Σήμα συναγερμού για την ελληνική εξωτερική πολιτική στέλνει ο Σταύρος Καλεντερίδης, αναλύοντας τη νέα τουρκική πρωτοβουλία για τις θαλάσσιες ζώνες, την οποία χαρακτηρίζει ως μια από τις σοβαρότερες κλιμακώσεις της Άγκυρας απέναντι στον Ελληνισμό.
Σύμφωνα με την ανάλυσή του, η Τουρκία δεν περιορίζεται πλέον σε δηλώσεις, χάρτες ή προπαγανδιστικές εξαγγελίες. Επιχειρεί να μετατρέψει τις διεκδικήσεις της σε νομικό πλαίσιο, δημιουργώντας μια «ομπρέλα» που ενώνει το Αιγαίο, την Ανατολική Μεσόγειο, την Κύπρο, το τουρκολιβυκό μνημόνιο και τη θεωρία της «Γαλάζιας Πατρίδας».
Ο Καλεντερίδης εστιάζει στο σχέδιο νόμου για τις τουρκικές θαλάσσιες ζώνες, το οποίο, όπως σημειώνει, προωθείται από πρόσωπα του στενού περιβάλλοντος Ερντογάν. Η ουσία, κατά την εκτίμησή του, είναι ότι η Άγκυρα επιχειρεί να θεσμοθετήσει μονομερώς τις θέσεις της: 12 ναυτικά μίλια στον Εύξεινο Πόντο και στην Ανατολική Μεσόγειο, αλλά διατήρηση των 6 ναυτικών μιλίων στο Αιγαίο, ώστε να μην ανοίξει ο δρόμος για αντίστοιχη ελληνική επέκταση.
Ιδιαίτερα κρίσιμο θεωρεί το ζήτημα του Καστελόριζου, της Στρογγύλης και του συμπλέγματος της Μεγίστης, καθώς αυτά τα νησιά αποτελούν τον κρίκο που ενώνει τις θαλάσσιες ζώνες Ελλάδας και Κύπρου. Εκεί, όπως υπογραμμίζει, θα φανεί αν η τουρκική κίνηση επιχειρεί να κόψει οριστικά τη γεωπολιτική συνέχεια του Ελληνισμού στην Ανατολική Μεσόγειο.
Ο αναλυτής συνδέει τη νέα τουρκική πρωτοβουλία με το τουρκολιβυκό μνημόνιο, το οποίο χαρακτηρίζει ως θεμέλιο της σημερινής τουρκικής στρατηγικής. Κατά την άποψή του, η Άγκυρα επιχειρεί τώρα να «κουμπώσει» το μνημόνιο αυτό σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, που θα της επιτρέπει να εμφανίζει τις παράνομες διεκδικήσεις της ως εσωτερική νομοθεσία.
Ακόμη πιο ανησυχητική, σύμφωνα με τον Καλεντερίδη, είναι η πρόβλεψη για «θαλάσσιες ζώνες ειδικού καθεστώτος». Όπως εξηγεί, η Τουρκία θα μπορεί να βαφτίζει περιοχές του Αιγαίου ως ζώνες στις οποίες θα διεκδικεί ειδικές αρμοδιότητες για αλιεία, περιβάλλον ή άλλες δραστηριότητες. Αυτό, κατά την ανάλυσή του, μπορεί να οδηγήσει σε μόνιμες παρενοχλήσεις ελληνικών πλοίων, ερευνητικών σκαφών ή ακόμη και αλιέων.
Ο Σταύρος Καλεντερίδης φέρνει ως πρόσφατο παράδειγμα την παρενόχληση του Ocean Link ανάμεσα σε Αστυπάλαια και Κω, επισημαίνοντας ότι αυτή είναι η νέα τακτική της Άγκυρας: να παρεμποδίζει, να απειλεί και να δημιουργεί τετελεσμένα ανατολικά του 25ου Μεσημβρινού.
Στην ανάλυσή του ασκεί σκληρή κριτική στην ελληνική κυβέρνηση, θεωρώντας ότι η απάντηση περί «εσωτερικής κατανάλωσης» υποτιμά τη σοβαρότητα της τουρκικής κίνησης. Κατά τον ίδιο, η Ελλάδα όφειλε ήδη να έχει κινητοποιήσει Ε.Ε. και ΝΑΤΟ, προειδοποιώντας ότι μια τέτοια τουρκική νομοθέτηση απειλεί τη σταθερότητα της νοτιοανατολικής πτέρυγας της Συμμαχίας.
Ο Καλεντερίδης συνδέει επίσης τις εξελίξεις με τη Λιβύη, όπου η Τουρκία προσπαθεί, όπως λέει, να φέρει κοντά την ανατολική και τη δυτική πλευρά της χώρας υπό το δόγμα «ένας στρατός, μία Λιβύη». Αυτό, κατά την εκτίμησή του, δείχνει ότι η Άγκυρα δεν εγκαταλείπει το τουρκολιβυκό μνημόνιο, αλλά το ενισχύει στρατιωτικά, διπλωματικά και θεσμικά.
Το συμπέρασμα της ανάλυσης είναι καθαρό: η Τουρκία δεν κινείται αποσπασματικά. Ενώνει όλα τα μέτωπα, από τις γκρίζες ζώνες και το Καστελόριζο μέχρι τη Λιβύη και την Κύπρο, σε ένα ενιαίο στρατηγικό πλαίσιο. Και απέναντι σε αυτό, όπως τονίζει ο Καλεντερίδης, η Ελλάδα δεν μπορεί να απαντά με κατευνασμό, υποβάθμιση και δηλώσεις καθησυχασμού.