Σεβόμαστε την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, αλλά είτε δεν ξέρει πού πάνε τα τέσσερα είτε παίζει πολιτικά παιχνίδια.
Αυτό είναι, σε γενικές γραμμές, το «ζουμί» της στάσης των κυβερνητικών στελεχών στον απόηχο της άσκησης ποινικών διώξεων κατά τεσσάρων βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας. Μπροστάρης, φυσικά, όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις, ο Άδωνις Γεωργιάδης.
Πιθανότατα ο υπουργός Υγείας να λαμβάνει διαφορετικό ενημερωτικό σημείωμα από εκείνο που φτάνει στα υπόλοιπα μέλη του υπουργικού συμβουλίου και στους βουλευτές της κυβερνητικής πλειοψηφίας.
«Η κυρία Κοβέσι ήταν μια πολύ λανθασμένη επιλογή για την έναρξη του θεσμού της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Δεν κατάλαβε ούτε τα όριά της, ούτε τι σημαίνει σεβασμός στην ανεξαρτησία των κρατών, ούτε τι ακριβώς πρέπει να ψάχνει μια Ευρωπαϊκή Εισαγγελία», δήλωσε, μεταξύ άλλων, ο Άδωνις Γεωργιάδης, διευκρινίζοντας πάντως ότι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία είναι ένας «καλός θεσμός». Με άλλα λόγια, ο θεσμός είναι καλός, αρκεί να μην ερευνά τη δική μας κυβέρνηση.
Κι άντε, από τον υπουργό της καρδιάς μας δεν περιμέναμε και κάτι διαφορετικό. Από τον Νικήτα Κακλαμάνη όμως, που κατέχει τον θεσμικό ρόλο του Προέδρου της Βουλής; Ο κατά κανόνα μετριοπαθής Πρόεδρος ζήτησε εξηγήσεις από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία επειδή – όπως υποστήριξε – οι υπόλοιποι, των οποίων οι υποθέσεις τέθηκαν στο αρχείο, υπέστησαν πολιτική βλάβη στις εκλογικές τους περιφέρειες.
Θυμάται κανείς τον κ. Κακλαμάνη να ζητά ανάλογες εξηγήσεις από τις ελληνικές εισαγγελικές αρχές στις περιπτώσεις ανθρώπων που προφυλακίστηκαν, διαπομπεύτηκαν και τελικά αποδείχθηκε ότι ήταν αθώοι;
Εκείνοι δεν υπέστησαν απλώς πολιτική βλάβη. Είδαν τη ζωή τους να διαλύεται, τη φήμη τους να στιγματίζεται και κουβάλησαν το βάρος μιας άδικης προφυλάκισης, ακόμη κι όταν η Δικαιοσύνη τούς αθώωσε. Ή μήπως η ευαισθησία για τη «βλάβη» ενεργοποιείται μόνο όταν αφορά βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας;
Η κυβέρνηση ζητά από την αντιπολίτευση να απολογηθεί επειδή δεν επιβεβαιώθηκαν όλες οι αρχικές εκτιμήσεις για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ (για τον οποίο ο Μητσοτάκης επανάφερε χθες το αφήγημα περί διαχρονικών παθογενειών).
Μόνο που το πολιτικό πρόβλημα δεν είναι πόσοι τελικά βρέθηκαν στο «κάδρο». Είναι ότι βρέθηκαν. Αν η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ασκεί δίωξη σε τέσσερις εν ενεργεία βουλευτές της κυβερνητικής πλειοψηφίας, δύσκολα μπορεί να παρουσιαστεί ως επιχείρημα υπεράσπισης το ότι δεν διώχθηκαν έντεκα ή εννιά ή πέντε, απλώς επειδή ο αριθμός είναι μεγαλύτερος από το τέσσερα.
Για διώξεις κατά εν ενεργεία βουλευτών μιλάμε, όχι για το ποιο παιδάκι έκοψε περισσότερα ή λιγότερα μούρα από τον κήπο του γείτονα. Αν έκοψε δέκα, πέντε ή τέσσερα, η ουσία δεν αλλάζει.
Μπήκε σε ξένο κήπο και έκοψε μούρα. Κι όμως, αυτό ακριβώς επιχειρεί να κάνει η κυβέρνηση: να μεταφέρει τη συζήτηση από την πράξη στην… ποσότητα.
Να μας πείσει ότι το πρόβλημα δεν είναι πως υπάρχουν τέσσερις εν ενεργεία βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας που διώκονται από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, αλλά πως κάποιοι αρχικά μίλησαν για περισσότερους. Είναι μια ενδιαφέρουσα θεωρία. Μόνο που η πολιτική ευθύνη δεν μετριέται με το κομπιουτεράκι.
karditsastakra