσκονται στις τάξεις τους, αυτοί οι εκπρόσωποι του κοινού δεν καθορίζουν ούτε την ατζέντα ούτε την πολιτική της GPPP. Πρέπει τόσο να αναγνωρίσουμε ποια είναι τα μέλη του GPPP όσο και να κατανοήσουμε τις συνέπειες του παιχνιδιού τους. Πώς αυτή η ομάδα παγκόσμιων ενδιαφερομένων πρόκειται να καταλάβει τα παγκόσμια κοινά και γιατί θα πρέπει να τους αντισταθούμε;
Στα επόμενα άρθρα θα διερευνήσουμε αυτά τα ερωτήματα. Αναγνωρίζοντας τι εννοούν οι παγκοσμιοποιητικές δεξαμενές σκέψης και άλλοι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής με τον όρο παγκόσμια κοινά, μπορούμε να αρχίσουμε να εκτιμούμε το εντυπωσιακό μέγεθος των φιλοδοξιών τους.
Χρησιμοποιούν συστηματικά παραπλανητική γλώσσα για να αποκρύψουν τις προθέσεις τους. Λέξεις όπως “χωρίς αποκλεισμούς”, “βιώσιμη”, “ισότητα” και “ανθεκτικότητα” χρησιμοποιούνται συχνά για να παρουσιάσουν κάποια ασαφή αλλά τελικά διπρόσωπη έννοια του στοργικού περιβαλλοντισμού. Πρέπει να ξεδιαλύνουμε τη γλώσσα τους για να κατανοήσουμε πλήρως τις προθέσεις τους, με την ελπίδα ότι θα μπορέσουμε να αντισταθούμε και να τις αρνηθούμε.
Ενώ μας αποσπούσαν την προσοχή και μεταβαίναμε από την υποτιθέμενη παγκόσμια πανδημία, ή ψευδοπανδημία, οι συνιστώσες του GPPP που ενορχήστρωσαν το χάος ήταν πολύ απασχολημένες. Δημιούργησαν το σύστημα αξιολόγησης περιουσιακών στοιχείων που θα τους επιτρέψει τον απόλυτο, παγκόσμιο οικονομικό έλεγχο. Αυτός ο έλεγχος βασίζεται στους Στόχους Βιώσιμης Ανάπτυξης (ΣΒΑ – SDG) και χρησιμοποιεί τις Μετρικές του Καπιταλισμού των Ενδιαφερόμενων Μερών (SCM).
Αυτό το νέο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα είναι αυτό που εννοούν οι πολιτικοί με τον όρο “οικοδομήστε ξανά καλύτερα”. Είναι η ουσία της Μεγάλης Επανεκκίνησης του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ.
Η θεμελίωση ενός νέου Διεθνούς Νομισματικού και Χρηματοπιστωτικού Συστήματος (ΔΝΧΣ) ήταν ένα από τα κλειδιά της ψευδοπανδημίας. Το νέο IMFS θα προκύψει από την εσκεμμένη οικονομική καταστροφή που προκάλεσαν οι κυβερνητικές πολιτικές απαντήσεις στο COVID-19. Αυτό ήταν προγραμματισμένο.
Η φράση “οικοδομήστε ξανά καλύτερα” διαδόθηκε για πρώτη φορά ευρέως από τον πρώην πρόεδρο των ΗΠΑ Κλίντον μετά το τσουνάμι στον Ινδικό Ωκεανό το 2004. Κατά τη διάρκεια της ψευδοπανδημίας υιοθετήθηκε από πολιτικούς σε όλο τον κόσμο για να σηματοδοτήσει ότι το σχέδιο για την κατάληψη των “παγκόσμιων κοινών” βρίσκεται σε εξέλιξη.
Θα πρέπει να εξετάσουμε λεπτομερέστερα την Ατζέντα 21 του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) και την Ατζέντα 2030 για τη βιώσιμη ανάπτυξη, καθώς αυτές αποτελούν το κλειδί για την κλοπή όλων των πόρων. Αλλά προς το παρόν μπορούμε απλώς να αναφερθούμε σε αυτές προκειμένου να κατανοήσουμε τι σημαίνει στην πραγματικότητα το “οικοδομήστε πίσω καλύτερα”. Αυτό θα μας επιτρέψει να καταλάβουμε γιατί οι πολιτικοί σε όλο τον κόσμο έχουν χρησιμοποιήσει τη φράση.
Ο Στόχος Βιώσιμης Ανάπτυξης (ΣΒΑ – SDG) 11 (β) της Ατζέντας 2030 αναφέρει:
«Μέχρι το 2020, να αυξηθεί σημαντικά ο αριθμός των πόλεων και των οικισμών που υιοθετούν και εφαρμόζουν ολοκληρωμένες πολιτικές και σχέδια με στόχο [. . .] την προσαρμογή στην κλιματική αλλαγή, την ανθεκτικότητα στις καταστροφές και να αναπτύξουν και να εφαρμόσουν, σύμφωνα με το πλαίσιο Sendai για τη μείωση του κινδύνου καταστροφών 2015-2030, ολιστική διαχείριση του κινδύνου καταστροφών σε όλα τα επίπεδα.»
Το πλαίσιο Sendai για τη μείωση του κινδύνου καταστροφών (SFDRR), που συντάχθηκε το 2015, αναφέρει:
«Η φάση της ανάκαμψης, της αποκατάστασης και της ανασυγκρότησης, η οποία πρέπει να προετοιμάζεται πριν από μια καταστροφή, είναι μια κρίσιμη ευκαιρία για την “Οικοδόμηση ξανά καλύτερα”- αναγνώριση των ενδιαφερομένων μερών και των ρόλων τους- κινητοποίηση επενδύσεων με ευαισθησία στον κίνδυνο για την αποφυγή της δημιουργίας νέων κινδύνων- [. . .] ενίσχυση της διεθνούς συνεργασίας και της παγκόσμιας εταιρικής σχέσης [. . .] είναι απαραίτητο να συνεχιστεί η ενίσχυση της χρηστής διακυβέρνησης στις στρατηγικές μείωσης του κινδύνου καταστροφών σε εθνικό, περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο [. . .] και να χρησιμοποιηθεί η ανάκαμψη και η ανασυγκρότηση μετά την καταστροφή για την “Οικοδόμηση ξανά καλύτερα”, υποστηριζόμενη από ενισχυμένους τρόπους διεθνούς συνεργασίας. [. . .] Χρειάζεται σαφές όραμα, σχέδια, αρμοδιότητες, καθοδήγηση και συντονισμός εντός και μεταξύ των τομέων, καθώς και συμμετοχή των σχετικών ενδιαφερομένων μερών [. . .] και προωθείται η συνεργασία και η εταιρική σχέση μεταξύ των μηχανισμών και των θεσμικών οργάνων για την εφαρμογή των μέσων που σχετίζονται με τη μείωση του κινδύνου καταστροφών και τη βιώσιμη ανάπτυξη.»
Η πολιτική “Build back better” (χτίζω ξανά καλύτερα) προετοιμάστηκε πριν από την άφιξη του COVID-19. Αποτελεί μέρος του προγραμματισμένου πλαισίου διαχείρισης κινδύνων και ετοιμότητας για την ανοικοδόμηση μετά την “καταστροφή”. Σημαίνει την παγκόσμια “συμμετοχή των αρμόδιων φορέων” για την ενίσχυση της “διεθνούς συνεργασίας και των παγκόσμιων συμπράξεων” προκειμένου να “εφαρμοστούν μέσα” για την επίτευξη της “βιώσιμης ανάπτυξης”.
Ο SDG 11 (β) ήταν ένα σχέδιο για την “ουσιαστική αύξηση” του παγκόσμιου αριθμού των “ανθρώπινων οικισμών” που υιοθετούν πολιτικές “καλύτερης ανοικοδόμησης” μέχρι το 2020. Αυτός ο SDG έχει πλέον επιτευχθεί, χάρη στην ψευδοπανδημία COVID-19. Ειδικότερα, η προγραμματισμένη “κινητοποίηση των επενδύσεων με ευαισθησία στον κίνδυνο”, που περιγράφεται στο SFDRR, έχει εκτιναχθεί μπροστά.
Οι Μετρικές του Καπιταλισμού των Ενδιαφερομένων Μερών (SCM) επινοήθηκαν από το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, το οποίο αυτοπροσδιορίζεται ως διεθνής οργανισμός για τη συνεργασία δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Όταν συνδυάζονται με τους στόχους βιώσιμης ανάπτυξης που περιγράφονται στα πλαίσια της Ατζέντας 21 και του 2030 των Ηνωμένων Εθνών, οι SCM επιτρέπουν στο δίκτυο GPPP να καταλάβει ολόκληρη τη Γη – όλους τους πόρους της και τα πάντα σε αυτήν, συμπεριλαμβανομένων και εμάς.
Προκειμένου να ελεγχθούμε, μεταβαίνουμε σε μια τεχνοκρατία, με το κράτος βιοασφάλειας να λειτουργεί ως ο κεντρικός μηχανισμός ελέγχου. Η δημόσια υγεία είναι το νέο επίκεντρο της παγκόσμιας ασφάλειας, και ο κεντρικός έλεγχος ολόκληρου του συστήματος έχει καθιερωθεί κατά τη διάρκεια -και ως αποτέλεσμα- της ψευδοπανδημίας.
Το νέο IMFS έχει σχεδιαστεί για να συνδέει τις δεσμεύσεις μας για τη βιοασφάλεια με το Παγκόσμιο Βασικό Εισόδημα (UBI) ή παρόμοιες κρατικές πληρωμές, οι οποίες θα καταβάλλονται με το Ψηφιακό Νόμισμα της Κεντρικής Τράπεζας (CBDC). Αυτό θα διασφαλίσει τη συμμόρφωσή μας, καθώς οι κεντρικές τράπεζες θα χρησιμοποιούν αλγόριθμους τεχνητής νοημοσύνης, σε συνδυασμό με την παρακολούθηση του πληθυσμού (εντοπισμός και παρακολούθηση, διαβατήρια εμβολίων ή κάποια άλλη μορφή συστήματος παρακολούθησης κοινωνικής πίστωσης), για να παρακολουθούν και να ελέγχουν όλες τις συναλλαγές, τη συμπεριφορά και τις μετακινήσεις μας.
Το φοβερό αυταρχικό χτύπημα στην πόρτα θα αντικατασταθεί από το φοβερό αυταρχικό μπιπ μιας απορριπτόμενης πληρωμής με κάρτα. Αν δεν μπορείτε να αγοράσετε φαγητό με τα χρήματά σας, δεν έχει σημασία πόσα χρήματα έχετε. Το να συμμορφωθείς ή να πεθάνεις της πείνας είναι μια ευδιάκριτη πιθανότητα.
Στα επόμενα άρθρα θα εξερευνήσουμε αυτό το “νέο αφύσικο”. Θα δούμε πώς συμπυκνώνει την κατάληψη των πάντων από τους ευνοημένους καπιταλιστές-μετόχους, καθώς οι επιλεγμένες νικήτριες εταιρείες μοιράζονται τους πόρους της Γης μεταξύ τους. Αυτό είναι το αποκορύφωμα της προγραμματισμένης απάντησης “χτίστε ξανά καλύτερα” στην ψευδοπανδημία.
Καθ’ όλη τη διάρκεια της ψευδοπανδημίας, το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ (WEF) ανέλαβε το προβάδισμα των δημοσίων σχέσεων για τη σχεδιαζόμενη ανάκαμψη. Η Μεγάλη Επανεκκίνηση είναι απλώς η επανασυσκευασία μιας ιδέας εκατοντάδων, αν όχι χιλιάδων ετών.
Αυτή η ιδέα είναι η ιδιοτελής πεποίθηση ότι κάποιοι “ιδιαίτεροι” άνθρωποι είναι προορισμένοι, και επομένως έχουν το δικαίωμα, να ηγηθούν των υπολοίπων. Δεν απαιτούν κανενός είδους νόμιμη δημοκρατική εντολή ή έστω λαϊκή υποστήριξη. Το διεκδικούμενο δικαίωμά τους να κυβερνούν είναι μια αυταρχική υπόθεση ότι γεννήθηκαν για να κυβερνούν.
Το WEF έχει διεκδικήσει ένα υποτιθέμενο δικαίωμα να κατευθύνει τρεις βασικούς τομείς της παγκόσμιας πολιτικής, κάτι που σκοπεύει να κάνει βοηθώντας τους παγκόσμιους ηγέτες να διαχειριστούν τις “ανατρεπτικές αλλαγές”.
Το WEF έχει αυτοπροταθεί ως ο οργανισμός-προμετωπίδα του GPPP για τη διαχείριση της τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης, την αντιμετώπιση των παγκόσμιων ζητημάτων ασφάλειας και την επίλυση των προβλημάτων των παγκόσμιων κοινών. Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι το WEF δεν είναι μόνο του στις φιλοδοξίες του, αλλά είναι, μάλλον, ο κύριος υποστηρικτής της ευρύτερης πολιτικής πλατφόρμας GPPP. Θα επικεντρωθούμε στην τρίτη σφαίρα της αυτοαποκαλούμενης εξουσίας του WEF: τον έλεγχο των παγκόσμιων κοινών.
Τα Ηνωμένα Έθνη λειτουργούν ως κόμβος πολιτικής για την GPPP. Επιτρέπει στους ενδιαφερόμενους φορείς να εισάγουν τις πολιτικές, που διαμορφώνονται από τις δεξαμενές σκέψης, στην εκκολαπτόμενη δομή παγκόσμιας διακυβέρνησης. Οι επιθυμητές πολιτικές ατζέντες μπορούν να διαμορφωθούν και τελικά να διηθηθούν στις εθνικές και στη συνέχεια στις τοπικές κυβερνητικές διοικήσεις σε όλο τον πλανήτη.
Στο τεύχος Σεπτεμβρίου 2011 του περιοδικού “Ο πλανήτης μας”, ο ΟΗΕ περιέγραψε τα παγκόσμια κοινά ως “τους κοινούς πόρους που δεν ανήκουν σε κανέναν, αλλά από τους οποίους εξαρτάται όλη η ζωή”. Το 2013, η Ομάδα Δράσης Συστημάτων του ΟΗΕ επέκτεινε τις απόψεις της και δημοσίευσε το κείμενο “Παγκόσμια διακυβέρνηση και διακυβέρνηση των παγκόσμιων κοινών στην παγκόσμια εταιρική σχέση για την ανάπτυξη μετά το 2015”.
Ο ΟΗΕ έγραψε:
«Το διεθνές δίκαιο προσδιορίζει τέσσερα παγκόσμια κοινά αγαθά, δηλαδή την ανοικτή θάλασσα, την ατμόσφαιρα, την Ανταρκτική και το Διάστημα. [. . .] Οι πόροι που παρουσιάζουν ενδιαφέρον ή αξία για την ευημερία της κοινότητας των εθνών – όπως τα τροπικά δάση και η βιοποικιλότητα – έχουν πρόσφατα συμπεριληφθεί στο παραδοσιακό σύνολο των παγκόσμιων κοινών [. . .] ενώ ορισμένοι ορίζουν τα παγκόσμια κοινά ακόμη ευρύτερα, περιλαμβάνοντας την επιστήμη, την εκπαίδευση, την πληροφόρηση και την ειρήνη. [. . .] Η διαχείριση των παγκόσμιων κοινών δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί χωρίς παγκόσμια διακυβέρνηση».
Αυτή η συνήθεια της διεύρυνσης του ορισμού των παγκόσμιων κοινών συνεχίστηκε. Τον Απρίλιο του 2020, η τράπεζα που υποστηρίζεται από τον Rothschild και ονομάζεται Παγκόσμιο Ταμείο Περιβάλλοντος, προσέφερε έναν πιο εκτεταμένο κατάλογο των “κοινών πόρων στους οποίους βασίζεται κάθε ζωή”:
«Προκειμένου να προστατεύσουμε τα παγκόσμια κοινά μας [. . .] η ανθρωπότητα πρέπει να αναπτύξει νέους τρόπους επιχειρηματικής δράσης για να επιτύχει μετασχηματιστικές αλλαγές στα συστήματα διατροφής, ενέργειας, αστικών περιοχών, παραγωγής και κατανάλωσης. Θα χρειαστούν συνασπισμοί που θα φέρνουν κοντά κυβερνήσεις, επιχειρήσεις, οικονομικούς φορείς και πολίτες για την υλοποίηση αυτού του στόχου».
Αυτός ο συνασπισμός είναι το GPPP. Οι πολίτες εμπλέκονται, μέσω της κοινωνίας των πολιτών, μόνο εάν συμφωνούν με την προώθηση της συμφωνημένης πολιτικής ατζέντας. Τον Δεκέμβριο του 2020, ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Antonio Gutteres ανέπτυξε πραγματικά την έννοια των παγκόσμιων κοινών. Μιλώντας σε ένα ακροατήριο που είχε συγκεντρωθεί στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, το κομβικό ακαδημαϊκό ίδρυμα για την ανάπτυξη του κινήματος Technocracy Inc. τη δεκαετία του 1930, είπε:
«Για να το θέσω απλά, η κατάσταση του πλανήτη είναι κατεστραμμένη. [Οι ανθρώπινες δραστηριότητες είναι η ρίζα της καθόδου μας προς το χάος. [Η ανάκαμψη από την πανδημία είναι μια ευκαιρία. Είναι καιρός να γυρίσουμε τον “πράσινο διακόπτη”. Έχουμε την ευκαιρία όχι απλώς να επαναφέρουμε την παγκόσμια οικονομία, αλλά να τη μεταμορφώσουμε. . . . Πρέπει να μετατρέψουμε αυτή τη δυναμική σε κίνημα. [. . .] Τα πάντα είναι αλληλένδετα – τα παγκόσμια κοινά και η παγκόσμια ευημερία. […] Αυτό σημαίνει: Περισσότερες και μεγαλύτερες περιοχές διατήρησης με αποτελεσματική διαχείριση. Γεωργία και αλιεία με θετική επίδραση στη βιοποικιλότητα. [. . .] Όλο και περισσότεροι άνθρωποι κατανοούν την ανάγκη να μειώσουν με τις δικές τους καθημερινές επιλογές το αποτύπωμα άνθρακα και να σεβαστούν τα πλανητικά όρια. [. . .] Από τις διαμαρτυρίες στους δρόμους μέχρι τη διαδικτυακή υπεράσπιση… Από την εκπαίδευση στην τάξη μέχρι την εμπλοκή στην κοινότητα… Από τα εκλογικά περίπτερα μέχρι τους χώρους εργασίας. [. . .] Δεν μπορούμε να επιστρέψουμε στην παλιά κανονικότητα. [. . .] Έχουμε ένα σχέδιο: την Ατζέντα 2030, τους Στόχους Βιώσιμης Ανάπτυξης και τη Συμφωνία του Παρισιού για την κλιματική αλλαγή. [. . .] Τώρα είναι η ώρα να μεταμορφώσουμε τη σχέση της ανθρωπότητας με τον φυσικό κόσμο – και μεταξύ μας».
Και πάλι, βλέπουμε τα επαναλαμβανόμενα θέματα του GPPP. Ο πλανήτης πρέπει να σωθεί από εμάς- είμαστε μια πανούκλα που πρέπει να ελεγχθεί- το COVID-19 είναι, όπως πάντα, μια ευκαιρία για να μετασχηματιστεί η παγκόσμια οικονομία- η επιβίωσή μας και η διαχείριση των παγκόσμιων κοινών αγαθών από το GPPP είναι ένα και το αυτό- και τα πάντα πρέπει να μετασχηματιστούν.
Δεν είναι μόνο οι ωκεανοί (τα πάντα μέσα σε αυτούς και κάτω από αυτούς), η ατμόσφαιρα (ο αέρας που αναπνέουμε), η Ανταρκτική (η μόνη ήπειρος με μια παγκοσμίως σεβαστή διεθνή συνθήκη που την προστατεύει) και το σύμπαν που είναι προς εκμετάλλευση. Όχι, η φιλαργυρία του GPPP δεν τελειώνει εδώ.
Η ενέργεια (όλοι οι φυσικοί πόροι), όλη η παραγωγικότητα και τα μέσα διαβίωσής μας (ο χώρος εργασίας), η βιοποικιλότητα (τα οικοσυστήματα και η ζωή στη Γη), όλη η γη (διαχειριζόμενες περιοχές διατήρησης), η γεωργία και η αλιεία (όλα τα τρόφιμα), η κατανάλωση και η συμπεριφορά μας (αποτυπώματα άνθρακα), οι τόποι στους οποίους επιτρέπεται να υπάρχουμε (πλανητικά όρια), οι πολιτικές μας απόψεις και τα πολιτικά μας συστήματα, τα εκπαιδευτικά μας συστήματα, οι κοινότητες στις οποίες ζούμε, ακόμη και οι ανθρώπινες σχέσεις μας – όλα πρόκειται να ελεγχθούν και να μετασχηματιστούν από το GPPP.
Με άλλα λόγια, τα “παγκόσμια κοινά” είναι η συντομογραφία του GPPP για τα πάντα: όλες τις μορφές ζωής, τους πόρους, τη γη, το νερό, τον αέρα, ακόμη και ολόκληρη την ουράνια σφαίρα. Η πρόθεσή τους είναι να κυριαρχήσουν σε όλα.
Τα παγκόσμια κοινά δεν είναι σταθερά. Άλλες πτυχές της ύπαρξής μας προστίθενται συνεχώς. Όταν διαβάζουμε το άρθρο του WEF τον Ιούνιο του 2021 με τίτλο: “Η υπόθεση των ψηφιακών κοινών”, συνειδητοποιούμε ότι κάθε φορά που το WEF θέλει να συμπεριλάβει κάτι άλλο στον κατάλογο των παγκόσμιων κοινών, χρησιμοποιεί τη γλώσσα της βιώσιμης ανάπτυξης. Δεν είναι απαραίτητο να έχει λογικό νόημα. Το θέμα είναι να πουληθεί η έννοια με τις σωστές λέξεις-κλειδιά:
«Ο COVID-19 ανέδειξε και επιτάχυνε την κεντρική θέση της ψηφιακής τεχνολογίας στη ζωή μας. Ωστόσο, το ψηφιακό οικοσύστημα είναι μία από τις πιο άνισες και δυσλειτουργικές πτυχές της συλλογικής μας ζωής. Πώς μπορούμε να οικοδομήσουμε ένα ψηφιακό οικοσύστημα που να εξασφαλίζει ευρεία κοινή συμμετοχή και ευημερία; Υποστηρίζουμε ότι η μετατόπιση της άποψής μας ώστε να βλέπουμε τις τεχνολογικές υποδομές ως ψηφιακά κοινά αγαθά θα μπορούσε να δείξει τον δρόμο για ένα οικοσύστημα χωρίς αποκλεισμούς και βιώσιμο με κοινά κοινωνικά οφέλη».
Τώρα το WEF διεκδικεί την εξουσία να κυβερνά το διαδίκτυο και όλες τις ψηφιακές τεχνολογίες επικοινωνίας. Βλέπουμε για άλλη μια φορά ότι η ψευδοπανδημία είναι ο καταλύτης για αυτόν τον μετασχηματισμό και ότι η κυβέρνηση είναι απλώς ο εταίρος υλοποίησης της ατζέντας του GPPP. Είμαστε απλώς οι φορολογούμενες αγελάδες που θα χρηματοδοτήσουν την κατασκευή της αυτοκρατορίας:
«Σε αυτή τη μετα-πανδημική εποχή ευρείας οικονομικής και κοινωνικής επαναπροσδιορισμού και αναπροσαρμογής, η έμφαση στα ψηφιακά κοινά μπορεί να δείξει το δρόμο προς τα εμπρός για συλλογική ανάκαμψη, αλληλεγγύη και πρόοδο. [. . .] Οι κυβερνήσεις θα πρέπει να προωθήσουν την πραγματική ρύθμιση των ιδιωτικά ελεγχόμενων συστημάτων . . . καθώς και να παράσχουν χρηματοδότηση για να επιτρέψουν ένα βιώσιμο οικοσύστημα καινοτομίας που δεν θα είναι υπόχρεο σε κεφαλαιούχους επιχειρηματικών συμμετοχών ή μεγάλες εταιρείες».
Είναι πραγματικά αξιοσημείωτο το γεγονός ότι μια αναπνευστική ασθένεια χαμηλής θνησιμότητας έχει προσφέρει μια τόσο τεράστια ευκαιρία για παγκόσμιο μετασχηματισμό. Τα ηγετικά στελέχη του GPPP γνώριζαν ότι το COVID-19 δεν αποτελούσε μεγάλη απειλή. Στο βιβλίο τους του Ιουνίου 2020 COVID-19: The Great Reset, οι συγγραφείς Klaus Schwab και Thierry Malleret έγραψαν ότι η ψευδοπανδημία ήταν:
«Μία από τις λιγότερο θανατηφόρες πανδημίες που γνώρισε ο κόσμος τα τελευταία 2000 χρόνια. [. . .] Οι συνέπειες του COVID-19 όσον αφορά την υγεία και τη θνησιμότητα θα είναι ήπιες. [. . .] Δεν αποτελεί υπαρξιακή απειλή, ούτε ένα σοκ που θα αφήσει το αποτύπωμά του στον παγκόσμιο πληθυσμό για δεκαετίες».
Στην καρδιά αυτής της κατάληψης των πάντων βρίσκεται ο καπιταλισμός των ενδιαφερομένων. Τον Δεκέμβριο του 2019, ο Schwab έγραψε το “Τι είδους καπιταλισμό θέλουμε;”. Το “εμείς” που αναφέρεται σε αυτόν τον τίτλο δεν είναι “εμείς” αλλά, μάλλον, η GPPP, αν και το άρθρο υποθέτει ότι όλοι συμφωνούμε στον ορισμό των παγκόσμιων προβλημάτων της GPPP. Ο Schwab έγραψε:
«Ο καπιταλισμός των ενδιαφερομένων μετόχων, ένα μοντέλο που πρότεινα για πρώτη φορά πριν από μισό αιώνα, τοποθετεί τις ιδιωτικές εταιρείες ως διαχειριστές της κοινωνίας και αποτελεί σαφώς την καλύτερη απάντηση στις σημερινές κοινωνικές και περιβαλλοντικές προκλήσεις».
Η χρήση του όρου “διαχειριστής” από τον Schwab είναι αξιοσημείωτη. Ο όρος “διαχειριστής” έχει συγκεκριμένο νομικό ορισμό:
«Το πρόσωπο που έχει διοριστεί ή απαιτείται από το νόμο να εκτελέσει ένα καταπίστευμα- εκείνος στον οποίο έχει περιέλθει μια περιουσία, συμφέρον ή εξουσία, βάσει ρητής ή σιωπηρής συμφωνίας να τη διαχειρίζεται ή να την ασκεί προς όφελος ή προς χρήση κάποιου άλλου».
Δεν είναι καθόλου προφανές ότι οι παγκόσμιες εταιρείες θα πρέπει να είναι επιφορτισμένες με τη διαχείριση της κοινωνίας μας. Πολλοί από εμάς θα διαφωνούσαν με αυτόν τον στόχο – και αυτός είναι ένας από τους κύριους λόγους για τους οποίους δεν μας έχει ζητηθεί η συμβολή μας. Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για τον ισχυρισμό του Schwab.
Μιλάω μόνο εκ μέρους του εαυτού μου, ωστόσο θα στοιχημάτιζα ότι οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν ότι οι παγκόσμιες εταιρείες συμβάλλουν σημαντικά στις κοινωνικές και περιβαλλοντικές προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε. Γιατί να πιστεύει κανείς ότι αυτές οι εταιρείες θα πρέπει να καθορίζουν τις υποτιθέμενες λύσεις;
Ο ισχυρισμός του Schwab είναι γελοίος. Ωστόσο, αυτή είναι η επιμονή των καπιταλιστών των ενδιαφερομένων μερών. Αποτελεί επίσης τη βάση για τους Στόχους Βιώσιμης Ανάπτυξης (ΣΒΑ) του ΟΗΕ και τις πλατφόρμες πολιτικής Agenda 21 και 2030 του ΟΗΕ.
Παρά τους ισχυρισμούς τους περί παντογνωσίας, η GPPP και οι κορυφαίοι υποστηρικτές της, όπως το WEF και το ΔΝΤ, δεν είναι αλάνθαστοι. Αποτελούνται από ανθρώπους που δεν διαφέρουν ως επί το πλείστον από οποιονδήποτε άλλον στη Γη.
Συνεργάζονται σε μια τεράστια, αν και όχι πρωτοφανή, παγκόσμια προσπάθεια. Πολλοί άνθρωποι έχουν καταλήξει να πιστεύουν ότι μια επιχείρηση αυτής της κλίμακας είναι αδύνατη. Γιατί δεν μπορούν να το φανταστούν είναι δύσκολο να πούμε.
Είχαμε ήδη δύο παγκόσμιους πολέμους που απαιτούσαν παρόμοιο βαθμό διεθνούς συνεργασίας. Αναμφισβήτητα περισσότερους, αν αναλογιστούμε ότι ολόκληροι πληθυσμοί συμμετείχαν σε αυτές τις συλλογικές προσπάθειες.
Υπάρχουν πολλές παγκόσμιες εταιρείες που λειτουργούν με πολύπλοκες διεθνείς επιχειρήσεις που ενσωματώνουν παγκόσμια εφοδιαστική, διεθνή χρηματοδότηση και διασυνοριακή κανονιστική ευθυγράμμιση. Αυτές οι παγκόσμιες προσπάθειες βασίζονται σε συντριπτικό βαθμό σε μια ιεραρχική, αυταρχική διοικητική δομή. Μόνο μερικά ανώτερα στελέχη σε επίπεδο διοικητικού συμβουλίου έχουν την εποπτεία ολόκληρου του συστήματος. Το GPPP βασίζεται ακριβώς στην ίδια δομή.
Ωστόσο, επειδή απλοί άνθρωποι ηγούνται αυτού του οργανισμού, συμβαίνουν λάθη. Τον Σεπτέμβριο του 2020 το WEF παρήγαγε ένα διαφημιστικό βίντεο, στο οποίο διατυπώνεται η άποψη, από τη δική τους οπτική γωνία, ότι: “δεν θα σας ανήκει τίποτα και θα είστε ευτυχισμένοι”. Αυτό γύρισε τρομερά μπούμερανγκ και ήταν μια καταστροφή δημοσίων σχέσεων. Το Βίντεο κατέβηκε βιαστικά, πολύ αργά για να κρύψει την πραγματική πρόθεση του GPPP.
Ωστόσο, το αρχικό άρθρο, στο οποίο βασίστηκε το βίντεο, μπορεί ακόμα να διαβαστεί. Γράφτηκε από την πρώην υπουργό Περιβάλλοντος της Δανίας, ακτιβίστρια για το κλίμα και “νέα παγκόσμια ηγέτιδα” του WEF, Ida Auken. Σε αντίθεση με τους περισσότερους από εμάς, αυτή δεν είναι μια ψηφοφόρος χωρίς δικαιώματα. Η Ida είναι μια προσεκτικά επιλεγμένη εκπρόσωπος του GPPP.
Ο τίτλος του άρθρου άλλαξε και προστέθηκε επεξηγηματικό σημείωμα. Η Ida δήλωσε ότι το άρθρο δεν είχε σκοπό να περιγράψει την “ουτοπία” της, αλλά ότι η πρόθεση ήταν να διερευνήσει τα “υπέρ και τα κατά” ενός πιθανού βραχυπρόθεσμου μέλλοντος:
«Ό,τι θεωρούσατε προϊόν, έχει πλέον γίνει υπηρεσία. [. . .] Όταν η τεχνητή νοημοσύνη και τα ρομπότ ανέλαβαν τόσο μεγάλο μέρος της εργασίας μας, ξαφνικά είχαμε χρόνο να τρώμε καλά, να κοιμόμαστε καλά και να περνάμε χρόνο με άλλους ανθρώπους. [. . .] Κάποιες φορές εκνευρίζομαι με το γεγονός ότι δεν έχω πραγματική ιδιωτική ζωή. Δεν μπορώ να πάω πουθενά και να μην καταγραφώ. Ξέρω ότι, κάπου, όλα όσα κάνω, σκέφτομαι και ονειρεύομαι καταγράφονται. Ελπίζω μόνο ότι κανείς δεν θα το χρησιμοποιήσει εναντίον μου. [. . .] Συνέβησαν όλα αυτά τα τρομερά πράγματα: ασθένειες του τρόπου ζωής, κλιματική αλλαγή, προσφυγική κρίση, περιβαλλοντική υποβάθμιση, τελείως γεμάτες πόλεις, ρύπανση του νερού, ατμοσφαιρική ρύπανση, κοινωνική αναταραχή και ανεργία. Χάσαμε πάρα πολλούς ανθρώπους προτού συνειδητοποιήσουμε ότι θα μπορούσαμε να κάνουμε τα πράγματα διαφορετικά».
Η προσφορά του GPPP είναι σαφής. Σε αντάλλαγμα για να υποταχθούμε στη θέλησή τους και να τους επιτρέψουμε την αποκλειστική κατοχή των πάντων (των παγκόσμιων κοινών αγαθών), θα μας φροντίσουν.
Γιατί; είναι το προφανές ερώτημα. Αν ελέγχουν όλους τους πόρους της Γης, αν τα πάντα είναι δωρεάν και αν η τεχνητή νοημοσύνη και τα ρομπότ κάνουν το μεγαλύτερο μέρος της εργασίας, γιατί μας χρειάζονται; Τι τους συμφέρει; Σε ένα τέτοιο σύστημα δεν θα είμαστε πλέον απαραίτητοι. Σίγουρα η απώλεια “πάρα πολλών ανθρώπων” θα υποδηλώνει τουλάχιστον την αναγνώριση ενός πολύ μικρότερου παγκόσμιου πληθυσμού.
Θα πρέπει επίσης να σημειώσουμε γιατί το προβλεπόμενο μέλλον της Ida καθίσταται αναγκαίο. Είναι, όπως ακριβώς είδαμε με την “ευκαιρία” του COVID-19, μια απάντηση σε ένα σύνολο κρίσεων που δίνει την αφορμή να γίνουν “τα πράγματα διαφορετικά”.
Ήδη βλέπουμε τις επιπτώσεις των καραντίνων του COVID-19 και της οικονομικής καταστροφής. Μια σειρά κρίσεων που πλησιάζει τα επόμενα χρόνια είναι μια λογική πρόβλεψη.
Όπως σημείωσε ο Schwab, δεν υπήρχε “υπαρξιακή απειλή”. Οι επακόλουθες καταστροφές που είναι πιθανό να αντιμετωπίσουμε θα είναι το αποτέλεσμα της πολιτικής που προωθείται από εκπροσώπους του GPPP, όπως ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, και όχι το αποτέλεσμα μιας αναπνευστικής νόσου.
Θα ήταν εύκολο να απορρίψει κανείς τους συλλογισμούς της Άιντα ως απλώς ευσεβείς πόθους ενός ιδεολόγου. Εν μέρει, πιθανόν να είναι έτσι. Ωστόσο, όταν εξετάζουμε την Ατζέντα 21 και το 2030, ανατέλλει μια δυσάρεστη διαπίστωση.
Ενώ η ατζέντα για τη βιώσιμη ανάπτυξη διατυπώνεται με όρους περιβαλλοντικών ανησυχιών και προφανών ανθρωπιστικών αρχών, οι λεπτομέρειες των προτεινόμενων πολιτικών παρουσιάζουν μια εντελώς διαφορετική προοπτική. Η αληθινή φρίκη του οράματος της Ida δεν είναι ότι ανήκει στη μικρή κλίκα των εκπροσώπων του GPPP που έχουν δεσμευτεί να κατασκευάσουν αυτόν τον δυστοπικό πλανήτη-φυλακή. Αντίθετα, είναι ότι το πλαίσιο πολιτικής για να γίνει πραγματικότητα το μελλοντικό της τοπίο υπάρχει ήδη στην Ατζέντα 21 και στην Ατζέντα 2030.
Μην αυταπατάστε, η συλλογικότητα του GPPP σκοπεύει να ελέγξει κάθε πτυχή του πλανήτη μας και της ζωής μας. Αυτός ο στόχος είναι ο μετασχηματισμός για τον οποίο εργάζονται αυτοί οι παγκοσμιοποιητές, και έχουν χρησιμοποιήσει την ψευδοπανδημία για να θέσουν σε κίνηση αυτή τη μετάβαση. Δεν υπάρχει πολιτική αντιπολίτευση στο GPPP. Είναι ολόκληρη η realpolitik. Το μόνο που χρειάζονται, για να κλείσουν οι “λύσεις” τους την παγίδα, είναι η συμμόρφωσή μας.
Ενώ εμείς ασχολούμασταν με τους SDGs και μια αναπνευστική ασθένεια χαμηλής θνησιμότητας, η GPPP όχι μόνο άρχισε να χτίζει, αλλά και ολοκλήρωσε εν μέρει το νέο παγκόσμιο νομισματικό και χρηματοπιστωτικό σύστημα. Μόλις εγκατασταθεί, το σύστημα αυτό θα οριστικοποιήσει το πραξικόπημα και θα επιτρέψει στην GPPP να αρπάξει τα πάντα, και όλα αυτά υπό το πρόσχημα της διαχείρισης των παγκόσμιων κοινών αγαθών.
Θα διερευνήσουμε πώς έχει γίνει αυτό, και τα υπόλοιπα στοιχεία που απαιτούνται για να ολοκληρωθεί η κλοπή, στο Μέρος 2.
primenews.